I GZ 164/18

I GZ 164/18 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2018-06-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-05-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Kamińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Ol 242/18 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2018-08-07
I GSK 3333/18 - Wyrok NSA z 2022-10-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 61 par 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 242/18 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary porządkowej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 242/18, odmówił [...] wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że [...] – dalej: skarżący lub wnioskodawca - wraz ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Argumentował, że za wstrzymaniem wykonania przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podał również, że organ nakładając karę porządkową stwierdził w sposób władczy i bezrefleksyjny, że wymierzona kara nie stanowi obciążenia mogącego zagrażać egzystencji strony. Nie zważył natomiast, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą i jest obecnie na etapie prowadzenia nowej inwestycji, która wymaga znacznych nakładów finansowych w kwocie przekraczającej 100 tysięcy złotych. Ponadto w nieodległej przyszłości wnioskodawca planuje zawarcie związku małżeńskiego, co wiąże się z poczynieniem znacznych wydatków na zorganizowanie tej uroczystości.
Sąd I instancji twierdził, iż wnioskodawca nie wykazał, iż w jego sytuacji wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Okoliczności powoływane we wniosku: prowadzenie nowej inwestycji w ramach działalności gospodarczej skarżącego o wartości przekraczającej kwotę 100 tys. zł oraz wydatki związane z zawarciem związku małżeńskiego, Sąd ocenił jako przesłanki niewystarczające dla uznania, że w sytuacji skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie WSA, skarżący nie dążył do wykazania wystąpienia szkody innej niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę kary lub wywołania skutków niemożliwych do odwrócenia przez zwrot tej kwoty, w sytuacji gdyby w wyniku kontroli sądowej okazało się, że nałożenie kary było wadliwe. Wnioskodawca powołuje się na zagrożenie realizacji nowej inwestycji, niemniej już samo zestawienie orientacyjnej kwoty inwestycji – [...]tys. zł, z kwotą nałożonej kary – [...] tys. zł, nie przekonuje do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Strona akcentuje także wydatki związane z planowanym w przyszłości zawarciem związku małżeńskiego. Wnioskodawca nie wykazał trudnej sytuacji finansowej w powiązaniu z wykonaniem zaskarżonego aktu. Nie przedstawił żadnych informacji, co do środków finansowych, jakimi obecnie dysponuje. Nasuwa się wniosek, że posiada zarezerwowane środki w kwocie przekraczającej wspomniane [...] tys. zł, bądź się tej kwoty spodziewa. Tym samym skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że za wstrzymaniem wykonania postanowienia organów podatkowych przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyegzekwowanie kwoty 2000 zł spowoduje obniżenie zdolności kredytowej skarżącego, który planuje wziąć skarżący celem poczynienia inwestycji, w kwocie przekraczającej [...] tyś zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia jest uzasadnione. Ponadto, twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi. Z opisanym obowiązkiem skarżącego skolerowana jest powinność Sądu do dokonywania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący ze wspomnianego obowiązku nie wywiązał się. Dlatego wydane przez Sąd I instancji postanowienie należy uznać za prawidłowe. We wniosku nie wskazano, bowiem żadnych, poza ogólnikowymi stwierdzeniami, okoliczności świadczących o tym, że zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Skarżący nie wskazał na jakiekolwiek zagrożenia wynikające z wykonania postanowienia o nałożeniu na niego kary porządkowej. Uzasadnieniem dla wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego nie może być jedynie powołanie się na ogólną przesłankę wskazaną w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów wskazujących na wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie jest rolą sądu poszukiwanie takich dowodów. Powinny być one przedstawione wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienia. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą (postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11). Wniosek o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (postanowienie NSA z 2 października 2015 r., sygn. akt II OZ 910/15). Bez wskazania konkretnych danych obrazujących aktualną na dzień złożenia wniosku sytuację skarżącego nie jest, bowiem możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania spornego postanowienia. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. postanowienia NSA: z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11). Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie odmówił wstrzymania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w O.
W ocenie NSA nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, że Sąd I instancji zaniechał dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy i wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Przeciwnie to skarżący nie dążył do wykazania wystąpienia szkody innej niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę kary lub wywołania skutków niemożliwych do odwrócenia przez zwrot tej kwoty, w sytuacji gdyby w wyniku kontroli sądowej okazało się, że nałożenie kary było wadliwe. Wnioskodawca wyłącznie powołuje się na zagrożenie realizacji nowej inwestycji, niemniej już samo zestawienie orientacyjnej kwoty inwestycji - 100 tys. zł, z kwotą nałożonej kary - 2 tys. zł, nie przekonuje do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Strona akcentuje także wydatki związane z planowanym w przyszłości zawarciem związku małżeńskiego. Wnioskodawca nie wykazał natomiast trudnej sytuacji finansowej w powiązaniu z wykonaniem zaskarżonego aktu. Nie przedstawił żadnych informacji, co do środków finansowych, jakimi obecnie dysponuje. Brak ten dotyczy także zażalenia.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.