I GSK 865/22

I GSK 865/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący/
Henryk Wach /sprawozdawca/
Jacek Surmacz
Symbol z opisem
6550
Sygn. powiązane
I SA/Sz 807/21 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2021-12-16
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA del. Jacek Surmacz Protokolant starszy asystent sędziego Anna Witczak po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 807/21 w sprawie ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 16 grudnia 2021 r., I SA/Sz 807/21 oddalił skargę K. N. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie z [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 r.
K. N. (dalej: "skarżący kasacyjnie") wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie. Skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a") w zw. art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: "k.p.a."), art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., poprzez nieuchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji administracyjnej podczas, gdy istniały ku temu podstawy i doszło do naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy bowiem:
1) organ nie ustalił w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem wszystkich dowodów zebranych w sprawie (art. 7 k.p.a.) i w sposób budzący zaufanie do organu (art. 8 k.p.a.), w tym m. in.:
a) nie ustalił w sposób prawidłowy powierzchni upraw na działkach skarżącego (działka C, D i F) poprzez pomniejszenie upraw w przypadku gdy:
- na działce C doszło do przesunięcia granic upraw względem granic ewidencyjnych działki na co wskazują fotografie wykonane na działce C (m. in. [...] i [...]), które zostały wykonane w miejscach niewskazanych na mapie, a fotografia [...] potwierdza, że uprawa dochodziła do linii drzew nie przechodząc przez tę linie, podczas gdy na nowo przygotowanej mapie działki C uprawa została rozdzielona na dwa mniejsze obszary a uprawa w północno- zachodniej części działki (wskazana na zdjęciu [...] z kontroli) wychodzi poza granicę i poza linię drzew co skutkowało zmniejszeniem powierzchni upraw,
- na działce F doszło do przesunięcia granic upraw w utwardzoną drogę, przesunięcia granic ewidencyjnych działki drogowej na podkładzie (nowo przygotowana mapa działki F) w granice działki F i w stwierdzoną uprawę, błędnego naniesienia na mapę zdjęcia [...] i błędnej oceny, że zdjęcia [...] pokazuje nieużywaną drogę,
- naniesiona na podkład działki D granica stwierdzonej uprawy (3,90 ha) praktycznie w całości pokrywa się z granicami działki - co widać na materiale zdjęciowym na płycie w aktach sprawy (za granicę nieznacznie wychodzi jedynie część uprawy przy grocie strzałki zdjęcia [...]), w związku z czym nie mogło dojść do zasadnego odjęcia upraw w wysokości 0,43 ha,
- obmiary działek były wykonywane jedynie z wykorzystaniem samochodu, podczas gdy taki sposób przeprowadzenia obmiarów prowadzić może do błędnego ustalenia obszaru upraw, b) nie ustalił w sposób prawidłowy granic działek nanosząc je na podkłady wobec czego doszło do przesunięcia granic działek względem drogi na działce F,
b) nie ustalił w sposób prawidłowy (odzwierciedlający rzeczywisty stan upraw) stanu nasadzeń na działkach C i B poprzez posłużenie się zdjęciami jabłoni i upraw które:
- nie zostały wykonane w sposób umożliwiający weryfikację wysokości nasadzeń (nie są wykonane zdjęcia całości drzew albo brak jest możliwości weryfikacji, czy drzewa zostały zmierzone od szyjki korzeni oraz z uwzględnieniem 10 cm od miejsca uszlachetnienia),
- zostały wykonane w liczbie wielokrotnie mniejszej od stwierdzonej liczby drzewek niekwalifikowanych,
- zostały wykonane w miejscach, które nie znajdą potwierdzenia w naniesieniu ich na mapy (np. zdjęcia nr [...], [...], [...], [...], [...] i przede wszystkim [...]) co skutkuje błędnym przyjęciem zakresu upraw i ich występowania,
co powinno zostać ocenione w kontekście nieprawidłowego przeprowadzenia czynności kontrolnych, które nie pozwalają na przyjęcie domniemania, że protokół i wynik kontroli stanowią wiarygodny dowód w sprawie, a czego Sąd oraz organ nie rozważył - uznał, że zarzuty te nie powinny być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie,
