I GSK 957/06

I GSK 957/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-03-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Grabowski /przewodniczący/
Jan Kacprzak /sprawozdawca/
Janusz Zajda
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1985/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-01-12
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok w części i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grabowski Sędziowie Jan Kacprzak (spr.) NSA Janusz Zajda Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 1985/05 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżony wyrok w pkt. 2 sentencji i w tym zakresie przekazuję sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz [...] Spółki z o.o. w Warszawie kwotę 370 zł (trzysta siedemdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 1985/05 po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie o nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, w części utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...]; w pozostałej części skargę oddalił, zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz [...] Sp. z o.o w Warszawie kwotę 400 zł tytułem zwrotu części kosztów postępowania sądowego oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez [...] Spółkę z o.o. w Warszawie według dokumentu SAD z dnia [...] maja 2001 r., nr [...], objęto procedurą dopuszczenia do obrotu partię sprowadzonych ze Szwajcarii leków, uprzednio objętych procedurą składu celnego, przyjmując deklarowaną wartość celną towaru w wysokości odpowiadającej cenie transakcyjnej, wynikającej z przedstawionych przy zgłoszeniu celnym faktur wystawionych przez eksportera - firmę [...] z siedzibą w Szwajcarii.
Naczelnik Urzędu Celnego II w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] wydaną w trybie art. 65 § 4 pkt 2 lit. a) Kodeksu celnego oraz art. 11 ust 2 i art. 11 c ust 2 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej i orzekając w tym zakresie określił wartość celną w skorygowanej (obniżonej) wysokości uznając, że podana w fakturach handlowych wartość leków została zawyżona wskutek nieodliczenia premii pieniężnej udzielonej przez eksportera. Organ orzekł również w kwestii zobowiązania podatkowego od podatku od towarów i usług.
Orzekając na skutek odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie uchylił decyzję organu celnego I instancji w części dotyczącej określenia wysokości kwoty podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego oraz orzekł, iż z przyczyn formalnych brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w części, w której Dyrektor Izby Celnej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, z tym, że strona skarżąca zarzuciła naruszenie szeregu przepisów prawa celnego, Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych z dnia 10 listopada 1999 r., naruszenie przepisów art. 11 ust 2 i art. 11 c ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym poprzez bezpodstawne ich zastosowanie w zaskarżonej decyzji, naruszenie przepisów Konstytucji RP, kodeksu celnego Wspólnoty oraz wiążących Polskę przepisów prawa międzynarodowego. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa o charakterze procesowym poprzez naruszenie przepisów Kodeksu celnego oraz Ordynacji podatkowej, w tym w załączniku do protokołu rozprawy z dnia 12 stycznia 2006 r. podniosła zarzut obrazy art. 233 § 1 pkt 2 lit a tej Ordynacji.
Skarżąca sformułowała generalną tezę, iż deklarowana wartość celna była prawidłowa i odpowiadała rzeczywistej wartości (cenie) transakcyjnej kształtującej się w wysokości wynikającej z faktur eksportera, przedstawionych przy zgłoszeniu celnym, zatem zdaniem skarżącej brak było podstaw do jej korekty (obniżenia) o kwotę premii pieniężnej. Skarżąca spółka podkreśliła, iż poza fakturami stanowiącymi potwierdzenie sprzedaży nie zostały wydane żadne inne dokumenty, ani nie dokonano rozliczeń faktycznych, które mogłyby wpłynąć na zmniejszenie cen zakupu importowanych leków.
W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa procesowego, zdaniem skarżącej postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wartość celna przedmiotu importu zadeklarowana została w przyjętym przez organ celny zgłoszeniu celnym w wysokości odpowiadającej wartości (cenie) transakcyjnej określonej w fakturach eksportera przedstawionych przy zgłoszeniu celnym. W wyniku późniejszej kontroli celnej ujawniona została zawarta przez importera z eksporterem umowa o dystrybucji i dostawach oraz noty kredytowe eksportera, według których skarżąca Spółka otrzymywała od niego przewidziane umową premie pieniężne w kwotach określonych w notach.
Wojewódzki Sąd uznał, że istotne znaczenie w sprawie ma ustalenie charakteru prawnego przewidzianych umową premii pieniężnych, a w szczególności ustalenie czy stanowiły one rabat/upust obniżający cenę towaru podaną w zgłoszeniu celnym i wynikającą z dołączonych do niego faktur handlowych, czy - jak twierdzi skarżąca Spółka - wsparcie finansowe, premię/bonus za sprzedaż dokonaną na terenie kraju. W celu dokonania oceny charakteru prawnego premii pieniężnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał analizy uregulowań zawartych w umowie dystrybucji i dostaw oraz oceny sposobu ich realizacji.
