I GSK 895/25

I GSK 895/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-07-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SAB/Rz 5/25 - Postanowienie WSA w Rzeszowie z 2025-04-24
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par 1, art. 58 par 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SAB/Rz 5/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie bezczynności organu w sprawie odmowy umorzenia kosztów zastępstwa procesowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SAB/Rz 5/25 odrzucił skargę [...] na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie decyzji o odmowie umorzenia kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
[...] (dalej: skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) polegającą na niewydaniu decyzji odmownej w przedmiocie umorzenia kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi wskazała, że o ile na podstawie art. 77a ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1009 ze zm., dalej: ustawa systemowa) umorzenie należności cywilnoprawnych następuje w formie pisemnej i nie wymaga wydania decyzji to rozstrzygnięcie odmowne winno przybrać formę decyzji. Określony w art. 83 ustawy systemowej katalog spraw, w których ZUS zobligowany jest do wydania decyzji, jest katalogiem otwartym i zawiera jedynie przykładowe zagadnienia wymagające rozstrzygnięcia w formie decyzji. Kwestia ta dotyczy bezspornie sprawy indywidualnej, zaś art. 77a i art. 83 ustawy systemowej nie zawierają wkluczeń jakichkolwiek spraw pozostających w zakresie działalności ZUS. Brak wydania przez ZUS poddającej się kontroli sądowej decyzji naraża na utratę zaufania obywateli do rzetelnego i odpowiadającego prawu załatwienia sprawy, skutkiem czego pozostaje w sprzeczności z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Na poparcie swego stanowiska skarżąca przywołała wyrok WSA w Rzeszowie z 14 grudnia 203 r. I SAB/Rz 7/23 oraz postanowienie NSA z 31 maja 2023 r. I GSK 504/23.
Uzasadniając odrzucenie skargi WSA w Rzeszowie podkreślił, że kognicja sądu administracyjnego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych została ścisłe określona oraz ograniczona do konkretnej kategorii spraw wymienionych w art. 83 ust. 4 ustawy systemowej, tj. decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku i decyzji odmawiającej przyznania takiego świadczenia, decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz decyzji w sprawie wykreślenia zastawu skarbowego z rejestru. Co do zasady, rozstrzygnięcia ZUS w indywidulanych sprawach podlegają bowiem kontroli sądów powszechnych na zasadach określonych w Kodeksie postępowania cywilnego. Sąd administracyjny jedynie na zasadzie wyjątku uprawniony jest do kontroli decyzji wymienionych w art. 83 ust. 4 ustawy systemowej.
Sąd I instancji podniósł, że skarżąca zarzuca ZUS bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji w przedmiocie umorzenia kosztów zastępstwa procesowego. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie należy do katalogu decyzji wymienionych w art. 83 ust. 4 ustawy systemowej, które podlegają kognicji sądu administracyjnego. Jak bowiem wynika z art. 77a ust. 5 ustawy systemowej umorzenie należności cywilnoprawnych, odroczenie terminu spłaty całości lub części należności albo rozłożenie płatności całości lub części należności na raty następuje w formie pisemnej, na podstawie przepisów prawa cywilnego. Oznacza to, że należności Skarbu Państwa z tytułu kosztów zastępstwa procesowego mają charakter cywilnoprawny, zaś właściwy do rozpoznawania spraw o charakterze cywilnym jest sąd powszechny. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego przysługuje w sprawach, w których organ administracji publicznej wydaje rozstrzygnięcie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego.
W ocenie WSA skoro sąd administracyjny nie jest właściwy do kontroli rozstrzygnięcia ZUS w przedmiocie umorzenia kosztów zastępstwa procesowego, nie podlega rozpoznawaniu tego sądu również skarga na bezczynność organu polegającą na braku wydania decyzji w tym przedmiocie.
Odnosząc się do powołanych w skardze orzeczeń sądów administracyjnych Sąd I instancji nie podziela poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 31 maja 2023 r. sygn. akt I GSK 504/24. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wydając wyrok z 14 grudnia 2023r. w sprawie I SAB/Rz 7/23 związany był poglądem prawnym wyrażonym w ww. postanowieniu NSA z 31 maja 2023 r.
Skargą kasacyjną skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 § 1 p.p.s.a.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
1.naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. – poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. odrzucenie skargi na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Jaśle w sprawie braku wydania decyzji odmownej w zakresie umorzenia zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 77a ust. 5 ustawy systemowej – poprzez ich błędną wykładnię, tj. uznanie że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie ma kompetencji do wydania decyzji administracyjnej, poddającej się kontroli sądowej w przypadku odmowy umorzenia przysługujących mu należności cywilnoprawnych.
