I GZ 122/25

I GZ 122/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Salachna /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 156
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 759/23 w zakresie sprostowania sentencji i uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 759/23 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w upadłości w P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 czerwca 2021 r. nr 32/2020/2021 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej dla wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) postanowieniem z 11 grudnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 759/23 sprostował sentencję i uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 759/23 w ten sposób, że w miejsce: "S. sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w L." wpisał: "S. sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w P." w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. w upadłości w P. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: organ) z dnia 25 czerwca 2021 r. nr 32/2020/2021 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności środków finansowych z tytułu pomocy finansowej dla wstępnie uznanej grupy producentów.
Na rozprawie przed WSA w dniu 1 lutego 2024 r. pełnomocnik spółki złożył do akt sprawy m.in. pełny odpis z KRS – stan na dzień 30 stycznia 2024 r., z którego wynika, że siedziba spółki od [...] maja 2014 r. znajduje się w miejscowości P.
Wnioskiem z 6 maja 2024 r. pełnomocnik spółki wniósł o sprostowanie sentencji wyroku oraz jego uzasadnienia w ten sposób, że w miejsce S. sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w L. wpisać S. Sp. z o.o. w upadłości w P.
Dokonując sprostowania Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odwołał się do treści art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) określającego przesłanki sprostowania wyroku.
Organ złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
1) naruszenie art. 156 § 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż nie zaszły przesłanki jego zastosowania;
2) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. przez:
a) brak przedstawienia stanu sprawy;
b) brak przedstawienia stanowiska organu;
c) brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w szczególności brak zakwalifikowania przedmiotowej sytuacji jako: albo niedokładności, albo błędy pisarskie albo rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, a tym samym wykazania, iż doszło do takiej albo niedokładności, albo błędu pisarskiego albo rachunkowego albo innej oczywistej omyłki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu można postanowić na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 156 § 2 p.p.s.a. Na mocy art. 193 p.p.s.a. przepisy te mają zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wymaga wyjaśnienia, że w myśl art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że możliwość rektyfikacji wyroku jaką przewidziano w art. 156 p.p.s.a. odnosi się również do uzasadnienia wyroku (por. postanowienia NSA z: 11 września 2024 r., sygn. akt I GZ 268/24; 12 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2065/22; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Zatem możliwe jest dokonanie przez sąd sprostowania uzasadnienia wyroku, jeśli w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu lub oczywistej omyłki.
Literalne odczytanie art. 156 p.p.s.a. sugeruje, że sprostowanie może nastąpić jedynie z urzędu. Jednakże art. 159 i 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a. jednoznacznie przesądzają, że sprostowania orzeczenia można również dokonać na wniosek podmiotu uprawnionego (zob. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., II FPS 6/10).
Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. błędnego oznaczenia imion stron czy innych uczestników postępowania (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16; postanowienie NSA z dnia 27 września 2011 r., I FSK 1208/10), oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. postanowienia NSA: z 17 grudnia 2010 r., I OZ 962/10, z 2 października 2012 r., II OSK 631/12, i z 3 września 2013 r., II OZ 665/13).
Należy przy tym stwierdzić, że spółka już w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji miała swoją siedzibę w miejscowości P.
Podkreślenia także wymaga, że nieprawidłowości wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. muszą mieć ewidentny, bezsporny charakter oraz nie mogą wpływać na treść rozstrzygnięcia, prowadzić do jego zmiany. Korekta orzeczenia jest możliwa wówczas, gdy omyłka wynika wprost z orzeczenia, w sposób pozwalający na jej natychmiastowe rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Pod pojęciem "oczywistej omyłki" nie należy rozumieć ani przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2010, Wyd. 4, s. 375).
W kontekście powyższych rozważań, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w postępowaniu wystąpiła pomyłka co do miejscowości siedziby strony i która to pomyłka - wobec przedstawionego wcześniej stanu - miała charakter oczywisty. Jej stwierdzenie nie wymagało głębszej analizy akt postępowania i nie skutkowało merytoryczną zmianą rozstrzygnięcia zawartego w wyroku WSA z 14 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 759/23.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a.