I GSK 990/21

I GSK 990/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc
Joanna Salachna
Małgorzata Grzelak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GZ 252/20 - Postanowienie NSA z 2020-10-09
I GZ 444/19 - Postanowienie NSA z 2020-01-10
VIII SA/Wa 537/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-03-11
I GZ 260/21 - Postanowienie NSA z 2021-09-14
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 475
art. 76 ust. 7 i 7a, art. 150 f ust. 4
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Protokolant starszy asystent sędziego Anna Witczak po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 537/19 w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie rozłożenia na raty wypłaconej refundacji za zatrudnienie bezrobotnego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...]; 3. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz M. F. 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 537/19 oddalił skargę M. F. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Starosty Radomskiego z [...] lutego 2017 r. znak: [...] (dotyczącej rozłożenia na 24 raty wypłaconej refundacji za zatrudnienie bezrobotnego do 30 roku życia).
WSA w Warszawie wskazał, że dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.) organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji. W ocenie Sądu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Wojewody Mazowieckiego z [...] kwietnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Radomskiego z [...] lutego 2017 r., orzekającej o rozłożeniu na 24 raty wypłaconej refundacji za zatrudnienie bezrobotnego nie jest obarczoną wadą rażącego naruszenia prawa.
Odnosząc się do zarzutów skargi WSA wskazał, że jakkolwiek dochodzenie roszczeń z tytułu zawartej umowy następuje w drodze postępowania cywilnego, to jednak ustawodawca w art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 475), wprowadził możliwość zastosowania przez organ ulg w spłacie należności.
Stanowi o tym art. 76 ust. 7 ww. ustawy, w myśl którego starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3. Tak więc podstawa udzielenia refundacji części kosztów poniesionych przez pracodawcę jest umowa cywilnoprawna zawarta pomiędzy starostą a pracodawcą. Organy administracji nie są bowiem właściwe do rozpoznania zarzutów odnośnie prawidłowości zawierania umów o charakterze cywilnoprawnym.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie kwestionowana jest natomiast decyzja o rozłożeniu na raty i w tym zakresie rację ma organ, wskazując, że rozkładanie na raty refundacji uzyskanych z Funduszu Pracy, a podlegających zwrotowi uregulowane jest w art. 76 ust. 7 i 7a ustawy, który to przepis odwołuje się do procedury administracyjnej.
Tak więc nie ulega wątpliwości, że kwestionowane decyzje dotyczące rozłożenia na raty (decyzja Wojewody Mazowieckiego z [...] kwietnia 2017 r. i decyzja Starosty Radomskiego z [...] lutego 2017 r.) podlegają trybowi administracyjnemu.
Odnosząc się do zarzutów skarżącej kwestionującej w trybie nadzwyczajnym kwestie właściwości organów, rażącego naruszenia prawa, Sąd uznał, że jej zarzuty są całkowicie bezzasadne. Organem właściwym do rozpoznania wniosku o rozłożenie na raty był starosta. Natomiast organem wyższego stopnia w postępowaniu administracyjnym był właściwy miejscowo Wojewoda. Nie można zatem zarzucić Ministrowi RPiPS wadliwego rozstrzygnięcia w tym zakresie, bowiem jako organ stwierdził on, iż nie doszło do rażącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.
Za chybione WSA uznał wywody skarżącej w zakresie naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W zakresie rozłożenia na raty, decyzja Starosty Radomskiego z [...] lutego 2017 r. zawiera wskazaną podstawę prawną, zawiera wszystkie elementy decyzji, została skierowana do właściwej osoby, zawiera wyszczególnienie 24 rat.
