I GZ 120/05

I GZ 120/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Halina Wojtachnio /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6301 Wiążąca informacja taryfowa (VIT)
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
V SA/Wa 87/05 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2005-03-10
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Halina Wojtachnio po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] Spółki z o.o. we Wrocławiu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2005 r. Sygn. akt V SA/Wa 87/05 o odrzuceniu skargi kasacyjnej zwanej "zażaleniem" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2005 r. odrzucające skargę w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. we Wrocławiu na decyzję Ministra Finansów z dnia 8 września 2004 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej p o s t a n a w i a oddalić zażalenie. Sygn. akt I GSK 120/05 U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 maja 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 87/05 odrzucił skargę kasacyjną, błędnie nazwaną przez pełnomocnika skarżącej "zażaleniem", wniesioną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2005 r. sygn. akt jak wyżej, orzekające o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. we Wrocławiu na decyzję Ministra Finansów z dnia 8 września 2004 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 11 maja 2005 r. Sąd pierwszej instancji powołał się na brzmienie art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." i podkreślił, że wniesione przez stronę "zażalenie" należało uznać za skargę kasacyjną od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, skoro jest to postanowienie odrzucające skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ponadto, że uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 zł od wniesionej skargi kasacyjnej było uiszczeniem opłaty sądowej w niepełnej wysokości. Stosownie bowiem do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. Natomiast stosownie do § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia w sprawach skarg nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu prawa celnego – wpis stały wynosi 500 zł. W związku z tym, że w rozpoznawanej sprawie wniesiona skarga kasacyjna została nienależycie opłacona to, zdaniem Sądu pierwszej instancji, podlegała odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 219 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W przypadku pism wnoszonych przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej (art. 221 p.p.s.a.). W zażaleniu z dnia 18 maja 2005 r. (wpływ do WSA w dniu 30 maja 2005 r.), zatytułowanym "skarga kasacyjna", skarżąca Spółka zaskarżyła w całości postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 11 maja 2005 r. podnosząc zarzuty naruszenia art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., które to naruszenie uznała za mające istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wyjaśniła, że postanowieniem z dnia 11 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając jej "zażalenie" na postanowienie z dnia 10 marca 2005 r. przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia, że to zażalenie należy potraktować jako skargę kasacyjną, skutkiem czego zastosował odmienną kwotę wpisu sądowego. W tej mierze WSA powołał się na stanowisko przyjęte w postanowieniu NSA z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt OZ 120/2004, publ. w ONSA i WSA 2004/2, poz. 24, w którym sformułowano tezę, że na postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi w wyznaczonym terminie przysługuje skarga kasacyjna na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. Zdaniem skarżącej teza ta odnosi się jedynie do sytuacji, w której strona skarżąca nie zadośćuczyniła obowiązkowi opłacenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie natomiast skarga na decyzję Ministra Finansów została odrzucona z powodu niezłożenia przez skarżącą w wymaganym terminie dokumentu potwierdzającego osoby uprawnione w Spółce do upoważnienia pełnomocnika do działania w takim charakterze (tj. odpisu z KRS). Czyni to uznanie stanowiska WSA za błędne. Powołując się na brzmienie art. 173 § 1 p.p.s.a. skarżąca podała, że instytucję zażalenia reguluje art. 194 § 1 p.p.s.a. przewidujący, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem m.in. jest odrzucenie skargi kasacyjnej (pkt 7). Przepis art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a., w ocenie skarżącej, jest więc przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 173 § 1 p.p.s.a. W oparciu o powyższe skarżąca prezentowała pogląd, że przedstawiona przez nią argumentacja prowadzi do wniosku, iż właściwym środkiem zaskarżenia postanowienia WSA z dnia 10 marca 2005 r., odrzucającego jej skargę kasacyjną było zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Powyższe wywody, w ocenie skarżącej, uzasadniają stwierdzenie, że Sąd orzekający powinien, ze względu na odmienną kwalifikację pisma procesowego, określić wysokość wpisu w kwocie 100 zł na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1, a nie w oparciu o § 3 w zw. z § 2 ust. 3 pkt 13 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. W takiej kwocie skarżąca stosowną opłatę uiściła. