I GZ 12/26

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. akt III SPP/Gl 4/25. Postanowieniem tym WSA odrzucił sprzeciw skarżącej od wcześniejszego postanowienia WSA z dnia 28 maja 2025 r., które z kolei utrzymywało w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2025 r. Dotyczyło to sprawy ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie uchylenia decyzji o zwrocie dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, po wznowieniu postępowania. Sąd pierwszej instancji uzasadnił odrzucenie sprzeciwu tym, że postanowienie WSA z dnia 28 maja 2025 r. miało charakter orzeczenia sądu drugiej instancji i nie podlegało kontroli instancyjnej. Skarżąca wniosła sprzeciw, domagając się ponownego przeanalizowania jej sytuacji finansowej i przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 259 § 1, art. 260 § 1 i 2, art. 170 p.p.s.a.), wyjaśnił, że postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest orzeczeniem pierwszej instancji, a sprzeciw od niego jest środkiem odwoławczym. WSA rozpoznający sprzeciw działa jako sąd drugiej instancji, a jego postanowienie jest prawomocne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu. Wobec tego NSA uznał, że WSA prawidłowo odrzucił sprzeciw skarżącej jako niedopuszczalny i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający