I GZ 234/06

I GZ 234/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janusz Zajda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
III SA/Lu 201/06 - Wyrok WSA w Lublinie z 2007-02-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. S. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt III SA/Lu 201/06 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 1 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, określenia wysokości cła oraz kwoty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Zarządzeniem z 28 czerwca 2006 r. w sprawie sygn. akt III SA/Lu 201/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pozostawił bez rozpoznania wniosek Sławomira Stefanowicza o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z 1 marca 2006 r., nr [...], w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że w wykonaniu zarządzenia z 19 maja 2006 r. pełnomocnik skarżącego wezwany został do uzupełnienia braku formalnego wniosku, poprzez nadesłanie jego podpisanego egzemplarza. Wezwanie było dwukrotnie awizowane w dniach 29 maja i 5 czerwca 2006 r.
Sąd stwierdził, że 7-dniowy termin przysługujący stronie do uzupełnienia braków formalnych wniosku, liczony od 12 czerwca 2006 r., upłynął bezskutecznie 19 czerwca 2006 r., i związku z tym na podstawie art. 49 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniosek skarżącego pozostawił bez rozpoznania.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie, zaskarżone w całości, pełnomocnik skarżącego (matka K. S.) podniosła, że S. S. został pozbawiony możliwości obrony swoich praw. Wyjaśniła, że od 28 maja do 30 czerwca 2006 r. nie była obecna w miejscu zamieszkania. Na dowód powyższego dołączyła pismo datowane na dzień 1 czerwca 2006 r. (bez daty nadania pocztowego lub prezentaty), w którym jako pełnomocnik skarżącego informowała Sąd o zamierzonym wyjeździe do sanatorium oraz udzielała substytucji córce B. F..
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) - jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Jak stwierdził Sąd I instancji, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy zastało wysłane na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika – K. S. (pełnomocnictwo k. 13) - a następnie było dwukrotnie awizowane (29 maja i 5 czerwca 2006 r. - k. 19).
Problematykę doręczenia zastępczego reguluje przepis art. 73 p.p.s.a. w ten sposób, że pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Powołany przepis ustanawia zatem domniemanie, iż strona w związku z zachowaniem przewidzianych przepisem warunków mogła zapoznać się z treścią pisma sądowego. W sprawie, tak ukształtowane warunki skutecznego doręczenia zostały zachowane, zatem wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącego, natomiast braki te w zakreślonym ustawowo terminie nie zostały usunięte.
Podniesione w zażaleniu okoliczności związane z zamierzonym dłuższym pobytem pełnomocnika skarżącego poza miejscem stałego zamieszkania oraz ustanowienia przez tego pełnomocnika substytuta w osobie własnej córki, o czym K. S. miała poinformować Sąd pismem z 1 czerwca 2006 r., nie mogą wywoływać skutków procesowych. Dołączone do zażalenia pismo nie zostało złożone wcześniej w Sądzie. Strona skarżąca nie przedstawiła pocztowego dowodu nadania tego pisma, ewentualnie dowodu bezpośredniego złożenia pisma w Sądzie w deklarowanej dacie, co przesądza o tym, że nie może być ono uznane za dowód we wpadkowym postępowaniu o przyznanie prawa pomocy.
Na marginesie powyższego należy stwierdzić, że jeżeli w treści umocowania nie postanowiono inaczej (tak jak w niniejszej sprawie), to udzielenie substytucji może nastąpić jedynie na rzecz adwokata lub radcy prawnego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz. Wyd. LexisNexis W-wa 2006 s. 111).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.