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie z dnia 18 maja 2005 r., nazwane skargą kasacyjną, na postanowienie tegoż Sądu z dnia 11 maja 2005 r. Rozpoznając zażalenie skarżącej Spółki - Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 października 2005 r. sygn. akt I GZ 112/05 uchylił postanowienie WSA z dnia 14 lipca 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uchylenie przez NSA postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 14 lipca 2005 r. powoduje, że rozpoznania wymaga zażalenie skarżącej dotyczące postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2005 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie nie jest zasadne. Skarżąca jako podstawę uzasadniającą zażalenie wskazała art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonane w rozpoznawanej sprawie ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego są prawidłowe, zaś zarzuty strony skarżącej należy uznać za chybione. Podnieść przede wszystkim należy, że argumentacja skarżącej, dotycząca relacji art. 194 § 1 pkt 7 do art. 173 § 1 p.p.s.a., prowadząca do uznania zażalenia za środek odwoławczy przysługujący na postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające skargę na decyzję organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia prawnego. Pismo wniesione przez skarżącą na wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienie z dnia 10 marca 2005 r. odrzucające skargę na ostateczną decyzję Ministra Finansów w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej, nazwane "zażaleniem", było – wbrew tytułowi nadanemu pismu przez stronę skarżącą – skargą kasacyjną. Tylko taki bowiem środek zaskarżenia przysługuje stronie skarżącej na postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Przepis art. 173 § 1 p.p.s.a wyraźnie stanowi, że od wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie nasuwa wątpliwości, że postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i to bez względu na przyczynę odrzucenia skargi, a więc także, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Nie budzi żadnej wątpliwości, że w tym właśnie trybie zapadło postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2005 r., w toczącym się postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi Spółki z o.o. [...] na ostateczną decyzję Ministra Finansów, działającego jako organ odwoławczy. Przepis art. 58 p.p.s.a., normujący przesłanki odrzucenia skargi na poziomie sądu pierwszej instancji, nie przewiduje w swej treści możliwości wniesienia zażalenia na orzeczenie, które według § 3 zapada w formie postanowienia. Słusznie też Sąd pierwszej instancji uznał, że postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie oraz że jedynym środkiem odwoławczym od takiego orzeczenia Sądu jest skarga kasacyjna stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a., wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, ponieważ jak wynika z jego treści zażalenie jest środkiem odwoławczym przysługującym na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej i nie może być rozumiany jako przepis szczególny w rozumieniu art. 173 § 1 p.p.s.a. Jak wyżej wskazano postanowienie z dnia 10 marca 2005 r. kończyło postępowanie w sprawie ze skargi do Sądu pierwszej instancji na decyzję organu administracji publicznej. Stwierdzić zatem należy, że przyjęcie odmiennego rozumienia przepisu art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a., jak wywodzi skarżąca, nie znajduje uzasadnienia prawnego. Podnieść również należy, że powoływanie się przez skarżącą na hierarchię obu przepisów jest niezasadne, ponieważ każdy z nich posiada inny przedmiot regulacji. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutów zażalenia związanych z nieadekwatnym w sprawie powołaniem się przez Sąd na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przyjmuje się bowiem, że postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie jest każde postanowienie odrzucające skargę, bez względu na przyczyny tegoż odrzucenia (H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś..."Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 537). Naczelny Sąd Administracyjny uznał ponadto za prawidłową dokonaną przez Sąd pierwszej instancji interpretację art. 219 i art. 221 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 pkt 13 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Uznanie przez ten Sąd wpisu sądowego w kwocie 100 zł, jako wpisu uiszczonego w niepełnej wysokości przewidzianej dla wpisu należnego od wniesionego do Sądu zażalenia, było zasadne, gdyż właściwą była opłata sądowa w wysokości przewidzianej dla skargi kasacyjnej. Uiszczenie wpisu w niewłaściwej wysokości od skargi kasacyjnej wniesionej przez radcę prawnego w konsekwencji prowadziło do jej odrzucenia zgodnie z z art. 178 p.p.s.a. Zarzut zażalenia dotyczący naruszenia § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. nie dotyczył skargi kasacyjnej i z tej przyczyny nie był uzasadniony. Ze względu na powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i dlatego na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Uzasadnienie
Dnia 20 grudnia 2005 r.
P O S T A N O W I E N I E
Naczelny Sąd Administracyjny
w składzie:
Sędzia NSA Halina Wojtachnio
po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005 r.