Argumentację na poparcie podniesionych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Sąd I instancji kontrolowanym postanowieniem odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jako wniesioną w sprawie nienależącej do właściwości sądów administracyjnych. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie niewydaniu decyzji w przedmiocie umorzenia kosztów zastępstwa procesowego nie należy do katalogu decyzji wymienionych w art. 83 ust. 4 ustawy systemowej, które podlegają kognicji sądu administracyjnego. Tym samym, nie stanowiła odrębnej (samodzielnej) czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, wymienionej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i nie podlegała kognicji sądu administracyjnego. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego przysługuje w sprawach, w których organ administracji publicznej wydaje rozstrzygnięcie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Skoro zatem sąd administracyjny nie jest właściwy do kontroli rozstrzygnięcia ZUS w przedmiocie umorzenia kosztów zastępstwa procesowego, nie podlega rozpoznawaniu tego sądu również skarga na bezczynność organu polegającą na braku wydania decyzji w tym przedmiocie.
Skarżąca podniosła w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 77a ust. 5 ustawy systemowej przez odrzucenie skargi wskutek błędnego uznania, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie ma kompetencji do wydania decyzji administracyjnej, poddającej się kontroli sądowej w przypadku odmowy umorzenia przysługujących mu należności cywilnoprawnych
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut należało uznać za niezasadny z następujących powodów.
Akceptując stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu należy przypomnieć, że ratio legis uregulowania prawnego rozszerzającego kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji lub postanowień, będących przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 13 p.p.s.a., które wiązane jest z umożliwieniem sądowej kontroli również takich działań administracji publicznej, nie są podejmowane w sformalizowanych postępowaniach (jurysdykcyjnym, egzekucyjnym), zapewniających ich uczestnikom określone gwarancje procesowe, a dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznoprawnej, w stosunkach z organami administracji publicznej oraz w zakresie zadań realizowanych przez te organy (T. Woś w:, H. Knysiak-Suduka, M. Romańska, T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie VI, Lex 2016). Tym samym, obywatele i inne podmioty konkretnych uprawnień lub obowiązków, w sytuacji gdy odnoszący się do nich akt lub czynność posiada cechy określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., mają zapewnioną ochronę na drodze sądowej. Mogą bowiem zaskarżyć takie akty i czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, a także bezczynność organu w tych sprawach, jak również żądać, aby sąd administracyjny orzekł o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 146 p.p.s.a.). Rozwiązanie to realizuje także konstytucyjnie zagwarantowane prawo do sądu.
Z ugruntowanego już stanowiska doktryny i orzecznictwa odnoszącego się do określonych przywołanym przepisem przesłanek warunkujących właściwość sądów administracyjnych w sprawach z tego rodzaju skarg – przywołanego przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – wynika, że za akty lub czynności, o których mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy uznać te, które podejmowane są poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia (por. pogląd wyrażony w uchwale NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. I OPS 3/07, zgodnie z którym z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego; por. też: J.P. Tarno, W. Chróścielewski, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 375; R. Stankiewicz, Inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej jako przedmiot kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), Przegląd Prawa Publicznego 2010, nr 11, s. 41; postanowienia NSA: z dnia 12 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1247/97, z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1756/06 oraz z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1784/06; B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2006, nr 2, s. 18 – 19, Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, Orzecznictwo Sądów Polskich 2008, z. 5, poz. 51; Z. Kmieciak, Efektywność sądowej kontroli administracji publicznej, Państwo i Prawo 2010, z. 11, s. 29).
Jakkolwiek możliwe jest przy tym, że mimo iż sprawa należy do zakresu działania organów administracji, to jednak podlega załatwieniu w innej formie niż decyzja, albo jakkolwiek mając charakter administracyjny, nie wymaga konkretyzacji (rozstrzygnięcia) w formie decyzji albowiem dane uprawnienie lub obowiązek wynika wprost z ustawy (lub wydanego na jej podstawie aktu normatywnego), albo mając charakter administracyjny nie jest objęta w ogóle regulacją administracyjnoprawną, albo nie mając charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny, jest "załatwiana" nie formie decyzji administracyjnej – a to z uwagi na brak podstaw prawnych zobowiązujących i jednocześnie uprawniających organ administracji do wydania decyzji w sferze stosunków cywilnoprawnych – lecz w formie umowy lub jednostronnej czynności cywilnoprawnej (por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 2175/17).
Zgodnie z art. 77a ust. 1 ustawy systemowej Zakład może umarzać w całości albo w części, odraczać spłatę lub rozkładać na raty przypadające Zakładowi należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, zwane dalej "należnościami cywilnoprawnymi". Zgodnie z ust. 5 powołanego art. 7a umorzenie należności cywilnoprawnych, odroczenie terminu spłaty całości lub części należności albo rozłożenie płatności całości lub części należności na raty następuje w formie pisemnej, na podstawie przepisów prawa cywilnego. Koszty sądowe mają charakter cywilnoprawny. Zatem ich umorzenie podlega przywołanym regulacjom prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla przy tym, że przepis ust. 5 art. 77 a ustawy systemowej określa jedynie sposób pozytywnego załatwienia żądania.
