I GSK 859/05

I GSK 859/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Kacprzak
Małgorzata Korycińska
Urszula Raczkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
I SA/Po 1494/02 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2004-12-17
Skarżony organ
Prezes Głównego Urzędu Ceł
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.), Sędziowie NSA Jan Kacprzak, Małgorzata Korycińska, Protokolant Aleksandra Kuc, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Z. i R. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2004 r. sygn. akt 3/I SA/Po 1494/02 w sprawie ze skargi B. Z. i R. Z. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 22 kwietnia 2002 r. [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 grudnia 2004 r. sygn. akt. 3/I SA/Po 1494/02 oddalił skargę B. Z. i R. Z. –następców prawnych Krzysztofa Zielińskiego- właściciela firmy PH "[...]" na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 22 kwietnia 2002 r. Nr [...] korygującą decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Poznaniu z dn. 7 listopada 1997 r. zawartą w JDA SAD nr [...] o dopuszczeniu do obrotu na polskim obszarze celnym sprowadzonego przez K. Z, z zagranicy towaru- pulpy ananasowej w workach aseptycznych w ten sposób, że w miejsce kodu PCN 2008 20 91 0 ze stawką autonomiczną 35% zastosowano kod PCN 2008 20 59 z taką samą stawką celną.
Poprzednie decyzje Prezesa GUC, zawierające takie samo rozstrzygnięcie jak w decyzji zaskarżonej uchylane były, ze względu na naruszenia przepisów postępowania, wyrokami NSA OZ w Poznaniu z dn. 25. 02. 1999 r. sygn. akt. I SA/Po 810/ 98 i z dn. 06. 03. 2001 r. sygn. akt I SA/Po 2097/99.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ wskazał, że zgodnie z oświadczeniem eksportera- tajlandzkiej firmy [...] oraz certyfikatem jakości, przedmiotem importu była pulpa ananasowa ze świeżych owoców, do której w procesie produkcji nie dodano żadnych dodatków, pakowana w sterylne worki a produkt ten nie był poddany napromieniowaniu ani jakimkolwiek procesom konserwującym.
W związku z tym organ stwierdził, że podstawową kwestią dla właściwego zaklasyfikowania zaimportowanego towaru byłaby znajomość procesu technologicznego, jakiemu poddano surowiec. Mimo wezwania organu takich danych strona nie dostarczyła. W tej sytuacji organ celny uznał za niezbędne badania laboratoryjne towaru i uzyskał opinię z dn. 3 marca 1998 r. Instytutu Biotechnologii Przemysłu Rolno- Spożywczego, w Warszawie, który na podstawie przeprowadzonych badań stwierdził, że analizowaną próbką towaru są cząstki ananasa w soku własnym, bez dodatku chemicznych środków konserwujących , utrwalone termicznie i rozlewane aseptycznie do opakowania hermetycznie zamkniętego. Organ zauważył , że wyniki powyższych badań wskazujące, iż nie wykryto drobnoustrojów tlenowych mezofilnych, drożdży i pleśni oraz bakterii typu mlekowego potwierdzają, że cząstki ananasa w soku własnym, bez dodatku chemicznych środków konserwujących były utrwalone termicznie. Okoliczność, iż towar był poddany procesom utrwalania wyklucza w ocenie organu odwoławczego zastosowanie proponowanego przez stronę kodu 08044 30 00 0 a fakt, że organ celny I instancji w innych sprawach stosował wadliwie ten kod nie oznacza, że organy celne nie są uprawnione do dokonania właściwej taryfikacji przy następnych odprawach.
Organ odwoławczy, wykonując zalecenia Sądu, zwrócił się do niemieckich władz celnych i do niemieckiego spedytora o wyjaśnienie okoliczności dokonania zmian w dokumentach kodu taryfy celnej jednak nie uzyskał żadnych informacji o przyczynach tych zmian . Nadesłane przez niemieckiego spedytora oświadczenie producenta z dn. 11. 11. 1997 r. nie zawiera informacji o procesie technologicznym, w szczególności nie wyjaśnia czy produkt przed zapakowaniem w aseptyczne worki poddawany był np. ogrzewaniu, prażeniu, gotowaniu, napromieniowaniu a potwierdza jedynie, że do miazgi ananasowej w procesie produkcji nie dodano żadnych dodatków ani konserwantów.