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej
zażalenia [...] Spółki z o.o. we Wrocławiu
na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
Warszawie
z dnia 11 maja 2005 r. Sygn. akt V SA/Wa 87/05
o odrzuceniu skargi kasacyjnej zwanej "zażaleniem" na
postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
Warszawie z dnia 10 marca 2005 r. odrzucające skargę
w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. we Wrocławiu
na decyzję Ministra Finansów
z dnia 8 września 2004 r. nr [...]
w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej
p o s t a n a w i a
oddalić zażalenie.
Sygn. akt I GSK 120/05
U Z A S A D N I E N I E
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 maja 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 87/05 odrzucił skargę kasacyjną, błędnie nazwaną przez pełnomocnika skarżącej "zażaleniem", wniesioną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2005 r. sygn. akt jak wyżej, orzekające o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. we Wrocławiu na decyzję Ministra Finansów z dnia 8 września 2004 r. nr DC-ST-063/043/2896/AS/2004 w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 11 maja 2005 r. Sąd pierwszej instancji powołał się na brzmienie art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." i podkreślił, że wniesione przez stronę "zażalenie" należało uznać za skargę kasacyjną od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, skoro jest to postanowienie odrzucające skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ponadto, że uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 zł od wniesionej skargi kasacyjnej było uiszczeniem opłaty sądowej w niepełnej wysokości. Stosownie bowiem do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. Natomiast stosownie do § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia w sprawach skarg nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu prawa celnego – wpis stały wynosi 500 zł.
W związku z tym, że w rozpoznawanej sprawie wniesiona skarga kasacyjna została nienależycie opłacona to, zdaniem Sądu pierwszej instancji, podlegała odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 219 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W przypadku pism wnoszonych przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej (art. 221 p.p.s.a.).
W zażaleniu z dnia 18 maja 2005 r. (wpływ do WSA w dniu 30 maja 2005 r.), zatytułowanym "skarga kasacyjna", skarżąca Spółka zaskarżyła w całości postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 11 maja 2005 r. podnosząc zarzuty naruszenia art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., które to naruszenie uznała za mające istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wyjaśniła, że postanowieniem z dnia 11 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając jej "zażalenie" na postanowienie z dnia 10 marca 2005 r. przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia, że to zażalenie należy potraktować jako skargę kasacyjną, skutkiem czego zastosował odmienną kwotę wpisu sądowego. W tej mierze WSA powołał się na stanowisko przyjęte w postanowieniu NSA z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt OZ 120/2004, publ. w ONSA i WSA 2004/2, poz. 24, w którym sformułowano tezę, że na postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi w wyznaczonym terminie przysługuje skarga kasacyjna na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. Zdaniem skarżącej teza ta odnosi się jedynie do sytuacji, w której strona skarżąca nie zadośćuczyniła obowiązkowi opłacenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie natomiast skarga na decyzję Ministra Finansów została odrzucona z powodu niezłożenia przez skarżącą w wymaganym terminie dokumentu potwierdzającego osoby uprawnione w Spółce do upoważnienia pełnomocnika do działania w takim charakterze (tj. odpisu z KRS). Czyni to uznanie stanowiska WSA za błędne. Powołując się na brzmienie art. 173 § 1 p.p.s.a. skarżąca podała, że instytucję zażalenia reguluje art. 194 § 1 p.p.s.a. przewidujący, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem m.in. jest odrzucenie skargi kasacyjnej (pkt 7). Przepis art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a., w ocenie skarżącej, jest więc przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 173 § 1 p.p.s.a. W oparciu o powyższe skarżąca prezentowała pogląd, że przedstawiona przez nią argumentacja prowadzi do wniosku, iż właściwym środkiem zaskarżenia postanowienia WSA z dnia 10 marca 2005 r., odrzucającego jej skargę kasacyjną było zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Powyższe wywody, w ocenie skarżącej, uzasadniają stwierdzenie, że Sąd orzekający powinien, ze względu na odmienną kwalifikację pisma procesowego, określić wysokość wpisu w kwocie 100 zł na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1, a nie w oparciu o § 3 w zw. z § 2 ust. 3 pkt 13 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. W takiej kwocie skarżąca stosowną opłatę uiściła.