Za bezsporne Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że umowa ta została zawarta przed dokonaniem zgłoszenia celnego i jej postanowienia stanowiły prawną podstawę wzajemnych świadczeń eksportera z importerem. W pkt 6 umowy dotyczącym premii pieniężnych zawarto stwierdzenie, że strony uzgodnią roczny plan sprzedaży (RPS), w którym określą wartość produktów sprzedawanych przez importera w podziale na poszczególne okresy rozliczeniowe każdego roku kalendarzowego. Wysokość premii pieniężnych została ustalona progresywnie na 30%, 38% oraz 46%, a jej przyznanie uzależnione zostało od stopnia realizacji planu sprzedaży ustalonego w danym okresie. Premia miała być udzielana w formie noty kredytowej wystawianej i płatnej przez eksportera w ciągu 120 dni od danego okresu. W niniejszej sprawie eksporter udzielił skarżącej rabatu/zniżki w wysokości 38% wartości importowanych leków, sprzedanych w maju 2001 r.
Sąd stwierdził, że organy celne miały podstawę, aby przewidziane umową premie pieniężne traktować jako synonim rabatu, gdyż dokumenty księgowe Spółki, dotyczące not kredytowych odnoszących się do poszczególnych miesięcy importu leków, posługują się terminem bonifikata, jako "bonifikaty od wielkości zakupów - RX", a nie od wielkości sprzedaży.
Za niezasadny Wojewódzki Sąd uznał pogląd skarżącej, iż zadaniem przyznawanych przez eksportera premii pieniężnych było dopingowanie importera do większej sprzedaży towarów na terytorium Polski. W umowie dystrybucji i dostaw brak było postanowień o udzielaniu skarżącej przez eksportera wsparcia finansowego mającego na celu promowanie sprzedaży objętych umową wyrobów na terenie Polski, zaś w pkt 7.1. oraz 7.2. umowy strony postanowiły, że Spółka [...] prowadzi promocję i reklamę na swoją odpowiedzialność i koszt, a ponadto promocję, marketing i dystrybucję produktów prowadzi wyłącznie do celów określonych przez eksportera.
Takie zapisy umowy prowadzą, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, do wniosku, że udzielana przez eksportera premia pieniężna nie miała za zadanie pobudzanie, promowanie sprzedaży leków na terenie kraju, ponieważ za to - zgodnie z kontraktem - odpowiadał wyłącznie importer. Wojewódzki Sąd stwierdził, że udzielana przez eksportera premia pieniężna była upustem (rabatem) cenowym związanym z faktem nabycia przez skarżącą leków u eksportera i następnie ich sprzedażą na terenie kraju i nawet jeśli upust ten był formą premii przyznanej skarżącej przez eksportera za wielkość tej sprzedaży, to nie można przyjąć, iż taka premia była "oderwana" od zakupu leków od eksportera i nie pozostawała bez wpływu na wartość - cenę tego zakupu. Wojewódzki Sąd podzielił stanowisko przyjęte przez organy celne, iż premia była elementem kształtującym cenę leków, gdyż w rezultacie obniżała ona cenę wykazaną w fakturach sprzedaży importowej. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu okoliczność, że w umowie uzależniono faktyczną wielkość premii od zaistnienia określonych przesłanek (wielkość sprzedaży na rynku krajowym, przekroczenie minimalnego progu sprzedaży) nie zmienia oceny charakteru premii jako czynnika kształtującego cenę ostateczną, skoro w sprawie chodzi o premię faktycznie zrealizowaną w oparciu o rzeczywiście wystawioną przez eksportera notę kredytową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że z treści art. 23 Kodeksu celnego i innych przepisów Kodeksu celnego odnoszących się do wartości celnej wynika, iż wartość celna towaru to jego wartość transakcyjna, a więc cena faktycznie zapłacona lub należna, nawet jeśli jej ostateczne ustalenie nastąpiło po dniu zgłoszenia celnego.
W niniejszej sprawie premie pieniężne, chociaż zostały zrealizowane zgodnie z warunkami porozumienia po dacie zgłoszenia celnego, kształtowały wartość transakcyjną, gdyż miały istotny wpływ na cenę faktycznie zapłaconą - obniżały tę cenę w stosunku do podanej w zgłoszeniu celnym.
Za niezasadny Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zarzut odmowy zastosowania opinii 15.1 "Postępowanie wobec rabatu za ilość" Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej, zawartej w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z 15 września 1999 r. - Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż co do zasady w opinii powyższej dopuszczono uwzględnienie w wartości transakcyjnej towaru, ustalanej według ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, rabatu przyznanego z uwzględnieniem wcześniejszych transakcji między danymi podmiotami, o ile tenże rabat ma wpływ na cenę towaru zgłaszanego do odprawy (stanowi element tej ceny), natomiast wskazane w tej opinii przykłady odwołują się do konkretnych sytuacji faktycznych, z których żadna wprost nie odzwierciedla sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie.
