I GSK 993/20

I GSK 993/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Adamiec
Joanna Wegner /przewodniczący sprawozdawca/
Michał Kowalski
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Bd 585/19 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2019-10-22
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 43, art. 40 § 2,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Artur Adamiec Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 października 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 585/19 w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 20 maja 2019 r. nr 9002-2019-002548 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. M. na rzecz Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 585/19 oddalił skargę M. M. na postanowienie Dyrektora Kujawsko - Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 20 maja 2019 r., w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Od wyroku Sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną wniósł skarżący, zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwsze instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." w związku z art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - zwanej dalej "k.p.a." poprzez nieuprawione oddalenie skargi i błędne uznanie, że spełnione zostały wszystkie elementy warunkujące skuteczność doręczenia zastępczego określone w przepisach ustawy, a odebranie przez żonę pełnomocnika decyzji rozpoczynało bieg terminu do jej zaskarżenia;
- art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 40 k.p.a. i art. 43 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że instytucja doręczenia zastępczego ma zastosowanie do pełnomocników.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.).
Zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione, dlatego że Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się błędu wykładni art. 43 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącego przewidziane w tym przepisie doręczenie zastępcze znajduje zastosowanie do każdego, kto jest uprawnionym podmiotem doręczenia decyzji, a więc także do przedstawiciela strony, w tym pełnomocnika. Przepisy k.p.a. takiego wyłączenia nie przewidują, a reguły wykładni systemowej wewnętrznej prowadzą do wniosku o obowiązku stosowania tego przepisu wobec pełnomocnika. Autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje ustalonych w tej sprawie faktów, to jest że przesyłka została wręczona dorosłemu domownikowi z obowiązkiem przekazania listu jego adresatowi. A zatem spełnione zostały warunki do stwierdzenia doręczenia pisma z dniem wręczenia go dorosłemu domownikowi. Zasada oficjalności doręczeń wyklucza możliwość dowolnego kierowania pism w postępowaniu administracyjnym. Z chwilą ustanowienia pełnomocnika, pisma adresowane do strony doręcza się obowiązkowo – zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. – pełnomocnikowi.
Zaskarżony wyrok nie nasuwa zatem żadnych zastrzeżeń pod względem trafności rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.