Prezes GUC odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przedłożonym przez stronę dokumentom, w których określa się towar jako świeży nie poddany innym procesom technologicznym oprócz rozdrobnienia świeżych owoców ananasa i pakowania w aseptyczne worki, ponieważ utrzymanie trwałości produktu z owoców świeżych przez 1 rok (stosownie do oświadczenia producenta) bez poddawania procesom utrwalania, chemicznym lub termicznym, nie byłoby możliwe.
Prezes GUC uznał, że właściwą pozycją dla "pulpy ananasowej" jest pozycja 2008 taryfy celnej obejmująca "owoce, orzechy i inne jadalne części roślin, inaczej przetwarzane lub zakonserwowane, nawet zawierające dodatek cukru lub innej substancji słodzącej lub alkoholu, gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone". Dyrektor Urzędu Celnego w Poznaniu w decyzji z dnia 7 listopada 1997 r. zawartej w JDA SAD nr [...] zaklasyfikował pulpę ananasową do właściwej pozycji 2008 jednakże do niewłaściwego kodu PCN 2008 20 91 0 obejmującego "ananasy nie zawierające dodatku alkoholu i niezawierające dodatku cukrów w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto 4,5 kg lub więcej", co wynikało z faktu, że strona nie przedstawiła informacji o zawartości cukru a uczyniła to dopiero w piśmie z dnia 8 marca 1998 r.
Prezes GUC uznał, że klasyfikacja towaru do kodu PCN 0804 30 00 0 taryfy celnej, o którego zastosowanie wnosiła strona nie jest właściwa. Pozycja 0804 taryfy celnej obejmuje daktyle, figi, ananasy, avokado, guawa, mango i smaczelina, świeże i suszone. Zgodnie z uwagami ogólnymi do działu 8, zawartymi w Wyjaśnieniach do taryfy celnej (tom I str.67-68) opracowanych przez Radę Współpracy Celnej w Brukseli (M.P. z1997 r. Nr 76, poz. 715) dział 8 Taryfy celnej obejmuje: owoce, orzechy, skórki owoców cytrusowych i melonów (łącznie z arbuzami), zasadniczo przeznaczone do spożycia przez ludzi(w stanie w jakim się znajdują i po przetworzeniu). Mogą one być świeże (także chłodzone), mrożone (również ugotowane wcześniej na parze lub we wrzącej wodzie albo zawierające dodatek substancji słodzącej ) lub suszone (także odwodnione, odparowane lub mrożono-suszone ); mogą one być tymczasowo zakonserwowane (np. dwutlenkiem siarki, w solance w wodzie siarkowej lub innych roztworach konserwujących ) pod warunkiem, że nie nadają się w tym stanie do natychmiastowego spożycia. Organ celny podkreślił, że z powyższego wynika, iż dział 8 taryfy celnej obejmuje produkty, które w procesie produkcji mogły być poddane operacji gotowania na parze lub we wrzącej wodzie albo umiarkowanej obróbce termicznej ale pod warunkiem, że operacja ta poprzedzała operacje mrożenia lub suszenia. Działem 8 nie są natomiast objęte między innymi jadalne owoce i owoce cytrusowe przygotowane lub zakonserwowane w inny sposób niż podany wyżej. Właściwym działem obejmującym towary, które poddano procesom technologicznym innym niż przewidziane w dziale 8 (w stanie świeżym, chłodzone, mrożone, suszone, tymczasowo zakonserwowane) jest dział 20.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Sąd uznał, że wbrew zarzutom strony materiał dowodowy na podstawie, którego organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję stanowił wystarczającą do tego podstawę, a ponadto organ ten po wydaniu ostatniego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Poznaniu w dniu 6 marca 200l r. sygn. akt I SA/Po 2097/99 uzupełnił materiał dowodowy poprzez wystąpienie do niemieckich władz celnych o wyjaśnienie kwestii zmiany kodu towarowego w zgłoszeniu celnym wywozowym oraz o wyjaśnienie czy towary składowane w porcie Hamburg pod czasowym dozorem celnym podlegały kontroli towarowej, której celem było podanie właściwego kodu towarowego w zgłoszeniu celnym. Organ odwoławczy nie pozostawał bezczynny po wydaniu powyższego wyroku, a także zastosował się do zaleceń wynikających z zawartej w tym wyroku oceny prawnej.