W konkluzji Wojewódzki Sąd stwierdził, że przewidziana umową o dystrybucji i dostaw premia pieniężna była czynnikiem kształtującym wartość (cenę) transakcyjną towaru, ustaloną w wysokości ceny wynikającej z faktur eksportera przedstawionych przy zgłoszeniu celnym, pomniejszonych o 38% upust, proporcjonalnie rozliczony w odniesieniu do wartości towarów objętych zgłoszeniami celnymi dokonanymi w miesiącu, którego dotyczyła nota kredytowa i tak określona wartość (cena) transakcyjna stanowiła wartość celną towaru.
Za nieuzasadniony również uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 65 § 4 pkt 2 w zw. z art. 83 § 3 Kodeksu celnego poprzez niewskazanie przez organy celne istnienia pozytywnego obowiązku przedłożenia wraz ze zgłoszeniem celnym umowy o dystrybucji i dostawach, bowiem organy celne ustaliły związek pomiędzy wartością celną a przyznanym rabatem (premią pieniężną) i na tej podstawie słusznie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu, uznały, iż skarżąca powinna była przedstawić powołaną umowę wraz ze zgłoszeniem celnym.
Niezasadny był w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzut niezastosowania alternatywnych metod ustalania wartości celnej określonych w art. 25 - 28 Kodeksu celnego, w sytuacji gdy organy celne zakwestionowały wiarygodność faktury, ponieważ wiarygodność ta nigdy nie została zakwestionowana. Ujawnione w trakcie kontroli dowody doprowadziły jedynie organy celne do prawidłowego wniosku, że wartość celna importowanych leków w zgłoszeniu została określona w sposób nieprawidłowy, a zatem obowiązkiem tych organów było zweryfikowanie przedmiotowego zgłoszenia celnego i ustalenie rzeczywistej wartości celnej importowanych leków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że skarżąca nie przedstawiła udokumentowanych wyliczeń wskazujących ilość i wartość leków, które podlegały upustom. Organy celne miały więc w tej sytuacji podstawę do przyjęcia, że ilość leków objętych zgłoszeniem celnym pokrywała się z ilością leków faktycznie sprzedanych przez skarżącą i za podstawę wymiaru rabatu przyjąć, jako sprzedaną, ilość leków objętych zgłoszeniem celnym.
Za bezzasadny Wojewódzki Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz przepisów art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego stanowiących o dostosowaniu ustawodawstwa, m.in. w zakresie prawa celnego, do ustawodawstwa Wspólnoty uznając, że unormowania Kodeksu celnego, stanowiące w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę oceny rozstrzygnięć organów celnych, w szczególności regulacje w zakresie wartości celnej przedmiotu importu, opierają się na rozwiązaniach przyjętych w Porozumieniu w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 (zał. do Dz. U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483), które zostały recypowane do Kodeksu celnego.
Ponadto, zdaniem Wojewódzkiego Sądu, nie był uzasadniony zarzut naruszenia art. 120 Kodeksu celnego, gdyż okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na konieczność dokonania korekty wartości celnej, co wyczerpuje przesłanki wskazane w powołanym przepisie.
Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił także wniosku Spółki o zawieszenie postępowania uznając, że w sprawie nie występuje zagadnienie prejudycjalne pozostające w bezpośrednim związku z rozpoznawaną sprawą, a nadto z uwagi na okoliczność, że prowadzone przed Radą Stowarzyszenia postępowanie w przedmiocie decyzji zakazującej stosowania wobec firm farmaceutycznych sankcji za domniemane naruszenie przepisów o cenach i marżach farmaceutyków nie pozostaje w bezpośrednim związku z przedmiotem sprawy, w której rozstrzygany jest problem ustalenia wartości celnej towaru sprowadzonego przed dniem 1 maja 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej, bowiem w rozpatrywanej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego nie wszczął oraz nie prowadził postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, a jedynie prowadzone było w sprawie postępowanie celne dotyczące wartości celnej zaimportowanego towaru. Nie można więc, w ocenie Wojewódzkiego Sądu przyjąć, by w rozpatrywanej sprawie przeprowadzono jakiekolwiek postępowanie podatkowe, nawet pomimo przyjęcia przez organ celny pierwszej instancji w decyzji z 26 kwietnia 2004 r., za nieprawidłowe zgłoszenia celnego oraz określenia należnego podatku VAT z tytułu importu towarów. W tej sytuacji Dyrektor Izby Celnej zasadnie uchylił zaskarżoną decyzje w części dotyczącej podatku VAT. Rozstrzygnięcie to, w okolicznościach niniejszej sprawy należy ocenić, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jako orzeczenie co do istoty sprawy, które mieści się w dyspozycji art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej.