c) nie ustalił w sposób prawidłowy stanu nasadzeń (w tym kwalifikowalności drzewek) poprzez dokonanie oceny stanu drzewek w oparciu o wykorzystanie przyrządów mierniczych bez potwierdzonej certyfikacji tych przyrządów,
co powinno zostać ocenione w kontekście nieprawidłowego przeprowadzenia czynności kontrolnych, które nie pozwalają na przyjęcie domniemania, że protokół i wynik kontroli stanowią wiarygodny dowód w sprawie, a czego Sąd oraz organ nie rozważył - uznał, że zarzuty te nie powinny być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie,
d) nie przeprowadził wnioskowanych przez stronę dowodów - w tym przesłuchania G. C. co pozwoliłoby na wyjaśnienie potwierdzonych we wcześniejszych wyrokach Sądu błędów przy wykonywaniu kontroli,
e) ustalił w sposób nieodzwierciedlający rzeczywistości, że nasadzenia na działce są drzewkami 3-letnimi, podczas gdy w czasie uprawy dokonywane były wymiany nasadzeń,
co powinno zostać ocenione w kontekście nieprawidłowego przeprowadzenia czynności kontrolnych, które nie pozwalają na przyjęcie domniemania, że protokół i wynik kontroli stanowią wiarygodny dowód w sprawie, a czego Sąd oraz organ nie rozważył - uznał, że zarzuty te nie powinny być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie,
2) organ nie uzasadnił i nie wyjaśnił (art. 11 k.p.a.) w sposób przekonujący (art. 9 k.p.a.) i budzący zaufanie (art. 8 k.p.a.):
- w jaki dokładnie sposób zostały dokonane nowe pomiary (po uchyleniu decyzji przez Sąd) i czym (w kontekście uzyskanego nowego materiału dowodowego) uzasadnione są nowe granice działek i upraw, biorąc pod uwagę w szczególności, że na przekazanych stronie mapach powierzchnie kontroli ustalone zostały z 2013 r. na podkładach map z 2017 r. i granicach działek z 2020 r.,
- z jakich powodów nowo przygotowane mapy upraw wskazują na przekroczenie granic działek w miejscach, które nie wynikają ze zdjęć wykonanych podczas kontroli na miejscu (np. zdjęcie numer [...]), co wskazuje na wewnętrzną sprzeczność stanowiska organu, jakoby usunięte zostały wcześniejsze błędy w nanoszeniu upraw, a jednocześnie naniesione obecnie uprawy przeczą zdjęciom wykonanym w trakcie kontroli,
3) organ oparł się w swoim stanowisku na dokumentach i wynikach kontroli nadając im pierwszeństwo przed pozostałymi dowodami pomimo potwierdzenia we wcześniejszych wyrokach wydanych w sprawie błędów w zakresie czynności kontroli oraz wykazanych błędów, co do sposobu sporządzania zdjęć i nanoszenia upraw na podkładu (naruszenie art. 7 k.p.a. i 11 k.p.a.) jak również pomimo dokonywania wymiany nasadzeń na wszystkich działkach sadzonkami kwalifikowanymi z odpowiednio udokumentowanym pochodzeniem oraz pomimo zasadnych zarzutów co do realnej możliwości wykonywania obmiaru wszystkich nasadzeń w okresie trwania kontroli,
II) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji w przypadku, gdy z jej uzasadnienia nie sposób wywieźć przyczyn, dla których odmówiono wiarygodności argumentom strony podniesionym w toku postępowania oraz nie określono dokładnie - zgodnie z prawomocnymi wyrokami Sądu - sposobu dokonania nowych wyliczeń dotyczących powierzchni kontrolowanych działek (w decyzji wskazano jedynie, że dokonano ponownej analizy oraz ponownego pomiaru działek bez wskazania szczegółowego sposobu dokonania tego pomiaru, co w dalszym ciągu nie wyeliminowało niepewności, co do sposobu przeprowadzenia kontroli i jej wyników oraz nie odniesiono się do podnoszonych przez stronę w toku postępowania argumentów dotyczących m. in. jakości i liczby nasadzeń oraz nie wyjaśniono, kierując się jakimi przesłankami wydano decyzję w przypadku wątpliwości określonych w punkcie I) powyżej,
III) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonych decyzji w przypadku, gdy organ jedynie formalnie wypełnił dyspozycję zawartą w art. 153 p.p.s.a. poprzez podjęcie dodatkowych czynności, które jednak nie doprowadziły do wyjaśnienia nieprawidłowości i błędów określonych w prawomocnych wyrokach Sądów wydanych w niniejszej sprawie,