Zdaniem Sądu, w szczególności należało uznać za słuszne stanowisko organu odwoławczego, że decydujące znaczenie w niniejszej sprawie miałaby informacja dotycząca opisu technologicznego przygotowania (produkcji zaimportowanej pulpy ananasowej). Opis ten mógłby zweryfikować stanowisko organów celnych po myśli strony, jednak dokumenty przedłożone przez stronę w toku postępowania nie dały takiej możliwości.
Sąd podkreślił, że wobec istniejących wątpliwości organ odwoławczy miał prawo uwzględnić opinię specjalistycznej placówki naukowej - Instytutu Biotechnologii Przemysłu Rolno-Spożywczego SGGW w Warszawie z dnia 3 marca 1998 r., zwłaszcza, że z ogólnego doświadczenia wynikało, że utrzymanie trwałości produktów z owoców świeżych wymagało poddania go jakimś procesom utrwalającym termicznym lub chemicznym.
Sąd podkreślił, że pozycja 0804 taryfy celnej, którą zadeklarowała strona dla spornego towaru obejmuje "daktyle, figi, ananasy, avocado, guawa, mango i smaczelina, świeże i suszone" w świetle powyższego nie odpowiada stanowi zaimportowanego towaru. Klasyfikacja towarów podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Organy celne prawidłowo zastosowały w sprawie te zasady interpretacji, bowiem z opisu obu pozycji taryfy celnej wynika, że stan towaru bardziej odpowiada pozycji 2008. Organy celne wymierzyły cło, stosownie do treści przepisu art. 23 ust. 1 Kodeksu celnego mając na uwadze faktyczny stan przedmiotowego towaru i właściwą pozycję w taryfie celnej.
Sąd podzielił również pozostałe uwagi organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji a dotyczące przyczyn zaklasyfikowania zaimportowanej pulpy ananasowej do kodu PCN 2008 20 59 0, a także pogląd, że fakt zastosowania we wcześniejszych odprawach wobec takiego samego towaru kodu PCN 0804 30 00 0 nie mógł przesądzić o tym, że organy celne nie mogły zmienić stosowanej klasyfikacji na właściwą.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2004 r. skarżący, B. Z. i R. Z., złożyli skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenie, iż przedmiotowy towar podlega kwalifikacji PCN nr 0804 30 00 0 ze stawką celną 0%.
W skardze kasacyjnej zarzucono wyrokowi:
- naruszenie prawa materialnego, a mianowicie Międzynarodowej Konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli z dnia 14 czerwca 1983 r., wraz z załącznikiem tj. Nomenklaturą Systemu Zharmonizowanego; § 2, 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 1996 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy, zarządzenie Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 17 września 1997 r. "Wyjaśnienia do taryfy celnej" poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przedmiotowe ananasy były konserwowane w sposób uniemożliwiający ich zakwalifikowanie do działu 8 obciążonego stawką celną 0%,
- naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wszystkich zarzutów i dowodów zgłoszonych na ich poparcie w skardze na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw (wskazanie, które przepisy – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) aktu prawnego – zostały naruszone) ale także ich uzasadnienie. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy z art. 174 pkt 1 p.s.a. jest – poza przytoczeniem naruszonego przepisu – wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie i jak, zdaniem skarżącego, powinien on być rozumiany i stosowany. Koniecznym elementem uzasadnienia drugiej podstawy z art. 174 pkt 2 p.s.a. jest także wskazanie, na czym to naruszenie polegało a ponadto, jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (§ 1 i 2 art. 183 p.s.a.). Oznacza to, że o zakresie kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji z zastrzeżeniem art. 183 § 1 p.s.a. przesądza wola wnoszącego skargę kasacyjną. Inaczej mówiąc, kontrola kasacyjna dokonywana przez NSA, z zastrzeżeniem art. 183 § 1 p.s.a ,obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego – przez wojewódzki sąd administracyjny wyłącznie w zakresie objętym zarzutami skargi kasacyjnej. Nie jest to zakres mały, lecz przeciwnie, bardzo szeroki, bowiem możliwości strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika w zakresie zgłoszenia zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego są praktycznie nieograniczone a kwestia spełnienia ustawowych wymogów formalnych skargi kasacyjnej, o czym mowa wyżej, nie powinna nastręczać żadnych trudności, jeśli zważyć, na obowiązujący przymus adwokacko-radcowski.
