I GZ 115/25

I GZ 115/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-04-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Grzelak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 740/25 - Postanowienie NSA z 2025-12-03
III SA/Gd 333/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2024-10-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 66 § 1 zd. 1 i 2, art. 220 § 1, art. 235a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1090
§ 1 ust. 3
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach  sądowoadministracyjnych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lutego 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 333/24 w zakresie pozostawienia odpowiedzi na skargę kasacyjną bez rozpoznania w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 20 maja 2024 r. nr 2201-IGC.4303.38.2024.AJ w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zarządzeniem z 14 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 333/24, działając na podstawie art. 220 § 1 w związku z art. 235a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w K. (dalej jako: "skarżąca spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 20 maja 2024 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług pozostawił odpowiedź Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na skargę kasacyjną z 21 stycznia 2025 r. bez rozpoznania.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że doręczone organowi 23 stycznia 2025 r. wezwanie do uiszczenia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia odpowiedzi na skargę kasacyjna bez rozpoznania opłaty kancelaryjnej w wysokości 5 zł za sporządzenie wydruku odpisu skargi kasacyjnej celem doręczenia go E. Sp. z o.o. w G. (dalej jako: "uczestnik postępowania") w wersji papierowej pozostało bez odpowiedzi. Ponowne przesłanie odpowiedzi na skargę kasacyjną przez pełnomocnika organu 27 stycznia 2025 r. w formie elektronicznej nie stanowi, zdaniem Sądu, realizacji wystosowanego do pełnomocnika organu wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej.
II
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, który zaskarżając je w całości, wniósł o jego uchylenie.
Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że we wniesionej w formie elektronicznej odpowiedzi na skargę kasacyjną, stosownie do treści art. 66 § 1 p.p.s.a., zawarte zostało oświadczenie o nadaniu odpisu odpowiedzi na skargę kasacyjną przesyłką pocztową bezpośrednio na adres pełnomocnika skarżącej spółki, wskazany w skardze kasacyjnej, oraz adres uczestnika postępowania. Wobec doręczenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w formie pisemnej na adres uczestnika nie było potrzeby, zdaniem organu, zastosowania przepisów odnoszących się do opłaty kancelaryjnej wskazanych w zaskarżonym zarządzeniu.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt niniejszej sprawy wynika, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku 21 stycznia 2025 r. złożył w formie elektronicznej odpowiedź na skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącą spółkę od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 października 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 333/24. Złożona odpowiedź na skargę kasacyjną zawierała oświadczenie o nadaniu odpisu odpowiedzi na skargę kasacyjną przesyłką pocztową bezpośrednio na adres pełnomocnika skarżącej spółki, wskazany w skardze kasacyjnej, oraz adres uczestnika postępowania.
Zgodnie z art. 66 § 1 zd. 1 p.p.s.a. w toku sprawy adwokaci, radcy prawni, doradcy podatkowi i rzecznicy patentowi doręczają sobie nawzajem pisma bezpośrednio za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem daty lub przesyłką poleconą. W treści pisma procesowego wniesionego do sądu, stosownie do treści art. 66 § 1 zd. 2 p.p.s.a., zamieszcza się oświadczenie o doręczeniu odpisu pisma drugiej stronie albo o jego nadaniu przesyłką poleconą.
Wzajemne doręczanie pism w toku sprawy dotyczy więc wyłącznie adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych i rzeczników patentowych. W przypadku stron postępowania, które nie ustanowiły profesjonalnego pełnomocnika, wszystkie pisma doręcza sąd z urzędu. Powyższe wymagało wyjaśnienia, ponieważ oprócz skarżącej spółki, reprezentowanej przez adwokata, w niniejszej sprawie występuje także uczestnik postępowania, który nie jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Tym samym, wbrew stanowisku organu, nie można uznać odpowiedź na skargę kasacyjną za doręczoną uczestnikowi. W konsekwencji konieczne było przesłanie odpisu odpowiedzi na skargę kasacyjną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku do uczestnika postępowania.
Na mocy art. 235a p.p.s.a. opłatę kancelaryjną pobiera się za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego sporządzane w celu ich doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 zd. 2 p.p.s.a.). W razie bezskutecznego upływu tego terminu, na podstawie art. 220 § 1 zd. 3 p.p.s.a., przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
Mając na uwadze brzmienie powyżej przywołanych przepisów wyjaśnienia wymaga, że skoro art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a. odnosi się do pisma, od którego nie została uiszczona opłata w tym opłata, o której mowa w art. 235a p.p.s.a., to wynika z tego, iż również pozostawia się bez rozpoznania pismo, które samo w sobie nie podlega opłacie, ale kiedy opłaty wymaga wydruk tego pisma. Ustawodawca wprost nakłada więc na każdego autora pisma obowiązek uiszczania opłat kancelaryjnych za wydruki pism wniesionych w formie dokumentu elektronicznego pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji wezwał pełnomocnika organu, wobec nieposługiwania się przez uczestnika postępowania środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism, do uiszczenia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia odpowiedzi na skargę kasacyjną bez rozpoznania, opłaty kancelaryjnej w wysokości 5 zł, ustalonej na podstawie § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. poz. 1090), który stanowi, że za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego pobiera się opłatę kancelaryjną w wysokości 0,50 zł za każdą stronę wydruku czarno-białego w formacie 210 x 297 mm (A4) oraz 1 zł za każdą stronę wydruku kolorowego w formacie 210 x 297 mm (A4), za sporządzenie wydruku jednego egzemplarza odpisu odpowiedzi na skargę kasacyjną z 21 stycznia 2025 r. (10 czarno-białych stron x 0,50 gr = 5 zł), ewentualnie do nadesłania jednego egzemplarza odpisu ww. odpowiedzi na skargę kasacyjną w wersji papierowej – celem doręczenia za pośrednictwem poczty polskiej uczestnikowi postępowania.
Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej odebrano 23 stycznia 2025 r., a zatem termin do jej uiszczenia upływał 30 stycznia 2025 r. W zakreślonym przez Sąd pierwszej instancji terminie organ ani nie uiścił opłaty kancelaryjnej w wysokości 5 zł, ani nie nadesłał odpisu odpowiedzi na skargę kasacyjną w formie papierowej, ponownie przesyłając ją 27 stycznia 2025 r. w formie elektronicznej. Niewykonanie wezwania musiało skutkować pozostawieniem odpowiedzi na skargę kasacyjną bez rozpoznania, stosownie do treści art. 220 § 1 zd. 3 p.p.s.a.
Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.