IV) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 ust. 1 p.p.s.a, poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niespełniający wymogów tego przepisu, jak i sprawiedliwego procedowania przejawiając się w szczególności tym, że Sąd pierwszej instancji w sposób ogólny i bezrefleksyjny odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze oraz powielił i skopiował w istocie jedynie ocenę dokonaną przez organ II instancji w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, w konsekwencji czego nie sposób odczytać motywów rozstrzygnięcia,
V) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z § 2 punktu 2 i § 3 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, art. 28, art. 33 i 34, art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r., art. 14 i 15 rozporządzenia Radcy (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r., poprzez nieuchylenie zaskarżonych decyzji w przypadku, gdy organ nie przyznał skarżącemu płatności w pełnym zakresie zgodnie z wnioskiem (przyznanie płatności w części) w okolicznościach uzasadniających przyznanie pełnej kwoty płatności,
VI) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1-6 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina oraz art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013, art. 14 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, art. 15 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 system identyfikacji działek rolnych, poprzez nieuchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji wobec stwierdzenia określonych w punkcie I. skargi nieprawidłowości przy wykonywaniu czynności kontrolnych w tym nanoszeniu granic upraw na podkłady, które doprowadziło do wyników sprzecznych ze stwierdzonymi na podstawie zdjęć wykonanych w trakcie kontroli oraz zasad logicznego rozumowania (stwierdzenie upraw w drodze utwardzonej) oraz niedokonania prawidłowej oceny powierzchni upraw naniesionej na mapy względem wykonanych zdjęć z kontroli, które to czynności nie pozwoliły na prawidłowe określenie powierzchni upraw, jak i samych działek rolnych (np. widoczne przesunięcie granicy działki drogowej na działce F) a ponadto stwierdzeniu, że organy posłużyły się w sposób prawidłowy narzędziami do ustalania obszaru uprawy, co skutkowało przyjęciem prawidłowości stwierdzonych powierzchni, podczas gdy istnieją realne zastrzeżenia określone w punkcie I. co do przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz rzeczywiste niejasności w wynikach naniesienia granic upraw na granice działek i zakresu odjętych w ten sposób obszarów upraw, na które to niejasności składają się przede wszystkim:
- na działce C doszło do przesunięcia granic upraw względem granic ewidencyjnych działki na co wskazują fotografie wykonane na działce C (m. in. [...] i [...]), które zostały wykonane w miejscach niewskazanych na mapie, a fotografia [...] potwierdza, że uprawa dochodziła do linii drzew nie przechodząc przez tę linię, podczas gdy na nowo przygotowanej mapie działki C uprawa została rozdzielona na dwa mniejsze obszary a uprawa w północno-zachodniej części działki (wskazana na zdjęciu [...] z kontroli) wychodzi poza granicę i poza linię drzew co skutkowało zmniejszeniem powierzchni upraw,
- na działce F doszło do przesunięcia granic upraw w utwardzoną drogę, przesunięcia granic ewidencyjnych działki drogowej na podkładzie (nowo przygotowana mapa działki F) w granice działki F i w stwierdzoną uprawę, błędnego naniesienia na mapę zdjęcia [...] i błędnej oceny, że zdjęcia [...] pokazuje nieużywaną drogę,
- naniesiona na podkład działki D granica stwierdzonej uprawy (3,90 ha) praktycznie w całości pokrywa się z granicami działki - co widać na materiale zdjęciowym na płycie w aktach sprawy (za granicę nieznacznie wychodzi jedynie część uprawy przy grocie strzałki zdjęcia [...]), w związku z czym nie mogło dojść do zasadnego odjęcia upraw w wysokości 0,43 ha,
Skarżący kasacyjnie z uwagi na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. i wobec jednoznacznych twierdzeń Sądu I instancji dotyczących zdjęć [...], [...] w załączeniu do skargi kasacyjnej przedłożył zdjęcia wykonane przez stronę po kontroli, które potwierdzają występowanie nasadzeń w przesmyku i brak podstaw do uznania, że działka C winna być rozdzielona na dwa mniejsze obszary.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 15 marca 2018 r., I SA/Sz 52/18 wyraził ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, wiążące w sprawie sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia:
