I GZ 102/26

I GZ 102/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-03-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tomasz Smoleń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VIII SA/Wa 403/25 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-12-15
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 170,   art. 220 § 1 i § 3,   art. 230 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 403/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2025 r., nr 5/2025 w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności na członków zarządu spółki postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 403/25, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę A. Sp. z o.o. w B. (skarżąca, spółka) na postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie (organ, Dyrektor ARiMR) z dnia 14 kwietnia 2025 r., nr 5/2025 w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności na członków zarządu spółki.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podniósł, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącą spółkę (pismem z dnia 10 października 2025 r.) do uiszczenia prawomocnego wpisu sądowego od skargi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone w dniu 13 października 2025 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął 20 października 2025 r. W zakreślonym terminie skarżąca spółka nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi.
Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i o dalsze procedowanie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu oraz naruszenie art. 47 Karty Praw Podstawowych UE.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono m.in., że "Prawo do Sądu nie może być iluzoryczne, podmioty nie mogące ponosić kosztów opłat sądowych ze względu na brak środków na ich poniesienie (....) "Instytucja zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych jest nie tylko wyjątkiem od zasady ponoszenia przez strony procesu kosztów sądowych ale przed wszystkim jest realizacją konstytucyjnego prawa do Sądu. To forma zapewnienia gwarantowanej konstytucyjnie możliwości udziału w procesie a nie swoista forma dotowania strony przez Państwo, stanowiąca odstępstwo od zasady odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego (...)".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że Sąd I instancji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VIII z dnia 2 października 2025 r. (k. 23 akt sądowych) prawidłowo wezwał skarżącą spółkę do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VIII z dnia 9 czerwca 2025 r. (k.17 akt sądowych), wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżąca nie została zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego i miała ona obowiązek ten wpis uiścić. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął 20 października 2025 r. Skarżąca w zakreślonym terminie wpisu nie uiściła, złożyła natomiast ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Należy zauważyć, że jakkolwiek skarżąca ma prawo do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na każdym etapie postępowania, a obowiązkiem sądu administracyjnego jest jego rozpoznanie – należy pamiętać, że jeżeli w obrocie prawnym pozostaje prawomocne rozstrzygnięcie sądu w tym przedmiocie, ma ono charakter wiążący dla strony i sądu, który je wydał (art. 170 p.p.s.a.). Oznacza to, że złożenie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie może mieć wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wniosek ten nie uchyla bowiem skutków wynikających z prawomocnego orzeczenia sądu.
Podkreślenia wymaga ponadto, że w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym postanowienia o odrzuceniu skargi nie jest możliwe badanie legalności prawomocnego rozstrzygnięcia Sądu I instancji w przedmiocie prawa pomocy – do czego w istocie zmierza argumentacja spółki przedstawiona w uzasadnieniu zażalenia.
Wobec powyższego Sąd I instancji zobligowany dyspozycją art. 220 § 3 p.p.s.a., zasadnie skargę odrzucił.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.