I GSK 918/21

I GSK 918/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Salachna /sprawozdawca/
Piotr Pietrasz
Piotr Piszczek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 313/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-22
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 135, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 313/20 w sprawie ze skargi "F." Sp. z o.o. w B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 7 grudnia 2019 r. nr 3/CE/PG/2019/ARiMR w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia finansowego z tytułu czasowego wyłączenia gospodarstwa z produkcji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od "F." Sp. z o.o. w B. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji lub WSA) wyrokiem z 22 lipca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 313/20 – w sprawie ze skargi "F." Sp. z o.o. w B. (dalej: skarżąca lub Spółka) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR lub organ) z 7 grudnia 2019 r., nr 3/CE/PG/2019/ARiMR w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia finansowego – stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Zielonej Górze (dalej: Dyrektor OR) z 5 września 2019 r. nr 14/OR04/2019.
W stanie faktycznym sprawy Spółka w dniu [...] czerwca 2019 r. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie wsparcia finansowego z tytułu czasowego wyłączenia gospodarstwa z produkcji drobiu na skutek zastosowania przepisów weterynaryjnych w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków.
Dokonując weryfikacji złożonego wniosku oraz załączonych do wniosku dokumentów, jak również w oparciu o informacje posiadane z urzędu, organ pierwszej instancji ustalił, że Spółka w dniu [...] lutego 2017 r. wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: Kierownik BP) z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu prowadzącemu w 2016 r. gospodarstwo, w którym utrzymywany jest drób, położone na obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym określonych w rozporządzeniach Wojewody Lubuskiego w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków. Wniosek obejmował [1] sztuk [...], utrzymywanych na fermie w R. oraz fermie w D.
W wyniku rozpatrzenia wniosku Kierownik BP decyzją z 25 kwietnia 2017 r. udzielił pomoc finansową Spółce jako producentowi rolnemu prowadzącemu w 2016 r. gospodarstwo, w którym utrzymywany jest drób, położonym na obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym, określonym w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków.
Natomiast Dyrektor OR decyzją z 5 września 2019 r. odmówił udzielenia wsparcia finansowego z tytułu czasowego wyłączenia gospodarstwa z produkcji drobiu na skutek zastosowania przepisów weterynaryjnych w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków, w odniesieniu do gospodarstwa położonego w D.
Po rozpoznaniu odwołania zaskarżoną decyzją Prezes ARiMR stwierdził, że pomoc, o której mowa w § 13k rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. poz. 187 ze zm.), jak również wsparcie udzielane w oparciu o rozporządzenie 2018/1507 i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 maja 2019 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem nadzwyczajnych środków wspierania rynku w sektorach jaj i mięsa drobiowego (Dz. U. poz. 1066 ze zm.; dalej: rozporządzenie krajowe z 2019 r.) należy traktować jako rekompensatę strat poniesionych przez producenta w związku z czasowym brakiem możliwości prowadzenia w danym gospodarstwie produkcji drobiarskiej na skutek zastosowania stosownych przepisów weterynaryjnych, w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków. Natomiast kwestia liczby zwierząt jaka mogła zostać uwzględniona przy ustalaniu wysokości wsparcia/pomocy w odniesieniu do gospodarstwa w ramach danego mechanizmu, wynika ze szczegółowych uregulowań zawartych w przepisach wdrażających ten mechanizm.
W skardze do WSA, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Zielonej Górze z 5 września 2019 r.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.
Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że decyzja Dyrektora OR o odmowie udzielenia wsparcia finansowego z tytułu czasowego wyłączenia gospodarstwa z produkcji drobiu na skutek zastosowania przepisów weterynaryjnych w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków w odniesieniu do gospodarstwa położonego w D., wydana została z rażącym naruszeniem art. 2 lit. d) rozporządzenia 2018/1507, ponieważ wobec następczego stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika BP z 25 kwietnia 2017 r., wywołującego skutek ex tunc, odnoszonego także do samej płatności pomocy, na etapie postępowania zainicjowanego wnioskiem Spółki z [...] czerwca 2019 r. o przyznanie pomocy finansowej - nie można było przyjąć by skarżąca otrzymała jakąkolwiek wcześniejszą rekompensatę, o której mowa w powyższym przepisie rozporządzenia. Dodać należy, że treść powyższego przepisu jest jasna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.
Ponadto WSA ocenił, że organ II instancji utrzymując w mocy decyzję dotkniętą wadą nieważności, dopuścił się rażącego naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezes ARiMR, w której zaskarżył orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zarzucono:
A) Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 145 §1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez:
a) brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie wykładni art. 2 lit. d) rozporządzenia 2018/1507;
b) brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie interpretacji art. 4 akapit drugi lit. c) rozporządzenia 2018/1507 i wpływu obowiązków wynikających z tego przepisu na wykładnię art. 2 lit. d) rozporządzenia 2018/1507;
c) brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie art. 2 lit. c) rozporządzenia 2018/1507, który stanowi przesłankę negatywną do przyznania pomocy po 30.09.2019;
d) brak przedstawienia stanowiska organu wskazującego upływ terminu prawa materialnego do przyznania przedmiotowej pomocy określonego w art. 2 lit. c) rozporządzenia 2018/1507;
e) brak wyjaśnienia podstawy prawnej zastosowania art. 135 p.p.s.a., w szczególności spełnienia warunku określonego w końcowej części tego przepisu;
2) art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z w art. 2 lit. c) rozporządzenia 2018/1507, a także w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez objęcie rozstrzygnięciem decyzji pierwszej instancji, pomimo, że nie zachodzą przesłanki do jego zastosowania ze względu na upływ terminu prawa materialnego, a nadto brak przesłanek koniecznych do stwierdzenia jej nieważności;
3) art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez zaniechanie zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przez ten sam Sąd pod sygnaturą akt V SA/Wa 747/20;
4) art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. przez zaniechanie umorzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.
B) Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 lit. d) rozporządzenia 2018/1507 przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które skutkowało przyjęciem, iż samo stwierdzenie nieważności decyzji o uprzednim przyznaniu pomocy z budżetu krajowego, pomimo braku zwrotu przez beneficjenta środków wypłaconych na podstawie tej decyzji, stanowi uchylenie przesłanki negatywnej przyznania pomocy ze środków UE, o której mowa w art. 2 lit. d) rozporządzenia 2018/1507, a w konsekwencji odmowa przyznania pomocy ze środków UE ze względu na zakaz podwójnego finansowania wynikający z ww. przepisu stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;
2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. przez błędną ich interpretację i niewłaściwe zastosowanie, które skutkowało błędnym przyjęciem, iż pomiędzy decyzjami, których dotyczy rozstrzygnięcie, a decyzją o przyznaniu pomocy krajowej zachodzi związek, o którym mowa w art.145 § 1 pkt 8 k.p.a., a stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu pomocy krajowej stanowi wypełnienie przesłanki koniecznej do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji o odmowie przyznania pomocy ze środków UE;
3) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, które skutkowały przyjęciem, że decyzja drugiej instancji rażąco narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez tolerowanie decyzji pierwszej instancji dotkniętej nieważnością, w sytuacji, gdy w istocie decyzja pierwszej instancji nie jest wadliwa, a w każdym razie nie jest wadliwa w stopniu rażącym;
4) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 2 lit. c) rozporządzenia 2018/1507 przez błędną interpretację i niezastosowanie, które skutkowały przyjęciem, że pomimo upływu terminu prawa materialnego określonego w ww. przepisie sprawa o przyznanie pomocy ze środków UE nadał istnieje, a postępowanie w tej sprawie nie stało się bezprzedmiotowe.
W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono też o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest zasadna.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zaznaczenia wymaga, że zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej.
Przechodząc do rozważenia zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (powiązany z przepisami określonymi przez skarżący kasacyjnie organ), bowiem jego zasadność, wyklucza możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.
Przypomnieć należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie z dyspozycją przywołanej powyżej regulacji uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (v. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej powoływane tamże). Sąd ma także obowiązek ustosunkowania się do zgłoszonych zarzutów. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne albo niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie spełnia wymogów i standardów, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji bowiem nie zastosował się w pełni do dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich elementów, na jakie wskazuje ustawa. Nie daje to rękojmi, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uniemożliwia to również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie.
Zgodzić się należy z organem, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do mających zastosowanie w sprawie regulacji rozporządzenia 2018/1507. W tym względzie WSA wskazał, że pomiędzy decyzją Kierownika BP (której nieważność stwierdzono), a decyzjami wydanymi w rozpoznawanej sprawie zachodzi zależność polegająca na tym, że bez wydania decyzji Kierownika BP (wypłaty pomocy finansowej skarżącej z budżetu krajowego) nie było by podstaw prawnych z art. 2 lit. d) rozporządzenia 2018/1507 do odmownego załatwienia wniosku skarżącej z 25 czerwca 2019 r. z uwagi na uprzednio uzyskaną pomoc. Sąd I instancji, po przywołaniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. I OPS 2/12, poprzestał na ustaleniu, że "decyzja Dyrektora ARiMR o odmowie udzielenia wsparcia finansowego z tytułu czasowego wyłączenia gospodarstwa z produkcji drobiu na skutek zastosowania przepisów weterynaryjnych w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków w odniesieniu do gospodarstwa położonego w D., wydana została z rażącym naruszeniem art. 2 lit. d) rozporządzenia 2018/1507, ponieważ wobec następczego stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika ARiMR z 25 kwietnia 2017 r., wywołującego skutek ex tunc, odnoszony także do samej płatności pomocy, na etapie postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej z 25 czerwca 2019 r. o przyznanie pomocy finansowej nie można było przyjąć by Skarżąca otrzymała jakąkolwiek wcześniejszą rekompensatę o której mowa w powyższym przepisie rozporządzenia. Dodać należy, że treść powyższego przepisu jest jasna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych."
Zaniechanie dokonania wykładni art. 2 lit. d) rozporządzenia 2018/1507, zgodnie z którym "Wydatki poniesione przez Polskę kwalifikują się do częściowego finansowania przez Unię jedynie jeżeli za okres, o którym mowa w lit. a), na zwierzę lub produkt nie przyznano żadnej rekompensaty z tytułu pomocy państwa ani ubezpieczenia i w odniesieniu do którego nie otrzymano wkładu finansowego Unii na mocy rozporządzenia (UE) nr 652/2014" powoduje ten skutek, że w istocie nie ustalono prawnego związku pomiędzy decyzją przyznającą pomoc z budżetu krajowego (jej zakresem przedmiotowym), której następnie stwierdzono nieważność a decyzją w wyniku której nastąpiła odmowy pomocy regulowanej przez rozporządzenie 2018/1507. Słusznie podniesiono argument, że przepis ten - w kontekście art. 4 lit. c) przedmiotowego rozporządzenia miał zapobiegać udzielaniu podwójnej pomocy. Warunek kwalifikowania się do częściowego finansowania przez UE uzależniony został bowiem, że w danym okresie "na zwierzę lub produkt" nie przyznano żadnej rekompensaty. W tym zaś względzie brak jest rozważań Sądu I instancji. Ma to o tyle znaczenie w sprawie, że rozważania jakie znaczenie dla oceny zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR miało następcze stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika BP, w oparciu o którą wydano zaskarżoną decyzję zostały w istocie ograniczone do sfery wskazanych w decyzjach organów faktów, które organy uwzględniły, mianowicie, że wsparcie, o którą ubiega się strona wiąże się z rekompensatą strat w odniesieniu do których wypłacono już pomoc "z uwagi na fakt, iż dotyczy tego samego gospodarstwa oraz rodzaju poniesionych strat, tego samego okresu (...), jak również zwierząt tego samego gatunku" (v. s. 7 decyzji organu II instancji). Tymczasem związek (zależność) pomiędzy decyzją, której następnie stwierdzono nieważność a decyzją w sprawie głównej, który to związek może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie dotyczy takiej sytuacji, gdy decyzja, na której oparł się organ wydając decyzję w sprawie głównej stanowiła jedynie jej podstawę faktyczną. O zależności pomiędzy decyzjami można mówić wówczas, gdy nie jest możliwe wydanie decyzji w postępowaniu głównym bez decyzji, na której organ się ma oprzeć. Jak już wskazano, w tym względzie brak jest pogłębionej argumentacji Sądu I instancji.
Ma także częściowo rację skarżący kasacyjnie w zakresie w jakim wskazuje na braki uzasadnienia orzeczenia w odniesieniu do zastosowania art. 135 p.p.s.a. w odniesieniu do decyzji wydanych w obu instancjach - w kontekście realiów sprawy. W tym zakresie WSA wskazał na utrzymanie przez organ II instancji decyzji dotkniętej wadą nieważności, co miało świadczyć o rażącym naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co powoduje nieważność decyzji odwoławczej. Tyle tylko, że - wobec braku zestawienia tego ze skonkretyzowanymi w sprawie okolicznościami - powoduje, że niejasne jest czy ustalenia dotyczące dopuszczenia się przez organy rażącego naruszenia prawa wynikają z zastosowania wcześniej powołanych poglądów odnośnie przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a wyrażonych w uchwale NSA o sygn. I OPS 2/12, czy też z ustalonego w rozpoznawanej sprawie stanu.
Z uwagi na stwierdzoną wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej jest przedwczesne. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę uwzględni przedstawione przez NSA oceny, a także ewentualnie weźmie pod uwagę ustalenia NSA zawarte w wyroku z dnia 26 lutego 2025 r. o sygn. I GSK 1095/21 (które to orzeczenie dotyczy zapadłych decyzji nieważnościowych, w stosunku do których - zdaniem WSA - decyzje kontrolowane w sprawie niniejszej miały charakter zależny).
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1860). W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego (460 zł) należny jest z tytułu wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł) i jej sporządzenia przez radcę prawnego (360 zł), który uczestniczył w postępowaniu przed WSA.