"Niezastosowanie się do zaleceń zawartych w wydanych w niniejszej sprawie orzeczeniach uzasadnia stwierdzenie naruszenia art. 153 p.p.s.a. Dalszy brak odniesienia się do zarzutów i argumentacji Skarżącego w powyższym zakresie w sytuacji ponownego rozpoznania sprawy przez organy odwoławczy stanowi o naruszeniu art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. W tym stanie rzeczy w pełni aktualne pozostaje zalecenie, aby organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę rozpoznał w sposób prawidłowy zarzuty dotyczące niewłaściwie stwierdzonej powierzchni spornych działek odnosząc się do występujących a wskazanych powyżej nieścisłości dotyczących umiejscowienia działek rolnych na działkach ewidencyjnych będących drogami. W tym celu organ winien zweryfikować dane dotyczące aktualności podkładów, na które naniesiono wyniki kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie Strony w listopadzie 2013 r. jak i wpływ poczynionych ustaleń na prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności w odniesieniu do ewentualnego przesunięcia granic spornych działek rolnych, ich powierzchni i stwierdzonej uprawy. Z uwagi na powyższe okoliczności, Sąd uznał za przedwczesne odniesienie się do zarzutów skargi w pozostałym zakresie, w tym w szczególności do prawidłowości zastosowania przez organy ARiMR przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uznając, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w całości."
Za podstawę wyroku z 16 grudnia 2021 r., I SA/Sz 807/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyjął stan faktyczny ustalony przez Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie. Decyzją z [...] listopada 2020 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Mirosławcu przyznał K. N. po potrąceniu kwoty z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości w wysokości 727,58 złotych płatność ONW na 2013 r. w wysokości 8.119,97 złotych, w tym ONW - Nizinne strefa I w wysokości 8.119,97 złotych, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 6.495,97 złotych, środki krajowe 1.624 złote - przy czym płatność została pomniejszona o 727,58 złotych ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. Decyzją z [...] lipca 2021 r. Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Konsekwencje różnicy pomiędzy obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym przewyższającym 3% (konkretnie 4,1117%) wynikają wprost z art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz.UE.L.2011.25.8 ), zgodnie z którym gdy stwierdzona różnica przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, kwota jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Z tego powodu, organ odwoławczy stwierdził zasadność zmniejszenia płatności ONW o kwotę odpowiadającą dwukrotności stwierdzonej różnicy w wysokości 727,58 złotych. Początkowa kwota płatności wynosiła 8.847,55 złotych, a po zastosowaniu zmniejszenia wynosi 8.119,97 złotych. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Przepisy art. 153 i art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. zakreślają granice postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przez ocenę prawną wyrażoną przez wojewódzki sąd administracyjny rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Także Naczelny Sąd Administracyjny związany jest oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Przy ponownym rozpoznaniu granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich wojewódzki sąd administracyjny rozpoznał skargę, w tym postępowaniu nie ma już zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy wojewódzki sąd administracyjny jest związany zarzutami i wnioskami skargi i nie bada już w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz w zakresie wytyczonym przepisem art. 153 p.p.s.a. Inaczej mówiąc, prawodawca założył, że wojewódzki sąd administracyjny uwzględniając skargę, będąc związany przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. dostrzegł już wszystkie naruszenia prawa, a w uzasadnieniu wyroku wyraził pełną ocenę prawną oraz zawarł wszystkie wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Z mocy art. 170 p.p.s.a. (Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby) wskazany prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 15 marca 2018 r., I SA/Sz 52/18 wytyczył granice rozpoznania sprawy po uchyleniu decyzji ostatecznej. Uwzględnienie skargi spowodowało, że sprawa miała być ponownie rozpatrzona przez organ administracji publicznej zgodnie z prawomocną oceną prawną dotyczącą przepisów postępowania. Skarga na decyzję ostateczną wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie może opierać się na podstawach sprzecznych z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zarzuty skargi obarczone taką wadą nie mogą zostać uwzględnione przez wojewódzki sąd administracyjny, kontrolujący, czy organ administracji publicznej prawidłowo je odczytał i uwzględnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 16 grudnia 2021 r., I SA/Sz 807/21 prawidłowo odczytał ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku z 15 marca 2018 r., I SA/Sz 52/18. W tych ramach, Sąd I instancji wyraził następującą ocenę prawną:
"W pierwszej kolejności wymaga zatem rozważenia, czy organy ARiMR, stosownie do art. 153 P.p.s.a., uwzględniły ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. wyrokach, przy czym ww. wyrok z 15 marca 2018 r., I SA/Sz 52/18 odsyłał w istocie do wskazań zawartych w ww. wyroku z 15 października 2015 r., I SA/Sz 602/15. (...) Sąd uznał, że organy w rozpoznawanej sprawie nie naruszyły ww. art. 153 P.p.s.a. i zastosowały się do wskazań zawartych w powyższych wyrokach tutejszego Sądu. Sąd wskazuje bowiem, że organy odniosły się do zarzutów Skarżącego w zakresie umiejscowienia prowadzonej przez niego uprawy na działce drogowej (....) Sąd przypomina zatem, że kontrola kwalifikowalności powierzchni której wynik przedstawia [...] wykazała dla części działek rolnych zadeklarowanych o nr płatności powierzchnię mniejszą Skarżącego do spornej przez od wskazanej we wniosku. Przy czym organy ARiMR dokonały ww. zmniejszenia oparciu o dane zawarte w bazach danych ARiMR dotyczących - w celu ustalenia powierzchni kwalifikującej nie tylko w powierzchni referencyjnych lecz się do płatności - wykorzystały również inne informacje pozyskane w rozpoznawanej sprawie, w tym w czasie kontroli na miejscu w gospodarstwie Skarżącego. Przy czym organy odniosły się do wskazanych w tym zakresie twierdzeń Skarżącego wskazując na przyczyny odmowy przyznania mocy dowodowej dowodom wskazywanym przez Skarżącego. Zgodnie ze wskazaniami zawartymi w ww. prawomocnych wyrokach Organy ARiMR odniosły się do zarzutów Skarżącego w zakresie umiejscowienia prowadzonej przez niego uprawy na działce drogowej [...] (działki C i F) i twierdzenia o "przesunięciu" granicy działki przy nanoszeniu jej na mapę, błędnego naniesienia wyników kontroli na mapę na skutek posłużenia przez organy nieaktualnymi już w dacie kontroli (listopad 2013 r.) podkładach sprzed 2010 r. i uwzględniły przy ustalaniu powierzchni referencyjnej fakt, że na mapach załączonych do protokołu kontroli, zwłaszcza w odniesieniu do działek C i F, widać umiejscowienie działek częściowo na działkach drogowych. (...) W ocenie Sądu organy zasadnie również - realizując ww. wskazania Sądu - poczyniły stosowne ustalenia i wyjaśniły, co znalazło odzwierciedlenie w treści wydanej decyzji, że ze wskazanych danych z Ewidencji Gruntów i Budynków ARiMR wykorzystuje granice odniesienia, które stanowią wektorowe granice działek ewidencyjnych, numery działek i ich powierzchnie graficzne, które łącznie składają się na System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS), do utworzenia i stosowania którego zobowiązane zostały wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej. (...) Sąd podkreśla ponadto, że organy - wykonując ww. wskazania sądu - odniosły się nie tylko do zarzutów Skarżącego w zakresie powierzchni kwalifikowalnej, umiejscowienia uprawy na działce drogowej [...] i błędnego naniesienia wyników kontroli na mapę lecz także do zarzutów w zakresie "przesunięcia" granicy działki przy nanoszeniu jej na mapę. (...) Mając na uwadze powyższe okoliczności. Sąd uznał, że organy nie tylko uczyniły zadość dyspozycji art. 153 P.p.s.a. w powyższym zakresie, ale i prawidłowo ustaliły, rozpoznając sprawę ponownie, powierzchnię obszaru użytkowanego przez Skarżącego rolniczo w 2013 r."
