I GZ 262/25

I GZ 262/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-07-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Pietrasz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Sygn. powiązane
III SA/Po 862/23 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2024-09-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 234 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Po 862/23 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 września 2023 r., nr 3001-IEE.7113.193.2023 w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić zażalenie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne"
Uzasadnienie
Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarządzeniem z dnia 26 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Po 862/23 po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na wezwanie z dnia 24 kwietnia 2025 r. do zapłaty kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. N. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 września 2023 r. nr 3001-IEE.7113.193.2023 w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia świadczenia: odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że na podstawie przepisu art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 198 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
Zarządzeniem z dnia 2 października 2024 r. Przewodniczący Wydziału III WSA w Poznaniu na podstawie art. 234 § 2 p.p.s.a. wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, z pouczeniem o zażaleniu.
Skarżący nie wniósł zażalenia na ww. zarządzenie, w piśmie z dnia 24 października 2024 r. domagał się natomiast zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej.
Wobec uprawomocnienia się postanowienia z dnia 7 stycznia 2024 r. (sygn. akt III SPP/Po 87/24) o odmowie przyznania prawa pomocy, na podstawie zarządzenia z dnia 18 lutego 2025 r. Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 2 października 2024 r. pod rygorem ściągnięcia opłaty kancelaryjnej.
W związku z nieuiszczeniem ww. opłaty, na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu z dnia 19 marca 2025 r. oraz z dnia 22 kwietnia 2025 r. wezwano skarżącego do wykonania obowiązku zapłaty kwoty 100 zł tytułem należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych za wydanie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem.
W dniu 19 maja 2024 r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2025 r.
W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji wskazał, że wezwanie pismem z dnia 24 kwietnia 2025 r. do wykonania obowiązku określonego w zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej nie zalicza się do kategorii zarządzeń, o których mowa w art. 234 § 2 p.p.s.a., podlegających zaskarżeniu na podstawie art. 227 p.p.s.a. Wezwanie to stanowiło bowiem jedynie czynność materialno-techniczną, spowodowaną prawomocnym zakończeniem postępowania o przyznanie prawa pomocy, w którym odmówiono zwolnienia skarżącego z uiszczenia opłaty kancelaryjnej. W związku z powyższym, pismo z dnia 24 kwietnia 2025 r. stanowiące wezwanie do uregulowania zobowiązania do zapłaty tj. wykonania obowiązku określonego w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu z dnia 2 października 2024 r. Sąd uznał jako niedopuszczalne.
Na marginesie Sąd wskazał, że skarżący nie został zwolniony z kosztów sądowych, na mocy powoływanej w zażaleniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 23 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 2/15.
Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 26 maja 2025 r. wniósł Wieńczysław Nowacki wnosząc o jego uchylenie w całości oraz uchylenie zarządzenia z dnia 22 kwietnia 2025 r. i umorzenie postępowania o zapłatę, jako bezprzedmiotowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie WSA w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy.
W niniejszej sprawie Przewodniczący Wydziału III WSA w Poznaniu zarządzeniem z dnia 2 października 2024 r. na podstawie art. 234 § 2 p.p.s.a. wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Należy podkreślić, że na to zarządzenie przysługiwało skarżącemu zażalenie, jednak skarżący nie skorzystał z tego środka odwoławczego. W piśmie z dnia 24 października 2024 r. domagał się natomiast zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej.
Wobec uprawomocnienia postanowienia z dnia 7 stycznia 2024 r. (sygn. akt III SPP/Po 87/24) o odmowie przyznania prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 18 lutego 2025 r. Przewodniczący Wydziału III WSA w Poznaniu wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 2 października 2024 r. Następnie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2025 r. pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r. ponownie wezwano skarżącego już do zapłaty kwoty 100 zł tytułem należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych za wydanie odpisu orzeczenia. W piśmie tym wskazano, że kwotę należy uiścić w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2025 r. dotyczące wezwania do zapłaty kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. Zarządzenie Przewodniczącego z dnia 22 kwietnia 2025 r. ma bowiem charakter czynności materialno-technicznej, stanowi jedynie informację o obowiązku uiszczenia opłaty, skutkach prawnych jego niewykonania w zakreślonym terminie i nie mieści się w kategorii zarządzeń podlegających zaskarżeniu. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje środka zaskarżenia od zarządzenia wzywającego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydanie odpisu orzeczenia. Ponowne wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej nie stanowi zarządzenia, o którym mowa w art. 234 § 2 p.p.s.a. Jest to czynność techniczna zmierzająca do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego z dnia 2 października 2024 r. do uiszczenia opłaty. Zatem Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 22 kwietnia 2025 r. zażalenie nie przysługuje.
Prawidłowo zatem Sąd I instancji, w zaskarżonym postanowieniu odrzucił zażalenie skarżącego z uwagi na jego niedopuszczalność.
Na marginesie należy zauważyć, że omyłkowe wskazanie przez Sąd I instancji rodzaju zaskarżonego orzeczenia z dnia 26 maja 2025 r. jako "zarządzenie" nie miało wpływu na wynik sprawy bowiem Sąd I instancji w uzasadnieniu wydanego orzeczenia powołał prawidłową podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz wskazał, że orzekł jak w sentencji postanowienia.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.