I SA/RZ 350/22

I SA/Rz 350/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-10-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek
Jacek Boratyn /przewodniczący sprawozdawca/
Jarosław Szaro
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 61/23 - Wyrok NSA z 2025-12-17
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 415
§ 2 ust. 1, § 11
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020
Dz.U. 2021 poz 2114
art. 8 ust. 1
Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2022 r. spraw ze skarg M.W. na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 31 marca 2022 r. - nr 9009-2022-000209 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2021 rok, - nr 9009-2022-000210 w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2021 rok oddala skargi.
Uzasadnienie
Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Agencja dalej zwana ARMiR) w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołań M. W. – zwanego dalej skarżącym lub wnioskodawcą, wydał następujące rozstrzygnięcia:
1) decyzją z 31 marca 2022 r., nr 9009-2022-000209, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w Rzeszowie z 19 stycznia 2022 r., nr 0183-2022-002143, w przedmiocie odmowy przyznania wnioskodawcy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2021 r., tj.: jednolitej płatności obszarowej, płatności na zazielenienie i płatności redystrybucyjnej, a także w przedmiocie nałożenia na wnioskodawcę sankcji w kwotach: 45 187,75 zł, w odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej, oraz 5 536,20 zł, w odniesieniu do płatności redystrybucyjnej,
2) decyzją z 31 marca 2022 r., nr 9009-2022-000210, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ARMiR w Rzeszowie z 19 stycznia 2022 r., nr 0183-2022-002467, w przedmiocie odmowy przyznania wnioskodawcy płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2021 r.,
W stanach faktycznych przedmiotowych spraw skarżący, w dniu 13 czerwca 2021 r., wystąpił do Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w Rzeszowie z wnioskami o przyznanie mu płatności bezpośrednich oraz płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych na 2021 r. W złożonych przez siebie wnioskach zgłosił do płatności działki rolne położone w Gminie P., w powiecie g., zlokalizowane na: działce ewidencyjnej nr [...], położonej w miejscowości C. (4,52 ha), a także działce ewidencyjnej nr ew. [...], położonej w miejscowości M. (92,66 ha).
W odniesieniu do wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych skarżący odnosząc się do wezwania organu wyjaśnił, iż jego intencją było złożenie wniosku kontynuacyjnego, w zakresie wcześniej podjętego zobowiązania wieloletniego.
Oprócz skarżącego, wnioski o przyznanie tych samych co on płatności do wyżej wymienionych działek złożył również Syndyk masy upadłości "P" sp. z o.o., z siedzibą w S., w upadłości likwidacyjnej (dalej zwany syndykiem). W tej sytuacji organy stwierdziły zaistnienie konfliktu krzyżowego, w odniesieniu do działek wskazanych we wniosku skarżącego.
Udzielając na wezwanie organu wyjaśnień, w zakresie zaistniałego konfliktu krzyżowego skarżący, w oświadczeniu z 20 listopada 2021 r. stwierdził, że obie działki ewidencyjne, których dotyczy jego wniosek, nie były przez niego użytkowane rolniczo w 2021 r., z uwagi na bezpodstawne naruszenie jego posiadania przez syndyka.
Jednocześnie skarżący podkreślił, że to on jest prawowitym posiadaczem działek, co wynika z zawartej przez niego umowy ich dzierżawy, której to umowy syndyk nie wypowiedział.
Skarżący oświadczył, że jego posiadanie nie zostało przywrócone, choć bezprawne jego naruszenie przez syndyka zostało stwierdzone przez Sąd Rejonowy w Gryficach, w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. I C 1354/14, jak również Sąd Okręgowy w Szczecinie, w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. II CA 25/18. W dalszej części oświadczenia zwrócono uwagę, że powództwo skarżącego o ochronę posiadanie nie zostało uwzględnione z tego względu, że w momencie wniesienia pozwu upłynął już roczny termin od naruszenia posiadania.
Organ I instancji, w ramach kontroli administracyjnej wniosków stwierdził, że zgodnie z oświadczeniem skarżącego, nie użytkował on rolniczo w 2021 r. działek, w odniesieniu do których wystąpił o przyznanie płatności. W związku z tym stwierdzona powierzchnia działek, uprawniona do płatności wyniosła 0,0 ha.
Rozstrzygające przedmiotowe sprawy organy stanęły na stanowisku, że warunkiem uzyskania wsparcia (dopłat) przez rolnika (producenta) jest prowadzenie działalności rolniczej i utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej, a także przestrzeganie odpowiednich norm i wymogów przez cały rok kalendarzowy. W niniejszym przypadku skarżący nie użytkował rolniczo objętych jego wnioskami działek, a ponadto wcześniej (w 2018 r.) odmówiono mu przyznanie pierwszej płatności w ramach w ramach wieloletniego (pięcioletniego) zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego. W zaskarżonych decyzjach zwrócono również uwagę na to, że sam skarżący przyznał, iż zabiegi agrotechniczne na spornych działkach, realizowane były nie przez niego, ale przez syndyka.
Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARMiR w Rzeszowie stwierdził ponadto, że spór skarżącego z syndykiem, dotyczący ochrony posiadania działek, w odniesieniu do których zachodzi konflikt krzyżowy, został rozstrzygnięty na niekorzyść tego pierwszego, co potwierdzają przedłożone przez niego odpisy wyroków Sądu Rejonowego w Gryfiach z 27 października 2017 r. i Sądu Okręgowego w Szczecinie z 13 lutego 2019 r.
Na tej podstawie odmówiono skarżącemu wnioskowanych przez niego płatności. W odniesieniu do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, organy w zakresie tego rodzaju rozstrzygnięcia, powołały się na art. 7 ust. 1 i ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 7 ust. 1 i ust. 2, art. 14 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1775, zwanej dalej ustawą o płatnościach bezpośrednich), a także 19 a ust. 1, art. 23 ust. 2 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 181, str. 48 z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem 640/2014).
Podstawą nałożenia sankcji był art. 19 a ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia 640/2014.
W zakresie podstaw odmowy przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej organy wskazały między innymi na § 5 ust. 1, § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 415 z późn. zm., zwane dalej rozporządzeniem). W tym zakresie podkreślono, że wniosek kontynuacyjny nie mógł zostać uwzględniony, gdyż wcześniej nie uwzględniono wniosku o przyznanie pierwszej płatności, tj. tej dotyczącej 2018 r. Oprócz tego podkreślono, jako równoległą przyczynę odmowy przyznania płatności, niespełnienie przez wnioskodawcę wymogów z § 11 ust. 1 rozporządzenia, tj. niewykazanie posiadania przez niego powierzchni użytków rolnych o areale co najmniej 1 ha.
Odnosząc się do kwestii ustalenia naruszenia stanu posiadania, organ II instancji stwierdził, że badając jego zaistnienie oparł się na powszechnie obowiązujących przepisach. Zaznaczył również, że wbrew sugestiom ze strony skarżącego, nie ciążył na nim obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów, mających przemawiać za zasadnością wniosków skarżącego.
Wnosząc skargi na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARMiR w Rzeszowie z 31 marca 2022 r. skarżący zwrócił się do Sądu o ich uchylenie, a także uchylenie poprzedzających je decyzji organu I instancji. Oprócz tego wystąpił o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie:
1) art. 63 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2019 r., poz. 498 ze zm., dalej: Prawo upadłościowe), art. 831 § 1 pkt 2a) ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm., dalej: K.p.c.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2) i 3) ustawy z dnia 27 sierpnia o finansach publicznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 869 ze zm., dalej: ustawa o finansach publicznych) poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy zastosowanie przez organ II instancji powyższych przepisów prowadziłoby do wniosku, że płatności pochodzą z programu finansowanego z udziałem środków pochodzących z budżetu UE, a tym samym nie wchodzą do masy upadłości, gdyż stanowią mienie, które jest wyłączone od egzekucji według przepisów K.p.c., ewentualnie - naruszenie powołanych wyżej przepisów poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że stanowią płatności, które pochodzą z programu finansowanego z udziałem środków pochodzących z budżetu UE wchodzą do masy upadłości,
2) art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2021 r., poz. 182 ze zm., dalej: u.w.r.o.w.) i art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1341 ze zm., dalej: ustawa o płatnościach bezpośrednich), poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady praworządności, przejawiające się w nieuwzględnieniu przez organ II instancji przepisów powszechnie obowiązującego prawa,
3) art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że fakt naruszenia posiadania skarżącego przez syndyka i wykonywanie przez niego zabiegów agrotechnicznych jest równoznaczny z niewykonywaniem tych zabiegów przez skarżącego, podczas gdy to skarżący jest nadal posiadaczem działek, a dla kwestii przyznania płatności bez znaczenia jest to, kto wykonuje zabiegi agrotechniczne,
4) § 2 ust. 1 w zw. z § 11 ust. 1 rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że fakt naruszenia posiadania skarżącego przez syndyka i wykonywanie przez niego zabiegów agrotechnicznych jest równoznaczny z niewykonywaniem tych zabiegów przez skarżącego, podczas gdy to skarżący jest nadal posiadaczem działek (czuje się ich posiadaczem, zaś jego władztwo zostało naruszone przez syndyka, a dla kwestii przyznania płatności bez znaczenia jest to, kto wykonuje zabiegi agrotechniczne,
5) art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: K.p.a.) w zw. z art. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 - t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1234 z późn. zm.i art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, poprzez:
- nieprzesłuchanie syndyka na okoliczność braku winy skarżącego w nieprowadzeniu na dzierżawionej nieruchomości zabiegów agrotechnicznych;
- nieuzasadnione oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z akt sprawy dotyczącej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2014 rok, nr 0183-2015-000000786, prowadzonej przez ARiMR w Rzeszowie, a w szczególności z zalegających w niej pism przedstawicieli "P" sp. z o.o, w upadłości likwidacyjnej, datowanych na dzień 19 maja 2014 roku oraz na dzień 26 maja 2014 r;
- nieuwzględnienie faktu, że w prawomocnym wyroku z dnia 13 lutego 2019 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy, sygn. akt: II Ca 25/18, w sprawie jaka toczyła się o ochronę posiadania w sprawie z powództwa skarżącego przeciwko syndykowi, uznał, że "w sprawie o naruszenie posiadania sąd bada fakt posiadania rzeczy i jego samowolnego naruszenia, a w realiach rozpatrywanej sprawy niewątpliwym jest, że obydwie te przesłanki zostały spełnione";
- nieustalenie, czy w oparciu o powyższy wyrok posiadanie wnioskodawcy zostało przywrócone.