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w składzie obecnym w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia jest zobowiązany zbadać zgodność podstaw kasacyjnych z ocenę prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 15 marca 2018 r., I SA/Sz 52/18.
Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności), natomiast niezastosowanie się przez wojewódzki sąd administracyjny do oceny prawnej jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. "Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.)" – tak: A. Kabat [w:] B. Dauter , M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 153. "Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu administracyjnego jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.)" – tak: J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 153. Skoro niezastosowanie się przez wojewódzki sąd administracyjny do oceny prawnej jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a., to prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej opierającej się na tej podstawie - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Podnosząc zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez błędną jego wykładnię kasator winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tego przepisu w konkretnej sprawie. Podnosząc zarzut niewłaściwego zastosowania art. 153 p.p.s.a. kasator winien sprecyzować, na czym konkretnie polegało naruszenie oceny prawnej, czy naruszono ocenę dotyczącą zastosowania przepisów postępowania, czy też ocenę dotyczącą zastosowania prawa materialnego, lub też obie te oceny. Z kolei, zarzucając naruszenie wskazań co do dalszego postępowania kasator winien wskazać, które konkretnie wskazania sądu administracyjnego naruszył organ administracji ponownie rozpatrując sprawę. Stawiając te zarzuty Sądowi I instancji, który oddalił skargę na rozstrzygnięcie wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy kasator winien w uzasadnieniu przytoczonej podstawy skargi kasacyjnej (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) precyzyjnie wskazać te fragmenty pisemnego uzasadnienia poprzedniego wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę, w których zawarto elementy oceny prawnej oraz elementy wskazań, których nie uwzględnił organ administracji ponownie rozpatrując sprawę. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia tych wymogów, ponieważ kasator podnosząc w pkt III) petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., zamiast z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. nie wskazał poszczególnych fragmentów pisemnego uzasadnienia poprzedniego wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę, w których zawarto elementy oceny prawnej oraz elementy wskazań, których nie uwzględnił organ administracji ponownie rozpatrując sprawę, jak również Sąd I instancji.
Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. W ramach tej podstawy kasacyjnej w punktach I)1) do I)3) oraz punktach II) do VI) petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a.; art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 1 ust. 1 p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z krajowymi przepisami wykonawczymi oraz z przepisami prawa unijnego.
Przyjmuje się, że prawo materialne to normy prawne bezpośrednio regulujące stosunki pomiędzy podmiotami prawa, określając przesłanki (fakty) powodujące ich powstanie, zmianę lub wygaśnięcie. Do prawa materialnego zalicza się również normy prawne regulujące określone obowiązki, zakazy lub nakazy i przewidujące określone sankcje za ich nieprzestrzeganie. Inaczej mówiąc, przepisy prawa materialnego to takie, które kształtują sytuację prawną podmiotu. Z kolei, przepisy postępowania określają sposób dochodzenia praw i roszczeń publicznoprawnych wynikających z prawa materialnego, normy tego prawa określają w jaki sposób i w jakich terminach ma być załatwiana konkretna sprawa administracyjna. Prawo formalne, przepisy postępowania to zespół norm prawnych regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, prawo to urzeczywistnia normy prawa materialnego. Przepisy postępowania mogą być zawarte w tym samym akcie normatywnym co normy prawa materialnego.