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie z dnia 18 maja 2005 r., nazwane skargą kasacyjną, na postanowienie tegoż Sądu z dnia 11 maja 2005 r. Rozpoznając zażalenie skarżącej Spółki - Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 października 2005 r. sygn. akt I GZ 112/05 uchylił postanowienie WSA z dnia 14 lipca 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Uchylenie przez NSA postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 14 lipca 2005 r. powoduje, że rozpoznania wymaga zażalenie skarżącej dotyczące postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2005 r.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie nie jest zasadne.
Skarżąca jako podstawę uzasadniającą zażalenie wskazała art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonane w rozpoznawanej sprawie ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego są prawidłowe, zaś zarzuty strony skarżącej należy uznać za chybione. Podnieść przede wszystkim należy, że argumentacja skarżącej, dotycząca relacji art. 194 § 1 pkt 7 do art. 173 § 1 p.p.s.a., prowadząca do uznania zażalenia za środek odwoławczy przysługujący na postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające skargę na decyzję organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia prawnego. Pismo wniesione przez skarżącą na wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienie z dnia 10 marca 2005 r. odrzucające skargę na ostateczną decyzję Ministra Finansów w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej, nazwane "zażaleniem", było – wbrew tytułowi nadanemu pismu przez stronę skarżącą – skargą kasacyjną. Tylko taki bowiem środek zaskarżenia przysługuje stronie skarżącej na postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Przepis art. 173 § 1 p.p.s.a wyraźnie stanowi, że od wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie nasuwa wątpliwości, że postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i to bez względu na przyczynę odrzucenia skargi, a więc także, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Nie budzi żadnej wątpliwości, że w tym właśnie trybie zapadło postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2005 r., w toczącym się postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi Spółki z o.o. [...] na ostateczną decyzję Ministra Finansów, działającego jako organ odwoławczy. Przepis art. 58 p.p.s.a., normujący przesłanki odrzucenia skargi na poziomie sądu pierwszej instancji, nie przewiduje w swej treści możliwości wniesienia zażalenia na orzeczenie, które według § 3 zapada w formie postanowienia. Słusznie też Sąd pierwszej instancji uznał, że postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie oraz że jedynym środkiem odwoławczym od takiego orzeczenia Sądu jest skarga kasacyjna stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a.
Przepis art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a., wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, ponieważ jak wynika z jego treści zażalenie jest środkiem odwoławczym przysługującym na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej i nie może być rozumiany jako przepis szczególny w rozumieniu art. 173 § 1 p.p.s.a. Jak wyżej wskazano postanowienie z dnia 10 marca 2005 r. kończyło postępowanie w sprawie ze skargi do Sądu pierwszej instancji na decyzję organu administracji publicznej. Stwierdzić zatem należy, że przyjęcie odmiennego rozumienia przepisu art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a., jak wywodzi skarżąca, nie znajduje uzasadnienia prawnego. Podnieść również należy, że powoływanie się przez skarżącą na hierarchię obu przepisów jest niezasadne, ponieważ każdy z nich posiada inny przedmiot regulacji.
Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutów zażalenia związanych z nieadekwatnym w sprawie powołaniem się przez Sąd na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przyjmuje się bowiem, że postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie jest każde postanowienie odrzucające skargę, bez względu na przyczyny tegoż odrzucenia (H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś..."Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 537).
Naczelny Sąd Administracyjny uznał ponadto za prawidłową dokonaną przez Sąd pierwszej instancji interpretację art. 219 i art. 221 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 pkt 13 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Uznanie przez ten Sąd wpisu sądowego w kwocie 100 zł, jako wpisu uiszczonego w niepełnej wysokości przewidzianej dla wpisu należnego od wniesionego do Sądu zażalenia, było zasadne, gdyż właściwą była opłata sądowa w wysokości przewidzianej dla skargi kasacyjnej. Uiszczenie wpisu w niewłaściwej wysokości od skargi kasacyjnej wniesionej przez radcę prawnego w konsekwencji prowadziło do jej odrzucenia zgodnie z z art. 178 p.p.s.a. Zarzut zażalenia dotyczący naruszenia § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. nie dotyczył skargi kasacyjnej i z tej przyczyny nie był uzasadniony.
Ze względu na powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i dlatego na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.