I GZ 208/23

I GZ 208/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-08-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Pietrasz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
V SA/Wa 775/22 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2023-02-24
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15zze4 ust. 1
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3 par. 2 pkt 4, art. 53 par. 2, 2a, 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 775/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców na pismo Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 maja 2021 r. w przedmiocie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 lutego 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 775/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców (dalej: skarżący, Rzecznik) na pismo Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 5 maja 2021 r. w przedmiocie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarga została wniesiona po terminie i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W ocenie WSA zgodnie z art. 53 § 3 p.p.s.a. w sprawach wskazanych w § 1 i 2 prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania w sprawach, o których mowa w § 2a. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 8 ustawy z 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 648, dalej: ustawa o Rzeczniku) Rzecznik może zwrócić się o wszczęcie postępowania administracyjnego, wnosić skargi i skargi kasacyjne do sądu administracyjnego, a także uczestniczyć w tych postępowaniach – na prawach przysługujących prokuratorowi. Zdaniem Sądu I instancji zaskarżone pismo nie stanowi sprawy, o jakiej mowa w art. 53 § 2a p.p.s.a., a skarga została wniesiona po terminie. Skarga ta została bowiem nadana w dniu 1 kwietnia 2022 r., podczas gdy strona (A. Z., dalej: zainteresowany) dowiedziała się o rozstrzygnięciu w dniu 5 maja 2021 r. Przyjmując natomiast, że przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie Prezydenta m.st. Warszawy - Urzędu Pracy m.st. Warszawy zawarte w piśmie z dnia 5 maja 2021 r. doręczone A. Z. w tym samym dniu na adres poczty elektronicznej, to termin 6 miesięcy do wniesienia skargi upłynął dnia 5 listopada 2021 r.
Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie, zaskarżając to orzeczenie w całości i domagając się jego uchylenia. Postanowieniu zarzucono naruszenie:
A. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 oraz 53 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi jako wniesionej z przekroczeniem terminu z uwagi na brak pouczenia przedsiębiorcy przez Organ w informacji przekazanej w formie wiadomości e-mail w dniu 5 maja 2021 r., że rozstrzygnięcie w niej zawarte podlega kontroli sądowoadministracyjnej i przysługuje od niego odwołanie, a zatem brak było podstaw do wnoszenia skargi na działanie Organu do 5 listopada 2021 r., tym bardziej, że pierwsze postanowienie NSA, które jednoznacznie rozstrzygnęło o możliwości zaskarżania postanowień w zakresie art. 15 zze4 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz.374 ze zm., dalej: ustawa o COVID-19) w drodze administracyjnej zapadło w dniu 23 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 1497/21, LEX nr 3271249;
B. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 oraz 53 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi jako wniesionej z przekroczeniem terminu, w sytuacji gdy pierwsze postanowienie NSA, które jednoznacznie rozstrzygnęło o możliwości zaskarżania postanowień w zakresie art. 15 zze4 pkt 1 ustawy o COVID-19 w drodze administracyjnej zapadło w dniu 23 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 1497/21, LEX nr 3271249, a tym samym termin 6 miesięcy, o którym mowa w art. 53 § 3 p.p.s.a. rozumiany jako termin podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi zaczął biec najwcześniej w dniu 23 listopada 2021 r.
które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowały odrzuceniem skargi.
Mając na uwadze powyższe zarzuty Rzecznik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wymaga przypomnienia, że Rzecznik wniósł do WSA w Warszawie skargę na akt Prezydenta m. st. Warszawy z zakresu administracji publicznej w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie art. 15zze4 ustawy o COVID-19) oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. poz. 371 ze zm.) tj. odpowiedź z dnia 5 maja 2021 r. dotycząca wniosku o dotację.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 1497/21, powołanym w zażaleniu, zgodnie z którym stwierdzenie przez organ, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15 zze4 ust. 1 ustawy o COVID-19, stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym, z uwagi na brak przewidzianego w ustawie środka zaskarżenia tego aktu, ma do niego zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. i określony w tym przepisie termin do wniesienia skargi. Należy zatem zgodzić się z wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu oceną, że zaskarżone pismo nie stanowi sprawy, o jakiej mowa w art. 53 § 2a p.p.s.a. i skargi na ten akt nie można wnieść w każdym czasie.
Za zasadne uznać należy też stwierdzenie Sądu I instancji co do początku biegu terminu do wniesienia skargi, który stanowi data doręczenia A. Z. na wskazany we wniosku o udzielenie dotacji adres e-mail, rozstrzygnięcia w przedmiocie dotacji na pokrycie bieżących kosztów działalności gospodarczej, co miało miejsce 5 maja 2021 r. (str. 7, 8 akt administracyjnych). Tym samym skarga przedłożona w dniu 1 kwietnia 2022 r. (data wpływu do organu) wniesiona została z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 3 p.p.s.a. Argumenty co do rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w dacie wydania przez NSA orzeczenia, w którym wskazano na możliwość takiego zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień w zakresie art. 15 zze4 pkt 1 ustawy o COVID-19, mogły być podnoszone jedynie w ewentualnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do WSA.
Tożsame stanowisko wyraził NSA w postanowieniach z dnia 9 grudnia 2022 r., sygn. akt I GZ 435/22, z dnia 6 czerwca 2023 r., sygn. akt I GZ 141/23, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.