Z kolei okoliczności podnoszone przez skarżącą a dotyczące nieprawidłowo wyliczonych kwot ustalonych rat, nie mogą być kwestionowane w trybie nadzwyczajnym. Te okoliczności co do sposobu wyliczenia rat i czy ich wysokości skarżąca mogła podnosić w zwykłym trybie postępowania, niemniej jej skarga do sądu administracyjnego została odrzucona. Sąd zauważa, że skarżąca nie zgadza się z samym system wyliczenia rat, a w zasadzie jej problem dotyczy wysokości kwoty głównej po zatrudnieniu pracownika, a następnie rozwiązaniu umowy o pracę. Ta jednak kwestia nie podlega ocenie w rozpoznawanej sprawie. Dodatkowo skarżąca nie widzi różnic pomiędzy niniejszą jej skargą odnoszącą się do trybu nadzwyczajnego a skargą która złożyła na decyzję z [...] kwietnia 2017 r. nr [...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę strony postanowieniem z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 462/17.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji w sprawie niniejszej nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. WSA wskazał także, iż nie dostrzega, aby doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 7 k.p..a i rozważania organu w tym zakresie podlegają akceptacji Sądu.
Według WSA w Warszawie, wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji zarzuty skargi stanowiły jedynie polemikę z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji.
Podsumowując WSA stwierdził, że nie dopatrzył się przesłanek wynikających z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ani innych przesłanek nieważnościowych, zatem skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) jako, że nie była zasadna.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. F., reprezentowana przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1-2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
• przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą i nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze w szczególności brak odniesienia się do podstawy stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie braku podstawy prawnej wydania decyzji na co również powoływała się skarżąca i co jasno wynikało z treści jej skargi,
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 104 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2019 r. znak [...] pomimo istnienia przesłanki stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stosunku do decyzji Starosty Radomskiego z dnia [...] lutego 2017 r. i decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty wydanych bez podstawy prawnej co powinno spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji przez WSA,
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 104 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Starosta nie był uprawniony do rozpoznawania wniosku o rozłożenie należności na raty z uwagi na kwestionowanie kwoty żądanej przez Urząd przez Skarżącą,
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 104 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8 art. 77, art. 80, art. 104, art. 106, art. 107 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] pomimo istnienia przesłanki stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stosunku do decyzji Starosty Radomskiego z dnia [...] lutego 2017 r. i decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty wydanych z rażącym naruszeniem prawa w zakresie w jakim Starosta orzekał ponad żądanie wniosku o rozłożenie na raty, co powinno spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji przez WSA,
5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2019 r. znak [...] pomimo istnienia przesłanki stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stosunku do decyzji Starosty Radomskiego z dnia [...] lutego 2017 r. i decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty wydanych z rażącym naruszeniem prawa materialnego tj. art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy co powinno spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji przez WSA’
6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 art. 77, art. 80, art. 104, art. 106, art. 107 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2019 r. znak [...] pomimo istnienia przesłanki stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stosunku do decyzji Starosty Radomskiego z dnia [...] lutego 2017 r. i decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty wydanych z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 art. 77, art. 80, art. 104, art. 106, art. 107 k.p.a. polegającym na wydaniu decyzji administracyjnej pomimo niewyjaśnienia wątpliwości zaistniałych w sprawie braku jakichkolwiek dowodów na poparcie ustaleń faktycznych, co powinno spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji przez WSA.
• przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
1. art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich błędną wykładnię a przez to błędne przyjęcie, że Starosta jest uprawniony do rozpoznania wniosku o rozłożeni na raty w sytuacji gdy Skarżąca kwestionowała obowiązek zwrotu, a w konsekwencji ich błędne zastosowanie i wydanie decyzji w przedmiocie rozpoznania wniosku,
2. art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,
3. art. 150 f ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię, a przez to błędne przyjęcie, że Skarżąca jest zobowiązana do zwrotu całości refundacji co stoi w oczywistej sprzeczności z jego treścią.
Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami, ewentualnie w przypadku uznania, iż zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 188 p.p.s.a., uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...].03.2019 r., znak: [...] i zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie postawionych zarzutów.
Organ nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są usprawiedliwione.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.