W uzasadnieniach skarg stwierdzono, że skarżącemu nadal przysługuje przymiot posiadacza spornych działek, gdyż zawarta przez niego umowa dzierżawy nie została rozwiązana. Na działkach były zaś realizowane zabiegi agrotechniczne, a fakt że wykonywał je syndyk, nie powinien mieć znaczenia z punktu widzenia zasadności wniosków skarżącego. Gdyby organy to uwzględniły, to powierzchnia działek deklarowana do płatności odpowiadałaby powierzchni stwierdzonej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Podstawą wydania obu zaskarżonych decyzji, w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz rolno-środowiskowo-klimatycznych na 2021 r., było stwierdzenie niespełnienia przez niego przesłanek, od których wystąpienia uzależnione jest uzyskanie tego rodzaju wsparcia. O ile w przypadku płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych organ oprócz niestwierdzenia posiadania przez skarżącego minimalnej powierzchni użytków rolnych, jako przyczynę odmowy uwzględnienia wniosku wskazał także brak kontynuacji zobowiązania wieloletniego, a właściwie wcześniejszego rozpoczęcia jego realizacji, to kwestia posiadania działek stanowi główny i podstawowy przedmiot sporu pomiędzy stronami postępowania sądowego.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa, płatności związane do powierzchni upraw i uzupełniająca płatność podstawowa, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami; będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
Podobnie przepisy rozporządzenia, regulujące warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (§ 2 ust. 1 w zw. z § 11 ust. 1) określają, że jednym z podstawowych warunków skutecznego ubiegania się o przyznanie płatności przez producenta rolnego jest posiadanie gruntów rolnych, które zostały zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności, o odpowiednim areale.
W myśl przytoczonych wyżej regulacji, znajdującej zastosowanie na gruncie niniejszych spraw, warunkiem uzyskania obu rodzajów płatności, jest posiadanie gruntów rolnych w roku, którego dotyczy wniosek producenta rolnego.
W niniejszej sprawie organ stwierdziły, na podstawie poczynionych przez siebie, pełnych, jednoznacznych i prawidłowych ustaleń, że skarżący tego warunku nie spełnił. On sam zresztą, co do zasady temu nie zaprzeczał, gdyż w trakcie postępowania wielokrotnie i konsekwentnie utrzymywał, że w 2021 r. został pozbawiony posiadania działek ujętych w jego wnioskach przez syndyka, które to działanie, według niego, nie miało podstaw prawnych. Przedmiotowe okoliczności skarżący potwierdził również w treści złożonych przez do Sądu skarg.
Analiza argumentacji przytoczonej przez skarżącego na poparcie sformowanych przez niego zarzutów, odnośnie kwestionowanych decyzji Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARMiR prowadzi do wniosku, że skarżący nie przeczy wyzuciu go, przed 2021 r., z posiadania obu działek ewidencyjnych, o których mowa w okolicznościach przedmiotowych spraw, ale dąży do wykazania, iż wobec nielegalnego pozbawienia go posiadania nieruchomości przez syndyka, na podstawie tylko tego faktu przyjąć należy iż on, jako podmiot uprawniony do posiadania działek, winien być uznany za spełniający cechy ich posiadacza, a zatem jego wnioski o przyznanie mu obu płatności powinny być załatwione pozytywnie.
Z tym jego stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić, gdyż posiadanie jest stanem faktycznym, przejawiającym się z jednej strony we władaniu rzeczą, w tym wypadku gruntem, a z drugiej wolą władania tym gruntem, przez daną osobę. Jako takie może być ono zgodne lub niezgodne z prawem. Nawet jednak gdyby było niezgodne z prawem, to mimo to nie traci ono charakteru posiadania.
