I GZ 214/25

I GZ 214/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-06-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Michał Kowalski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Lu 153/25 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2025-03-27
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 53 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Lu 153/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. Z. na czynność Starosty Włodawskiego w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 27 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Lu 153/25, odrzucił skargę M. Z. na czynność Starosty Włodawskiego w przedmiocie wypłaty dotacji oświatowej za styczeń 2025 r.
W dniu 25 lutego 2025 r. (koperta ze stemplem pocztowym nadania - k. 9 akt sądowych) skarżąca będąca organem prowadzącym A we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na czynność Starosty Włodawskiego (organ) polegającą na braku wypłaty dotacji oświatowej za miesiąc styczeń 2025 r. w pełnej wysokości, tj. także dla słuchaczy kierunku "Opiekun medyczny".
W odpowiedzi na skargę Starosta Włodawski wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że uznając dopuszczalność przedmiotowej skargi koniecznym było w konsekwencji zbadanie terminowości jej wniesienia.
Sąd pierwszej instancji uznał, że termin wypłaty dotacji za styczeń 2025 r. minął 20 stycznia 2025 r., który to dzień należy uznać za początek biegu 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. Ten dzień bowiem był ostatnim w którym skarżąca dowiedziała się o podjęciu kwestionowanej obecnie czynności. Z uwagi na powyższe przyjąć należało, że termin do wniesienia przedmiotowej skargi upłynął z dniem 19 lutego 2025 r. Tymczasem skargę na opisaną czynność, skarżąca wniosła dopiero 25 lutego 2025 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.
Sąd nie dopatrzył się przy tym okoliczności mogących wskazywać na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu. Uchybienie terminu w tej sprawie nie jest bowiem wynikiem braku winy skarżącej, lecz wadliwie przyjętego założenia o początkowym momencie rozpoczęcia biegu terminu.
Zaskarżanemu postanowieniu zarzucono obrazę artykułu 58 paragraf 1 punkt 2 p.p.s.a. w związku z artykułem 34 ustęp 1 u.f.z.o. oraz artykułem 33 ustęp 1 u.f.z.o., a to poprzez odrzucenie skargi wobec przekroczenia terminu do jej wniesienia przy przyjęciu, że skarżąca powinna uczynić to w terminie 30-dniowym liczonym od dnia 20 stycznia bieżącego roku, podczas gdy skarga skarżącej nie dotyczy braku wypłaty dotacji oświatowej w ogóle, ale braku wypłaty jej w pełnej wysokości, stąd skarżąca mogła zasadnie oczekiwać, że wypłacona w dniu 17 stycznia 2025 roku niepełna 1/12 część dotacji oświatowej może zostać wyrównana w terminie do końca miesiąca, za który się należy, a w przeciwnym wypadku i wobec braku wypłacenia pozostałej należnej części dotacji oświatowej - wnieść skargę w przedmiotowej sprawie.
Mając na uwadze powyższe w pierwszej kolejności wniesiono na zasadzie artykułu 195 paragraf 2 p.p.s.a. o uwzględnienie niniejszego zażalenia w trybie autokontroli.
W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku i przekazania akt oraz niniejszego zażalenia do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie artykułu 195 paragraf 3 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz ustalenie i zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, w orzeczeniu kończącym sprawę.
Organ w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie w całości jako bezzasadnego i nie mającego podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest określenie terminu zaskarżenia czynności Starosty Włodawskiego w postaci wypłacenia kwoty dotacji w nieprawidłowej wysokości. Zdaniem strony skarżącej, termin ten powinno się liczyć od ostatniego dnia, w którym organ miał obowiązek (wynikający z przepisu art. 34 ust. 1 u.f.z.o.) dotację wypłacić, zaś zdaniem Sądu – od dnia, w którym faktycznie dokonano wypłaty, bowiem w tym dniu skarżąca dowiedziała się o ustaleniu kwoty dotacji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaistniałym sporze prawnym rację należy przyznać Sądowi I instancji. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 (a taką czynnością jest w rozpoznawanej sprawie czynność przekazania, czy też precyzyjniej – ustalenia kwoty dotacji w zaniżonej wysokości), wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Z kolei art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zobowiązuje Sąd do odrzucenia skargi wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia.
Zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, stwierdzając jej wniesienie po terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, dotację za styczeń 2025 r. przekazano na rachunek bankowy skarżącej w dniu 17 stycznia 2025 r. Ze względu na przypadający po tym dniu weekend nie ulega wątpliwości, że skarżąca dowiedziała się o fakcie dokonania tej czynności w poniedziałek 20 stycznia 2025 r. Co więcej, okoliczność ta nie jest przez stronę kwestionowana. Brak jest zatem podstaw, by w rozpoznawanej sprawie przyjąć inny termin rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi.
Jednak podkreślenia wymaga, że sposób oraz terminy przekazania dotacji określa art. 34 ust. I u.f.z.o. Zgodnie z jego treścią, dotacje, o których mowa wart. 15-21, art. 25 ust. l-418, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30 oraz 31 ust. 1, są przekazywane na rachunek bankowy przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego, szkoły, branżowego centrum umiejętności lub placówki, o której mowa w art. 2 pkt 6-8 ustawy - Prawo oświatowe, lub zespołu szkół lub placówek, w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca, z tym że części za styczeń i za grudzień są przekazywane W terminie odpowiednio do dnia 20 stycznia oraz do dnia 15 grudnia roku budżetowego (...). Bezsporne zatem jest, że termin wypłaty dotacji za styczeń 2025 r. minął 20 stycznia 2025 r.
Takie stanowisko, zdaniem NSA, nie stoi w tym konkretnym przypadku w sprzeczności z art. 53 § 2 p.p.s.a., który określa początek biegu terminu do wniesienia skargi na dzień, w którym strona faktycznie dowiedziała się o wydaniu aktu lub podjęciu czynności (por. m.in. postanowienia NSA z 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I GZ 379/20, z 16 marca 2022 r., sygn. akt I GZ 70/22).
Podsumowując zauważyć należy, że w niniejszej sprawie zarówno dzień, w którym strona dowiedziała się o wysokości dotacji jak i ostatni dzień na jej wypłacenie jest to ten sam dzień tj. 20 stycznia 2025 r. Z uwagi na powyższe przyjąć należało, że termin do wniesienia przedmiotowej skargi upłynął z dniem 19 lutego 2025 r. Tymczasem skargę na opisaną czynność, skarżąca wniosła dopiero 25 lutego 2025 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.