Za trafny uznał Wojewódzki Sąd zarzut błędnego zastosowania zakazu reformationis in peius, w następstwie czego Dyrektor Izby Celnej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji w zakresie korekty wartości celnej towaru pomimo bezzasadnej zmiany kursu waluty w zgłoszeniu celnym. Istotne w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było to, iż skarżąca dokonując zgłoszenia celnego wskazała prawidłowy kurs waluty a istota sporu z organem celnym sprowadzała się do kwestii wpływu ujawnionych dokumentów na wartość celną towaru. W kontekście powyższego Wojewódzki Sąd przyznał rację skarżącej, iż organ odwoławczy powołując się na zakaz reformationis in peius nie wskazał korzyści strony, które uzasadniałyby nieuwzględnienie wniosku strony o uchylenie decyzji organu celnego pierwszej instancji.
W skardze kasacyjnej Spółka [...] zaskarżyła powyższy wyrok w części utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 15 czerwca 2005 r. oraz wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części zaskarżonej skargą kasacyjną i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania o których mowa w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej wydanej w wyniku postępowania w sposób istotny naruszającego przepisy regulujące to postępowanie, tj. art. 233 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie, tj. wydanie decyzji uchylającej w części decyzję organu pierwszej instancji bez rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut odnosi się do uchybień przepisom postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a., które to naruszenie zdaniem skarżącego polegało na naruszeniu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę uchylenia decyzji organu drugiej instancji.
Zgodnie z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy wydaje decyzję w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję umarza postępowanie w sprawie. Jak słusznie wskazał autor skargi kasacyjnej zakończenie sprawy w inny sposób niż wyżej wymienione należy uznać za niezgodne z wyżej wymienionym przepisem prawa.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko organu celnego drugiej instancji zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, nie zasługuje na aprobatę. Skoro Dyrektor Izby Celnej w Warszawie uchylił w części decyzję organu celnego pierwszej instancji, to był zobowiązany do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy bądź też umorzenia postępowania w zakresie objętym uchyloną decyzją. Uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości kwoty podatku od towarów i usług i orzeczenie o braku podstaw "z przyczyn formalnych" do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie nie odpowiada zarówno brzmieniu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, jak też nie może być traktowane, jako zgodne z jakimkolwiek innym orzeczeniem organu odwoławczego przewidzianym w zamkniętym katalogu całego art. 233 wskazanej ustawy (w tym z art. 233 § 2). Stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że z "przyczyn formalnych" brak było podstaw do orzekania przez organ pierwszej instancji nie jest orzeczeniem co do istoty sprawy.
Skoro zatem konkretne rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie może być zakwalifikowane, jako mieszczące się w zamkniętym katalogu orzeczeń wydawanych w myśl art. 233 Ordynacji podatkowej przez organ odwoławczy, to wymagało ono wyeliminowania z obrotu prawnego, czego nie uczynił Sąd pierwszej instancji naruszając przytoczone w skardze kasacyjnej przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Za błędne należy także uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "Naczelnik Urzędu Celnego nie wszczął oraz nie prowadził postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług".
Należy zauważyć, że ustawą z 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw... (Dz. U. Nr 137, poz. 1302) z dniem 1 września 2003 r. zostały przekazane organom celnym kompetencje w sprawie rozstrzygania o podatku od towarów i usług oraz akcyzowym z tytułu importu towarów. W konsekwencji, w następstwie odpowiedniej zmiany art. 11 ust. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, iż kwoty podatków zostały wykazane nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatków w decyzji dotyczącej należności celnych. Przepis ten znajdował zatem zastosowanie w sprawie jako podstawa prawna podejmowania przez organy celne rozstrzygnięcia w sprawie VAT.
Naczelnik Urzędu Celnego II w Warszawie wydał w dniu 5 kwietnia 2004 r. postanowienie "o wszczęciu z urzędu postępowania celnego dotyczącego zgłoszeń celnych SAD ..." objętego procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego z [...] maja 2001 r., nr [...], z powołaniem w komparycji m.in. przepisu art. 11c ust. 4 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku VAT oraz akcyzowym (wspólne akta administracyjne). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postępowanie w zakresie określenia kwoty podatku od towarów i usług zostało skutecznie wszczęte cytowanym postanowieniem.
W tej sytuacji nie można zgodzić się z poglądem Sądu pierwszej instancji, iż Dyrektor Izby Celnej zasadnie uchylił decyzję organu celnego pierwszej instancji w części dotyczącej podatku VAT "z przyczyn formalnych", tj. wobec braku postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 1 p.p.s.a.