Podniesione w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. zarzuty dotyczące wskazanych przez kasatora krajowych przepisów wykonawczych oraz przepisów prawa unijnego nie mogą być skuteczne, ponieważ są to przepisy prawa materialnego. I tak:
- rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013:
- § 2 ust. 2: Płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem": jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65) 5 , zwanych dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha;
- § 3 ust. 1 i 3: Wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1122/2009", określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Płatność ONW do powierzchni działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW przekraczającej 50 ha jest przyznawana w wysokości: 1) 50 % stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha; 2) 25 % stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 100 ha do 300 ha.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina:
- art. 34 Określanie powierzchni:
1. Powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha.
2. Można uwzględniać całkowitą powierzchnię działki rolnej, pod warunkiem że jest ona w pełni użytkowana zgodnie z normami zwyczajowymi danego państwa członkowskiego lub regionu. W innych przypadkach uwzględnia się powierzchnię faktycznie użytkowaną. W przypadku regionów, w których niektóre obiekty, takie jak żywopłoty, rowy oraz mury, tradycyjnie stanowią element dobrej kultury rolnej upraw lub użytkowania ziemi, państwa członkowskie mogą uznać, że powierzchnię, którą te obiekty zajmują, zalicza się do powierzchni w pełni użytkowanej, pod warunkiem jednak, że jej szerokość nie przekracza łącznej szerokości określonej przez państwa członkowskie. Szerokość ta musi odpowiadać tradycyjnej w danym regionie szerokości obiektów i nie może przekraczać 2 metrów.
Jeżeli jednak zgodnie z art. 30 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 796/2004 i przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie zawiadomią Komisję, że szerokość ta przekracza 2 m, wówczas mogą ją stosować.
3. Wszelkie obiekty, o których mowa w aktach wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 73/2009, lub które mogą stanowić element dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, o której mowa w art. 6 i załączniku III do wymienionego rozporządzenia, zalicza się do całkowitej powierzchni działki rolnej.
4. Bez uszczerbku dla przepisów art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, działka rolna, na której znajdują się drzewa, uważana jest za obszar kwalifikowalny do celów systemów pomocy obszarowej, pod warunkiem że działalność rolnicza lub planowana produkcja może odbywać się w podobny sposób jak na działkach bez drzew na tym samym obszarze. 5. Jeśli obszar jest we wspólnym użyciu, właściwe organy przyznają go poszczególnym rolnikom proporcjonalnie do jego użytkowania lub prawa do jego użytkowania. 6. Kwalifikowalność działek rolnych do pomocy sprawdza się za pomocą wszelkich odpowiednich środków. W tym celu, w uzasadnionych przypadkach wymaga się dodatkowych dowodów.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008:
- Artykuł 70 System identyfikacji działek rolnych:
1. System identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r.
2. Państwa członkowskie zapewniają, aby system identyfikacji działek rolnych zawierał warstwę referencyjną umożliwiającą uwzględnienie obszarów proekologicznych. Ta warstwa referencyjna obejmuje w szczególności stosowne zobowiązania szczególne lub systemy certyfikacji środowiskowej, o których mowa w art. 43 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, równoważne praktykom określonym w art. 46 tego rozporządzenia najpóźniej przed udostępnieniem w odniesieniu do roku składania wniosków 2018 formularzy wniosków, o których mowa w art. 72 niniejszego rozporządzenia, dotyczących płatności za praktyki rolnicze korzystne dla klimatu i środowiska, o których mowa w art. 43-46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003:
- Artykuł 14 Zakres: Każde państwo członkowskie ustanawia i prowadzi zintegrowany system administrowania i kontroli (zwany dalej "systemem zintegrowanym"). System zintegrowany stosuje się w odniesieniu do systemów wsparcia wymienionych w załączniku I. W zakresie, w jakim jest to niezbędne, system zintegrowany ma również zastosowanie do administrowania i kontroli przepisów określonych w rozdziałach 1 i 2 niniejszego tytułu.
