I GSK 906/21

I GSK 906/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Salachna
Piotr Pietrasz /sprawozdawca/
Piotr Piszczek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 358/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-12-22
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 97 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Joanna Salachna Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G.P.O. "P. J. " Sp. z o.o. w . od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 358/20 w sprawie ze skargi G. P.O. "P.J." Sp. z o.o. w O. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 2 grudnia 2019 r. nr 66/19 w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wniosku o przyznanie pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. P. O. "P. J." Sp. z o.o. w O. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 358/20 oddalił skargę G. P. O. P. J. Sp. z o.o. w O. (dalej: skarżąca) na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 2 grudnia 2019 r. nr 66/19 w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania.
Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniosła G. P. O. P. J. Sp. z o.o. w O. zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie:
1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa ( Dz. U. poz. 624 z późn. zm.) w związku z art. 97 § 1 pkt 4 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j, Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: k.p.a.) poprzez przyjęcie w skarżonym orzeczeniu, że podstawą do zawieszenia postępowania może być również zagadnienie które należy do rozstrzygnięcia tego samego organu.
2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku jakie konkretnie metody wykładni prawa Sąd zastosował w niniejszej sprawie, pomimo powołania się na zastosowane metody wykładni w uzasadnieniu orzeczenia.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania zgodnie z art. 205 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.).
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić jednoznacznie, że były one niezasadne.
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to, więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Sąd ma także obowiązek ustosunkowania się do wszystkich zgłoszonych zarzutów. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał jednak w jaki sposób mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia brak wskazania w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia metody wykładni prawa zastosowanej przez Sąd I instancji.
Odnosząc się do problematyki wykładni art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko w tej sprawie zaprezentowane przez Sąd I instancji. Dodać należy, że również w doktrynie wskazuje się, na konieczność funkcjonalnego pojmowania pojęcia "inny organ". Skłania to ku wnioskowi, że w istocie tę cześć art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w której mowa o "innym organie", rozumieć należy jako "w innym postępowaniu", w tym także prowadzonym przez ten sam organ administracji publicznej. Oznacza to odstąpienie od językowego znaczenia pojęcia "inny organ", akcentującego w nim element podmiotowy, na rzecz ujęcia przedmiotowego. To ostatnie dopiero podkreśla cechę samoistności zagadnienia wstępnego (zob. G. Łaszczyca, Zawieszenie postępowania administracyjnego, Kraków 2005, s. 94 i n.). Naczelny Sąd Administracyjny przedstawione stanowisko w pełni akceptuje.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).