Za pozbawiony uzasadnionych podstaw należy uznać zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. (zastrzeżenie nieistotne w sprawie – wyjaśnienie NSA). Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Natomiast wynikający z tego przepisu brak związania sądu pierwszej instancji granicami skargi oznacza, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, sąd ten ma prawo i obowiązek uwzględnić także okoliczności, wprawdzie niepodniesione przez stronę skarżącą jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Do naruszenia tego przepisu dochodzi zatem, gdy sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi. Mimo podniesienia zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w żadnej mierze nie wykazano, w jaki sposób WSA wykroczył poza granice sprawy. Z kolei zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Należy zauważyć, że Skarżąca nie podała żadnego uzasadnienia do podniesionego zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie może w tej mierze uzupełniać wniesionej skargi kasacyjnej.
Za trafne należy natomiast uznać zarzuty koncentrujące się na podważeniu stanowiska Sądu pierwszej instancji, że w tej sprawie organ prawidłowo ocenił przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (w stosunku do decyzji Starosty Radomskiego z dnia [...] lutego 2017 r. i decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymującej w mocy ww. decyzję). Starosta wypowiedział umowę, wzywając do zwrotu wypłaconej przez Urząd refundacji, którą to kwotę Skarżąca natychmiast - zanegowała jako rażąco zawyżoną i sprzeczną z art. 150 f ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia oraz tożsamym w brzmieniu paragrafem 8 umowy łączącej jej z Urzędem. Według Skarżącej, naliczona przez Starostę kwota w sposób oczywisty nie odpowiada wytycznym z art. 150 f ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis ten bowiem mówi o proporcji a nie o zwrocie całości refundacji tak jak określają to inne przepisy tej ustawy. Powyższe zastrzeżenie odnośnie do wysokości żądanej kwoty znajdywało się w piśmie zawierającym wniosek o rozłożenie na raty wyłącznie kwoty prawidłowej tj. zgodnej przywołanym art. 150 f i paragrafem umowy, a nie kwoty wskazywanej przez Urząd. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści tego wniosku znajdującego się w aktach sprawy.
Na podstawie art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części (...).
Zgodnie z art. 76 ust. 7a ustawy przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do innych niewymienionych w tym przepisie świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, w szczególności do refundacji uzyskiwanych z tytułu umowy o zorganizowanie prac interwencyjnych oraz robót publicznych.
Przy czym rozpoznanie wniosku o rozłożenie na raty musi dotyczyć żądania jedynie należności która nie jest kwestionowana. Z tej natomiast sprawy nie wynika, że organ procedując w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uwzględnił czy Starosta podjął jakiejkolwiek czynności zmierzające do ustalenia w jakim konkretnie zakresie Skarżąca uznaje obowiązek zwrotu. Należy bowiem zauważyć, co zasadnie podnosi strona w niniejszej skardze kasacyjnej odwołując się w tym zakresie do utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Starosta wydając decyzję o rozłożeniu na raty jest związany treścią wniosku. O tym jaki charakter i zakres żądania ma pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje strona, a nie organ do którego pismo zostało skierowane. W razie wszczęcia postępowania na wniosek, obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ jest związany tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Jeśli organ, do którego złożony został wniosek o wszczęcie postępowania ma wątpliwości co do tego, czego dotyczy wniosek - obowiązkiem tego organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśnienia treści żądania strony. W razie bowiem jakichkolwiek wątpliwości co do rozumienia pisma strony (wniosku i jego zakresu) powinnością organu jest wyjaśnienie rzeczywistej woli strony, w tym zakresie organ nie może czynić własnych ustaleń czy też poprzestawać na swoich domysłach. Dlatego jako trafną należy uznać konkluzję skarżącej kasacyjnie, że zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji jedynie pobieżnie oceniły przesłankę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Uwzględniając powyższe, błędnie Sąd pierwszej instancji uczynił akceptując, jako prawidłowe, stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a.