W art. 123 ustawy systemowej wskazano regułę porządkującą. Przepis przewiduje, że w sprawach uregulowanych ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewątpliwie umorzenie należności cywilnoprawnych, odroczenie terminu spłaty całości lub części należności albo rozłożenie płatności całości lub części należności na raty następuje w formie pisemnej, na podstawie przepisów prawa cywilnego z art. 77a ust. 5 ustawy systemowej generuje "sprawę uregulowaną ustawą". To zaś oznacza, ze do niej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Kodeks ten w art. 104 § 1 przesądza natomiast, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, pozytywnie lub negatywnie załatwiającej sprawę, chyba że przepisy Kodeksu stanowią inaczej. Także w ustawie systemowej, w jej art. 83 ust. 1 zadekretowano domniemanie rozstrzygania "indywidualnych spraw" w formie decyzji. Na podkreślenie zasługuje, że prawodawca, realizując wzorce konstytucyjne (powszechne prawo do sądu), nie wprowadził zamkniętego katalogu spraw rozstrzyganych decyzją. Potwierdza to regulacja art. 83 ust. 1 ustawy systemowej, w której co prawda zawarto listę spraw, jednak przepis jednoznacznie za pomocą słowa "w szczególności" deklaruje, że ma ona charakter przykładowy. W rezultacie niezasadne jest posłużenie się argumentem a contrario że skoro art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy przewiduje wydanie decyzji w "sprawie dotyczącej umarzania należności z tytułu składek" (na podstawie art. 28 ustawy), to forma taka nie została przewidziana dla innej ulgi, uregulowanej w art. 77a ustawy. Oczywiście z uwzględnieniem regulacji szczególnej ust. 5 art. 77a ustawy systemowej.
W świetle powyższych rozważań, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uprawniona jest konkluzja, że w przypadku złożenia przez dłużnika wniosku o umorzenie należności cywilnoprawnych, odroczenie terminu spłaty całości lub części należności albo rozłożenie płatności całości lub części należności na raty organ rentowy albo uwzględnia wniosek w formie pisemnej albo wydaje decyzję administracyjną o treści odmownej. Znajduje ona odzwierciedlenie w wykładni językowej art. 83 ust. 1 ustawy systemowej, a także ma oparcie w argumentach systemowych (art. 123 ustawy systemowej), jak również w przywołanych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.
W sytuacji wydania decyzji odmownej do rozważenia pozostaje kwestia sądu właściwego do rozpoznania odwołania od takiej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odmowna decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie umorzenia należności cywilnoprawnych, odroczenie terminu spłaty całości lub części należności albo rozłożenie płatności całości lub części należności na raty podlega ocenie w trybie określonym w Kodeksie postępowania cywilnego. Za takim wnioskiem przemawia zasada, ustanowionego w przepisach w art. 83 ust. 1-3 ustawy systemowej w związku z art. 180 i 181 k.p.a. oraz w związku z art. 476 § 2 k.p.c., trybu odwoławczego. Polega ona na tym, że od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i na zasadach określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego z wyłączeniem zarówno administracyjnego postępowania w jego stadiach instancyjnych, jak i weryfikacji decyzji wadliwych w specjalnych trybach. Wszystko na etapie jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego należy do Zakładu, a jedynym środkiem odwoławczym jest odwołanie do sądu, które przenosi rozpoznanie roszczeń (zobowiązań), co do których Zakład wydał decyzję, na drogę postępowania przed sądem powszechnym.
Wyjątek ustanowiony w art. 83 ust. 4 ustawy systemowej należy interpretować ściśle. Nie dotyczy on należności cywilnoprawnych.
Konkurując, decyzja wydana na podstawie wniosku z art. 77a ust 1 w zw. z art. 77a ust. 5 ustawy systemowej o umorzeniu należności cywilnoprawnych, odroczenie terminu spłaty całości lub części należności albo rozłożenie płatności całości lub części należności na raty mieści się w katalogu "spraw" zakreślonych przez art. 83 ust. 1 ustawy systemowej, a tym samym od takiej "decyzji w zakresie indywidualnych spraw" przysługuje na podstawie art. 83 ust. 2 tej ustawy odwołanie do właściwego Sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Wynik wykładni językowej i systemowej jest jednoznaczny.
W konsekwencji w przypadku niewydania decyzji odmownej w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia wniosku – roszczenia o umorzenie należności cywilnoprawnych odwołanie przysługuje także do sądu powszechnego zgodnie z normą art. 83 ust. 3 ustawy systemowej. Zwłaszcza, że stosownie do regulacji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego przysługuje w sprawach, w których organ administracji publicznej wydaje rozstrzygnięcie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego.
Skoro zatem sąd administracyjny nie jest właściwy do kontroli rozstrzygnięcia ZUS w przedmiocie umorzenia kosztów zastępstwa procesowego, nie podlega rozpoznawaniu tego sądu również skarga na bezczynność organu polegającą na braku wydania decyzji w tym przedmiocie.
Z powyższych powodów Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko NSA wyrażone w postanowieniu z 31 maja 2023 r. sygn. akt I GSK 504/23 odnoszące się do kwestii dopuszczalności wydania przez Zakład decyzji odmawiającej umorzenia należności cywilnoprawnych. Natomiast nie podziela stanowiska co do dopuszczalności drogi sądowej w tej materii przed sądem administracyjnym.
Z tych wszystkich względów, uznając zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77a ust. 5 ustawy systemowej za niezasadny, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.