I GZ 13/20

I GZ 13/20 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2020-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1751/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-09-18
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 61 § 3 i 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. Sp.k. w N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1751/19 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Sp.k. w N. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") postanowieniem z 13 listopada 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1751/19 na podstawie
art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") odmówił A. Sp. z o.o. spółka komandytowa siedzibą w N. wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] stycznia 2019 r.w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.
W uzasadnieniu WSA stwierdził, że umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwalało na zastosowanie wobec skarżącej wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu I instancji wysokość przychodów jak i zysku przedstawionych przez spółkę nie świadczą, że nie posiada ona środków do spłacenia ciążącego na niej zobowiązania.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła WSA naruszenie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowania wobec skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowo-administracyjnym w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony
jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przesłanka wyrządzenia znacznej szkody odnosi się do takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie,
ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może
być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia
dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu
i zdrowiu.
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne okoliczności, które - raz zaistniałe - powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie
lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide postanowienia NSA:
z 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10; z 26 września 2013 r., II FZ 718/13; z 14 sierpnia
2019 r., I GZ 240/19; z 15 listopada 2015 r., I GZ 382/19; te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwoliłyby sądowi
na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy.
W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne
(vide postanowienia NSA: z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12; z 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10;
z 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z 14 lutego 2019 r., sygn. akt I GZ 14/19; z 28 lutego 2019 r., sygn. akt 50/19; z 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GZ 240/19 z ; B. Dauter, B. Gruszczyński,
A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010,
s. 207).
Ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków. Ocena
ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (i poparcia ich - przez stronę - dowodami w postaci dokumentów źródłowych), dopiero bowiem ich konfrontacja
z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami,
może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie skarżąca przedstawiła następujące dokumenty potwierdzające jej sytuację finansową:
a) Bilans sporządzony na dzień 30.06.2019 r. wraz z rachunkiem zysków i strat sporządzonym na dzień 30.06.2019 r.
b) Sprawozdanie z działalności Zarządu za okres 01.01.2016-31.12.2016 r.
c) Sprawozdanie z działalności Zarządu za okres 01.01.2017-31.12.2017 r.
d) Wprowadzenie do sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2018.
e) Średniomiesięczne obciążenie stałe liczone za okres 01-06.2019 r.
f) Nakłady poniesione na środki trwałe w okresie od 01 do 06 w 2019 roku.
Analiza powyższych dokumentów prowadzi do konstatacji, do której doszedł również WSA, że skarżąca w latach 2015-2019 uzyskiwała znaczne przychody (69.195.116,21 zł – 2015 r,; 69.022.809,30 zł – 2016 r.; 79.656.128,45 zł - 2017 r.; 98.581.803,13 zł -2018 r.; 50.958.406,47 zł – I półrocze 2019 r.) jak również uzyskiwała znaczny zysk (2.245.053,05 zł – 2015 r.; 2.469.611,48 zł – 2016 r.; 3,467.198,76 zł -2017 r.; 3.466.631,76 zł – 2018 r.; 2.401.510,05 zł -
I półrocze 2019 r.).
W związku z powyższym, w ocenie tutejszego sądu, WSA prawidłowo ocenił, że nie zostały spełnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Z przedstawionych dokumentów wynika bowiem,
że skarżąca dysponowała środkami finansowymi oraz możliwościami pozyskania dodatkowych środków, umożliwiających jej zwrot dofinansowania.
Dodać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego postępowania WSA stwierdził, że z nadesłanych dokumentów nie wynikało jakimi środkami pieniężnymi dysponowała skarżąca na chwilę składania wniosku. Skarżąca nie dołączyła do zażalenia żadnych nowych dokumentów zawierających konkretne i aktualne dane dotyczące jej sytuacji finansowej.
Odnosząc się natomiast do wniosku autora zażalenia
o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy,
że nie może być on uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem
art. 203 i 204 p.p.s.a, które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie sądu I instancji.
W tym stanie sprawy zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie
art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.