- Artykuł 15 Elementy systemu zintegrowanego:
1. System zintegrowany obejmuje następujące elementy: a) skomputeryzowaną bazę danych; b) system identyfikacji działek rolnych; c) system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności; d) wnioski o pomoc; e) zintegrowany system kontroli; f) jednolity system rejestrowania tożsamości każdego rolnika, który składa wniosek o pomoc.
2. W przypadkach, w których stosuje się art. 52 i 53 niniejszego rozporządzenia, system zintegrowany obejmuje system identyfikacji i rejestracji zwierząt ustanowiony zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 1760/2000 i (WE) nr 21/2004.
3. Państwa członkowskie mogą włączyć do systemu identyfikacji działek rolnych system informacji geograficznej dotyczący uprawy oliwek.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe.
Według art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom postępowania. W rozumieniu art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie jest naruszeniem przepisów postępowania (p.p.s.a.) zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie - art. 151 p.p.s.a., kiedy Sąd nie stwierdzi naruszenia prawa z art. 145 § 1 p.p.s.a. Podniesiony przez kasatora zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. powiązany z przepisami postępowania (k.p.a.), które w sprawie nie mają zastosowania nie jest trafny.
Według art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wymagane jest, aby uzasadnienie decyzji ostatecznej stanowiło logiczną, zwartą całość, aby prześledzić tok rozumowania organu odwoławczego i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem. Tworzy to po stronie organu odwoławczego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi nie powinno budzić wątpliwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, że zaskarżona decyzja została wydana po gruntownej analizie zebranego materiału dowodowego i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Obowiązkiem organu odwoławczego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dokonując oceny legalności decyzji ostatecznej stwierdził, że decyzja ostateczna spełnia te wymogi, ponieważ zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 1 k.p.a., w tym uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6) oraz konieczne elementy uzasadnienia. Należy wskazać, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części. Ze względów czasowych, uzasadnienie decyzji nie może mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, ponieważ organ administracji publicznej najpierw rozstrzyga sprawę, a dopiero potem to rozstrzygnięcie uzasadnia. Kiedy uzasadnienie decyzji ostatecznej sporządzone jest w taki sposób, że uniemożliwia przeprowadzenie jej kontroli przez sąd administracyjny zachodzi sytuacja, że sąd administracyjny nie może wykonać ustawowej funkcji sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej po względem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.). W rozumieniu art. 3 § 1 p.p.s.a., zachodzi zatem konieczność zastosowania środka przewidzianego w ustawie tj. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a.: Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, ponieważ stwierdził naruszenie przepisów postępowania (przepisów dotyczących wymogów uzasadnienia decyzji). W omawianej sytuacji, przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie, ponieważ wadliwie sporządzone uzasadnienie decyzji z przyczyn już wskazanych, nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy administracyjnej. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przeprowadził skuteczną kontrolę legalności decyzji ostatecznej, to jej uzasadnienie spełnia wymogi ustawowe.
Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Przepisy te w istotny sposób modyfikują obowiązki organów ARiMR w stosunku do reguł obowiązujących na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego. Ograniczeniu uległy bowiem niektóre z podstawowych zasad, takie jak: zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasada informowania stron i innych uczestników postępowania (art. 9 k.p.a.) oraz zasada czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Tym samym z postępowania dotyczącego przyznania płatności na podstawie przepisów ustawy PROW 2007-2013 zostały wyłączone art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prawne. Nie mogły zatem w tym postępowaniu zostać przez organy naruszone wskazane w zarzutach kasacyjnych art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., stanowiące podstawę prawną ustaleń faktycznych w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Kasator nie zarzucił w petitum skargi kasacyjnej naruszenia art. 80 k.p.a. regulującego dokonywanie przez organ swobodnej oceny dowodów, który ma zastosowanie w sprawie dotyczącej przyznania pomocy. Zgodnie z art. 21 ust. 3 wskazanej ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z tego przepisu wynika, że aktywność wnioskującego o pomoc finansową nie może sprowadzać się tylko do negowania ustaleń dokonanych przez organ prowadzący postępowanie.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.