I GSK 931/19

I GSK 931/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-05-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /sprawozdawca/
Marek Sachajko
Michał Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1025/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-12-05
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1025/18 w sprawie ze skargi Z. P. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 9 kwietnia 2018 r. nr OR15-6521.3.1-OR1500039/17 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z. P. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 grudnia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1025/18 oddalił skargę [...] na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 9 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
[...] wniósł skargę kasacyjna od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Autor skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
I. Prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1. § 46 ust. 2, 3 i 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 lutego 2017 r, w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej oraz wysokości stawek tej pomocy na realizację działań w ramach Priorytetu 2 — Wspieranie akwakultury zrównoważonej środowiskowo, zasobooszczędnej, innowacyjnej, konkurencyjnej i opartej na wiedzy, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze", poprzez błędną wykładnię, co przejawiało się w przyjęciu, że Skarżący nie złożył wyjaśnień łub nie usunął braków formalnych złożonego wniosku, w sytuacji, w jakiej Skarżący złożył wyjaśnienia, co do kwestii budzących wątpliwości Organu już w pierwszej odpowiedzi na wezwanie Organu (odpowiedź organu z dnia 16 stycznia 2018), co skutkowało odmową przyznania Skarżącemu pomocy finansowej;
2. naruszenie ogólnych zasad przeprowadzania postępowań w przedmiocie przyznawania pomocy finansowej w ramach programów operacyjnych finansowanych z udziałem środków unijnych, tj. przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (dalej: rozporządzenie nr 1303/2013), a nadto zasad ustalonych przez dokument zatytułowany "Programowanie perspektywy finansowej 2014-2020 - Umowa Partnerstwa" polegających na uznaniu, że projekty nie mogą być realizowane na zasadzie "projektuj i buduj"
3. § 33 ust 5 pkt 1, w zw. z Załącznikiem 4, rozdział 3, pkt 11 i 19 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 lutego 2017 r., w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej oraz wysokości stawek tej pomocy na realizację działań w ramach Priorytetu 2 — Wspieranie akwakultury zrównoważonej środowiskowo, zasobooszczędnej, innowacyjnej, konkurencyjnej i opartej na wiedzy, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze", poprzez błędną wykładnię, co przejawiało się przyjęciem, że w procesie ubiegania się o przyznanie dofinansowania, Skarżący zobowiązany był do przedłożenia ostatecznej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz ostatecznej decyzji w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego, w sytuacji, w jakiej przepisy nie nakładają na Skarżącego takich obowiązków.
II. Przepisów postępowania mające wpływ na wynik postępowania tj.:
1. art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) polegające na odwołaniu w uzasadnieniu wyroku, przy przytaczaniu podstawy prawnej, do przepisu ustawy nieistniejącej - tj. art. 15 ust. 1 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy oraz 15 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, podczas gdy Sąd winien orzekać na postawie prawa i w jego granicach;
2. niezastosowanie przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na informację ARiMR z 9 kwietnia 2018 roku w sytuacji, gdy informacja została wydana z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj.:
a) art. 6 KPA - poprzez naruszenie zasady praworządności, w ten sposób, że Organ i w sposób całkowicie dowolny zinterpretował przepisy wykonawcze, przez co wydał informację niezgodną z prawem
b) art. 7 KPA - poprzez zaniechanie przez Organ podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co skutkowało odmową przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych
c) art. 7a KPA - poprzez rozstrzyganie przez Organ wątpliwości na niekorzyść wnioskodawcy
d) art. 8 KPA - poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, poprzez przekroczenie zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym
e) art. 77 § 1 KPA, art. 80 oraz art 107 § 2 i 3 KPA, poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie postawionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza, zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Za podstawę wyroku z 5 grudnia 2018 r., V SA/Wa 1025/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. 13 października 2017 r. [...] złożył wniosek o dofinansowanie w zakresie działania 2.3 "Inwestycje produkcyjne w akwakulturę" w ramach Priorytetu 2 "Wspieranie akwakultury zrównoważonej środowiskowo, zasobooszczędnej, innowacyjnej, konkurencyjnej i opartej na wiedzy" zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" na lata 2014-2020 Pismem z 28 grudnia 2017 r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wezwała stronę do uzupełnienia złożonego wniosku. Organ zwrócił się o uzupełnienie i poprawienie wskazanych dokumentów, w tym do nadesłania ostatecznego pozwolenia wodnoprawnego, ostatecznego pozwolenia na budowę wraz z zatwierdzonym przez właściwy organ projektem budowlanym, stanowiącym integralną część decyzji pozwolenia na budowę. W odpowiedzi [...] dokonał części uzupełnień, wniosek nadal nie był kompletny. Pismem z 14 lutego 2018 r. ARiMR ponownie wezwała skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy wskazując, że do wniosku nie dołączono żądanych w wezwaniu dokumentów: pozwolenia wodnoprawnego, prawomocnej decyzji pozwolenia na budowę, projektu budowlanego, założeń projektu technologicznego. Pismem z 9 marca 2018 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o zawieszenie postępowania na okres 6 miesięcy lub do czasu uzyskania prawomocnych decyzji: pozwolenia wodnoprawnego oraz pozwolenia na budowę. Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe.
Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. W ramach tej podstawy kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: art. 141 § 4 p.p.s.a.; art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację (...) albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1) stosuje się odpowiednio. Natomiast, według art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które w ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego zostały naruszone przez organ administracji publicznej należy wykazać istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania administracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Prawidłowe uzasadnienie stwierdzenia zaistnienia omawianej przesłanki musi polegać na wskazaniu, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone z równoczesnym wyraźnym wskazaniem, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stosując środek przewidziany w ustawie (art. 151 p.p.s.a.) nie uwzględnił skargi na zaskarżony akt, ponieważ nie stwierdził przesłanki "inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Zastosowanie przez wojewódzki sąd administracyjny środka określonego w ustawie przy jednoczesnym nie zastosowaniu innego środka, nie jest naruszeniem prawa o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Artykuł 151 p.p.s.a. przewiduje ustawowy środek, który jest wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2) p.p.s.a. stosowanym po zamknięciu rozprawy na etapie wyrokowania. Z tego też powodu zastosowanie tego środka nie może być naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku, który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, do postępowań w sprawach przyznawania pomocy stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 15 ust. 1 i 2 tej ustawy, w postępowaniu w sprawie przyznawania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz składać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Porównanie tej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w kpa wskazuje, że obowiązek organu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. W postępowaniu w sprawie przyznania pomocy nastąpiło odejście od zasady prawdy obiektywnej, ustawodawca zastosował regulację odmienną od art. 7 kpa, zgodnie, z którym to organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej, a wnioskodawca ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. Ciężar wykazania spełnienia przesłanek, od których uzależnione jest uprawnienie do przyznania pomocy obciąża wnioskodawcę. W sprawie nie miał zastosowania art. 6 kpa (Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa), ponieważ wskazana zasada praworządności została wyrażona w art. 15 ust. 1 pkt 1) wskazanej ustawy: W postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności. Nie miał również zastosowania art. 7 kpa (W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli), ponieważ według art. 15 ust. 1 pkt 2) ustawy, w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W tej sprawie nie miała zastosowania zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony (art. 7a § 1 kpa), ponieważ przedmiotem postępowania nie było nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Ponadto, w sprawie brak jest wątpliwości, co do treści przepisów prawa (normy prawnej) regulujących przyznanie pomocy. Artykuł 77 § 1 kpa (Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy) nie miał zastosowania, ponieważ postępowanie dowodowe w sprawach przyznania pomocy reguluje art. 15 ust. 1 pkt 2) ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego: W postępowaniu w sprawie przyznawania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 107 § 2 i 3 kpa, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot właściwy do przyznania danej pomocy informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy, podając przyczyny tej odmowy. Według art. 104 § 1 kpa, organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Postępowanie w sprawie przyznania pomocy nie kończy się wydaniem decyzji, lecz umową o dofinansowanie lub odmową przyznania pomocy, o czym informuje się wnioskodawcę w formie pisemnej. Podanie przyczyn odmowy, nie jest uzasadnieniem decyzji w rozumieniu kpa (uzasadnienie faktyczne i prawne), jednakże podanie przyczyn odmowy powinno umożliwić zarówno wnioskodawcy, jak i w razie ewentualnej kontroli sądowoadministracyjnej prześledzenie toku rozumowania organu administracji publicznej i poznanie racji, które legły u podstaw odmowy przyznania pomocy.
Zgodnie z art. 8 § 1 i 2 kpa, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Kasator nie wskazał w zarzucie żadnej z tych jednostek redakcyjnych art. 8 kpa, jak również nie uzasadnił, na czym polegało naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej oraz zasady utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w postępowaniu, w którym mają zastosowanie szczególne zasady procedowania. Według art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie stwierdził: "postępowanie do przyznania pomocy finansowej w przypadku tego działania prowadzone jest z wyłączeniem stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, z pewnymi wyjątkami. (...) należy wskazać, że to skarżący był zobowiązany do złożenia wskazanych dokumentów, a rolą organu było jedynie ich rzetelna ocena. Organ nie ma kompetencji do poszukiwania dokumentów, gdyż jego rola ograniczona została jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia złożonego przez stronę całego materiału dowodowego. To ubiegający się o pomoc finansową, musi dochować należytej staranności w uzyskaniu i przedłożeniu właściwych dokumentów niezbędnych do oceny spełniania kryteriów przyznawania pomocy i zachować przy tym termin na dokonanie określonych czynności. Podmiot taki jednocześnie ponosi odpowiedzialność za ich przygotowanie zgodnie z określonymi przez przepisy prawa wymaganiami."
Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu dotyczącego obu form naruszenia prawa materialnego jest zasadne w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. W tej sprawie podstawą prawną odmowy przyznania pomocy był art. 16 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, ponieważ ustalono, że nie są spełnione warunki przyznania pomocy. Skoro kasator w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., nie podważył skutecznie tego ustalenia, a ponadto w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. nie zarzucił Sądowi I instancji naruszenia art. 16 ust. 1 wskazanej ustawy, to w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.
Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit c) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).