W okolicznościach niniejszych spraw, w 2021 r., skarżący bez wątpienia nie był posiadaczem obu działek, tak że już tylko z tego względu jego wnioski o przyznanie płatności nie mogły być uwzględnione. Bez znaczenia dla załatwienia obu spraw pozostaje to czy syndyk, który wszedł w posiadanie tychże gruntów, uczynił to w sposób zgodny z prawem czy też nie. Nawet bowiem gdyby przyjąć, iż dokonał tego wbrew prawu, to nie mogłoby to stanowić okoliczności przemawiających za przyjęciem posiadania działek przez skarżącego, gdyż ten, jak sam przyznał, w 2021 r. nie władał gruntem, a co za tym idzie nie wykonywał na nim żadnych zabiegów agrotechnicznych.
Wywodząc nielegalność wejścia w posiadanie działek przez syndyka skarżący wskazał na motywy przytoczone w wyrokach sądów powszechnych (wydane w sprawach cywilnych), którymi to prawomocnie oddalono jego powództwo o ochronę posesoryjną. Odnosząc się do tego rodzaju argumentów jeszcze raz należy zaznaczyć, że zgodność lub sprzeczność z prawem cywilnym wejścia w posiadanie działek przez jeden podmiot kosztem innego pozostaje bez wpływu na ocenę przesłanek uzyskania płatności. Poza tym w omawianym względzie nie sposób pominąć tego, że roszczenie o ochronę posesoryjną skarżącego nie zostało uwzględnione (jego powództwo zostało prawomocnie oddalone, co stwierdza sam skarżący). Nie możne on się więc nawet powoływać się na domniemanie nieprzerwanego posiadania, o którym mowa w art. 345 K.c.
Podobnie, bez znaczenia w tym wypadku jest również to czy brak władztwa nad nieruchomościami, stwierdzony przez organy i przyznany przez skarżącego, był przez niego zawiniony, czy też nie, albowiem warunkiem przyznania płatności jest samo stwierdzenie posiadania w przedstawionym wyżej ujęciu, jako okoliczności obiektywnej, niezależnej w jakikolwiek sposób od kwestii zawinienia utraty takiego posiadania. Wykazywanie tego rodzaju okoliczności, nieistotnych dla rozstrzygnięcia, nie mogło mieć więc wpływu na ocenę legalności zaskarżonych decyzji. Nie można więc zarzucić organom ARMiR, że bezpodstawnie odmówiły skarżącemu przeprowadzenia dowodów na te okoliczności, w szczególności między innymi przesłuchania osoby syndyka. Dowody te bowiem nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.
Zmierzając do podważenia legalności i zasadności stanowiska organów skarżący próbuje przenieść toczony z nimi spór na grunt prawny, ukierunkowując go w stronę objętą materią postępowania upadłościowego oraz jego cywilnoprawnymi uwarunkowaniami. Jak to już jednak wyżej zauważono, kwestie tego rodzaju pozostają poza zakresem przedmiotowym niniejszych spraw, wobec czego uznać należy je za bezprzedmiotowe, tak jak podniesione w tym zakresie zarzuty skarg. Przedmiotem rozważań organów nie było bowiem określenia składników masy upadłości, a także rozważenie zaliczenia do nich płatności, ale ocena spełnienia przez wnioskodawcę warunków ich przyznania. Tym samym nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 75 ust. 1 Prawa upadłościowego, art. art. 831 § 1 pkt 2a) K.p.c oraz art. 5 ust. 1 pkt 2) i 3) ustawy o finansach publicznych.
Nie sposób podzielić także zarzutów skarżącego, dotyczących uchybienia przez organy zasadzie praworządności, wywodzonej także z zapisów Konstytucji RP, gdyż oparły one swoje rozstrzygnięcia na właściwych podstawach prawnych, dokonały ich prawidłowej wykładni i zastosowały do ustalonych, w sposób nie budzący wątpliwości, stanów faktycznych spraw. Tak więc nie można im czynić zasadnie tego rodzaju zarzutów jedynie w oparciu argumenty o charakterze cywilnoprawnym, których rozstrzyganie nie jest objęte zakresem ich właściwości.
Należy także zgodzić się z organami, że w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony warunek kontynuacji realizacji 5-letniego zobowiązania z uwagi na odmowę przyznania tego rodzaju płatności za 2018 r. czyli pierwszy rok w którym miało być rozpoczęte realizowanie pięcioletniego zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego. Nierozpoczęcie realizacji zobowiązania samo przez się wyklucza możliwość jego kontynuacji w okresie późniejszym.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) oddalił skargi.