I GZ 105/26

Sprawa dotyczyła zażalenia J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (WSA), który stwierdził swoją niewłaściwość do rozpoznania skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) w przedmiocie odmowy umorzenia lub rozłożenia na raty należności z tytułu mandatu karnego kredytowanego. WSA w Krakowie uznał, że właściwy do rozpoznania sprawy jest WSA w Warszawie, ponieważ sprawa dotyczyła należności z ustawy o finansach publicznych, a nie kar pieniężnych z ustawy o transporcie drogowym, do których stosuje się rozporządzenie o przekazaniu spraw. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) uchylił postanowienie WSA. NSA wskazał, że zgodnie z art. 13 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Prezydent RP może przekazać rozpoznawanie spraw określonego rodzaju innym WSA. Rozporządzenie z 15 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazania spraw GITD stanowi, że rozpoznawanie spraw dotyczących kar pieniężnych z art. 92a ustawy o transporcie drogowym przekazuje się WSA właściwym ze względu na miejsce zamieszkania strony. NSA przyjął szerokie rozumienie pojęcia 'sprawy dotyczące nałożenia kar pieniężnych', obejmujące również sprawy pochodne, takie jak rozłożenie na raty czy umorzenie należności wynikających z tych kar. Sąd uznał, że taka wykładnia jest zgodna z celem rozporządzenia, jakim jest usprawnienie postępowania i zapewnienie stronom prawa do sądu. W związku z tym, sprawa powinna być rozpoznana przez WSA w Krakowie, a nie przekazana do WSA w Warszawie. NSA uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający