I GZ 138/20

I GZ 138/20 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2020-07-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-05-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Bk 189/20 - Postanowienie WSA w Białymstoku z 2020-03-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 58 par 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Sygn. akt I GZ 138/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Bk 189/20 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Bk 189/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę i zwrócił wpis od skargi w sprawie ze skargi G. J. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
W motywach postanowienia odrzucającego skargę, Sąd pierwszej instancji wskazał, że z akt administracyjnych wynikało, że zaskarżona decyzja została uznana za skutecznie doręczoną 24 stycznia 2020 r. (UPD k. 49 akt adm.). Stosownie do art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi dobiegł końca z upływem 24 lutego 2020 r. Skarga została natomiast nadana w urzędzie pocztowym 25 lutego 2020 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia.
W konsekwencji skarga jako spóźniona podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.,
Zażalenie od tego postanowienia wywiodła strona skarżąca. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej decyzja została dostarczona pełnomocnikowi w 26 stycznia 2020 r., zatem termin do wniesienia środka zaskarżenia został zachowany.
Organ wniósł odpowiedź na powyższe zażalenie, w treści której wskazał, że nie zgadza się z twierdzeniami zawartymi przez skarżącego w zażaleniu oraz wyjaśnił, że skarga wywiedziona przez stronę skarżącą po upływie ustawowego terminu została prawidłowo odrzucona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W niniejszej sprawie doręczenie decyzji miało miejsce za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Zgodnie z art. 152 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 – dalej: ,,O.p."), w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w art. 152a § 1 pkt 3. O.p., tzn. poprzez podpisanie urzędowego poświadczenia odbioru. Zasady wymiany informacji, w tym doręczania dokumentów drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, określają przepisy ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2019 r. poz. 700, ze zm. - dalej: "ustawa o informatyzacji") oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych, wydanego w wykonaniu delegacji zawartej w art. 16 ust. 3 ustawy o informatyzacji. Przepisy tych aktów prawnych regulują szczegółowe kwestie związane m.in. z wymogami urzędowego poświadczenia odbioru, a także wytworzenia urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD). Zgodnie z § 14 Rozporządzenia, urzędowe poświadczenie doręczenia jest udostępniane przez system informatyczny podmiotu publicznego w celu umożliwienia podpisania tego poświadczenia przez adresata dokumentu elektronicznego i zawiera: 1) pełną nazwę podmiotu publicznego, który doręcza dokument elektroniczny; 2) pełną nazwę podmiotu, któremu podmiot publiczny doręcza dokument elektroniczny; 3) oznaczenie sprawy; 4) jednoznaczne oznaczenie pisma, którego dotyczy; 5) w przypadku podpisania poświadczenia doręczenia — datę i czas podpisania rozumiane jako data i czas doręczenia dokumentu elektronicznego.
Stosownie zatem do treści art. 152a § 1 O.p. doręczanie pisma za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej następuje dwuetapowo. W pierwszym etapie organ przesyła zawiadomienie zawierające informację o tym, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego. Na wskazany adres elektroniczny adresata pisma przychodzi więc jedynie informacja, w formie zawiadomienia, wraz z odnośnikiem (linkiem) umożliwiającym - po spełnieniu określonych warunków - zapoznanie się z treścią dokumentu oraz jego pobranie. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła, zgodnie z treścią art. 152a § 2 O.p., powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. Taki sposób postępowania przewidziany przez ustawodawcę w Ordynacji podatkowej - w przypadku dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej - de facto zastępuje awizo pocztowe, umożliwiając zapoznanie się z treścią rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia, pisma) w dowolnym miejscu i czasie. Nie przesyła się bowiem pisma, a jedynie zawiadomienie o nim oraz o możliwości jego odebrania (patrz: postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I FZ 356/18 oraz powołany tam komentarz: P. Pietrasz, w: L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2017, s. 1028). Zgodnie zaś z art. 152a § 3 O.p. w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych dokumentu UPD - Urzędowe Poświadczenie Doręczenia wynika, że pismo zostało utworzone 10 stycznia 2020 r. i tego dnia zostało wysłane do strony pierwsze zawiadomienie. Powtórne zawiadomienie zostało utworzone 18 stycznia 2020 r. Strona otrzymała 24 stycznia 2020 r. korespondencję, natomiast dokument został uznany za doręczony 25 stycznia 2020 r.
Zdaniem Sądu kasacyjnego prawidłowe było zatem uznanie przez Sąd I instancji, że termin do złożenia skargi na decyzję organu odwoławczego upływał 24 lutego 2020 r., zatem wniesienie środka zaskarżenia przez stronę 25 lutego 2020 r. nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 58 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił skargę z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji