I GSK 907/23

I GSK 907/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Krawczak
Joanna Wegner
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Sygn. powiązane
I SA/Kr 562/22 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-10-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Zawieszono postępowanie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 października 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 562/22 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 21 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 13 października 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 562/22 oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 21 lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji oświatowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Andrzej Baran domagając się jego uchylenia w całości poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 lutego 2022 r., znak [...] w zakresie orzeczenia co do istoty sprawy. Autor skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznaniu skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie
I. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 141 § 4 p.p.s.a. wz. z art 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie ustosunkowanie się Sądu I instancji co do zarzutów podniesionych w skardze w zakresie prawa materialnego, oraz na rozprawie w zakresie przepisów postępowania, a dotyczącego naruszenia:
1) art. 104 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że w ramach niniejszego postępowania możliwe było wydanie decyzji częściowej w sytuacji gdy przedmiotem postępowania było określenie czy dotacja oświatowa została wydatkowana w sposób niewłaściwy, natomiast organ dokonał podziału przedmiotowej sprawy nie w oparciu o wyżej wskazany przedmiot postępowania a w oparciu podstawę na jakiej zamierza uznać dotację za wydatkowaną w sposób nieprawidłowy, co nie jest przedmiotem postępowania i nie może być kryterium determinującym wydanie decyzji częściowej;
2) art. 123 § 1 i 2 w zw. z art. 104 kpa, poprzez wydanie postanowienia o wyodrębnieniu części nadających się do samodzielnego rozstrzygnięcia w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, a w konsekwencji decyzji dotyczącej wyłącznie określenia wysokości należnej do zwrotu dotacji oświatowej wykorzystanej niegodnie z przeznaczeniem na wydatki inwestycyjne, w sytuacji gdy przedmiotowe postępowanie zarejestrowane jest pod jedną sygnaturą, dotyczy zwrotu dotacji oświatowej przekazanej [...] w 2016 r., a więc nie zachodziły przesłanki umożliwiające wydanie decyzji częściowej;
3) art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., przez brak prawnego uzasadnienia co do uznania, że skarżący, do którego skierowana została decyzja, jest następcą prawnym organu prowadzącego w 2016 r., tj. podmiotu ewentualnie zobowiązanego do zwrotu dotacji;
4) art. 75, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a., polegającym na pominięciu przedstawianych dowodów, nieuwzględnienie jako dowodów dokumentów w sprawie, niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy pomimo tego, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych;
5) art. 107 § 1 i 3 k.p.a., przez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i prawnego w zakresie rzekomego następstwa prawnego organów (osób) prowadzących szkołę, a także brak wskazania konkretnych podstaw prawnych i konkretnego przepisu o.p., stanowiącego o odpowiedzialności osoby trzeciej, co stanowi naruszenie zasady wyjaśnienia podstaw prawnych, określonej w art. 107 § 3 k.p.a.;
6) art. 70 § 1 o.p. poprzez jego nie zastosowanie i nie umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie zobowiązania do zwrotu dotacji
7) art. 70 § 6 ust. 2 o.p. poprzez uznanie, że doszło do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji w okresie gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznawał sprzeciw od uzasadnienia decyzji SKO w sytuacji gdy w tym okresie było prowadzone postępowanie
Przepisów prawa materialnego, a to art. 168 ust. 14 ustawy Prawo oświatowe poprzez jego nie zastosowanie i uznanie, iż orzeczenie Sądu powszechnego zastępuje konstytutywny wpis w Rejestrze Podmiotów Prowadzących Placówki Oświatowe.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Poprzez odesłanie zawarte w art. 193 zdanie pierwsze in principio p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie wiadomy z urzędu jest fakt, że postanowieniem z 16 styczni 2026 r. sygn.. akt I GSK 814/23 Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: Czy w sprawach dotyczących zwrotu dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem lub pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości, prowadzonych w oparciu o art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 1483 ze zm., dalej u.f.p.), do których w myśl art. 67 ust. 1 i art. 60 pkt 1 u.f.p. w kwestiach nieuregulowanych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 dalej k.p.a.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej o.p.), odpowiednie zastosowanie art. 70 § 6 pkt 2 o.p., oznacza również przyjęcie, że wniesienie od decyzji kasacyjnej wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sprzeciwu do sądu administracyjnego uregulowanego w art. 64a p.p.s.a. skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia roszczenia o zwrot dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego?
Podkreślić należy, że zagadnienie prawne będące przedmiotem skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie jest tożsame z w/w zagadnieniem przedstawionym do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem rozstrzygnięcie tej sprawy zależeć będzie od udzielonej przez Naczelny Sąd Administracyjny odpowiedzi. W konsekwencji, przez wzgląd na jednolitość wykładni przepisów prawa, których stosowanie jest przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, zachodzi uzasadniona podstawa do zawieszenia postępowania kasacyjnego do czasu zakończenia postępowania w sprawie zainicjowanego skierowaniem zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.