Strona skarżąca zarzuca zaskarżonemu wyrokowi zarówno naruszenie prawa materialnego jak i procesowego . W pierwszej kolejności wymaga odniesienia zarzut procesowy. Zarzut ten sformułowano dwoiście: jako zarzut naruszenia art.141 § 4 p.s.a .polegający na nie ustosunkowaniu się w motywach wyroku do wszystkich zarzutów i dowodów podniesionych na ich poparcie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ale także jako zarzut błędnej oceny przez Sąd materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podnosi bowiem, że WSA pominął istotę sporu dokonując pobieżnej i niekompletnej analizy akt sprawy, skupił się jedynie na opinii Instytutu Biotechnologii Przemysłu Rolno-Spożywczego SGGW, zbagatelizował dowody przedłożone przez skarżących a mianowicie wyjaśnienia niemieckich władz celnych, niemieckiego spedytora, producenta towaru a następnie przedstawia własną ocenę tych dowodów konkludując, że opinia Instytutu SGGW jest w sprawie nieprzydatna. .
Zarzut ten w obydwu jego postaciach nie stanowi w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej , o której mowa w art. 174 pkt 2 p.s.a. i to nie tylko dlatego, że zabrakło w nim elementu koniecznego w postaci uzasadnienia wpływu zarzucanych naruszeń na wynik sprawy lecz przede wszystkim dlatego, że nie jest uprawniony. Jeśli chodzi o kwestię dotyczącą treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego to okoliczność, iż Sąd ten w sposób ogólny odniósł się do zagadnienia zupełności materiału dowodowego, a bezpośrednio tylko do niektórych dowodów, w sytuacji gdy dowody te poddane zostały szczegółowej analizie i ocenie organu celnego, którą Sąd podzielił , nie stanowi naruszenia art. 141 § 4 p.s.a.. Jeśli zaś chodzi o ocenę materiału dowodowego, to sam fakt zaprezentowania przez stronę własnej oceny dowodów przy jednoczesnym zaniechaniu wykazania, że ocena przyjęta przez Sąd I instancji przekracza granice swobodnej oceny dowodów, jest niezgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia, nie wystarcza dla wykazania, iż doszło do naruszenia przez Sąd omawianego przepisu procedury. W zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji organ odwoławczy dokonał pełnej analizy i oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazując jakie okoliczności i na podstawie jakich dowodów uznał za udowodnione a jakim dowodom i z jakich przyczyn odmówił mocy dowodowej a do tej argumentacji Sąd I instancji odniósł się, podzielając ją., przy czym dokonana przez Sąd I instancji kontrola prawidłowości przeprowadzonej przez organ oceny materiału dowodowego nie nasuwa zastrzeżeń. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji istotne znaczenie dla klasyfikacji taryfowej importowanego towaru miałoby przedstawienie opisu procesu technologicznego, któremu poddana była pulpa ananasowa.. Z materiałów sprawy wynika, że strona skarżąca mimo wezwania organu celnego, opisu takiego nie dostarczyła a jedynie w pismach z dn. 03. 12. 1997 r. i z dn. 12. 01. 1998 r. oświadczyła, że pulpy ananasowej nie pasteryzowano ani nie poddano innym procesom termicznym.. Danych dotyczących procesu technologicznego nie dostarczyły także wyjaśnienia niemieckiego spedytora ani niemieckich władz celnych. Natomiast z opinii Instytutu Biotechnologii Przemysłu Rolno-Spożywczego SGGW w Warszawie wydanej po zbadaniu próbki towaru, wynika, że towar ten to cząstki ananasa w soku własnym, bez dodatków chemicznych środków konserwujących, utrwalone termicznie i rozlewane aseptycznie do opakowania hermetycznie zamkniętego. Organy orzekające dokonując oceny materiału dowodowego oparły się na tej opinii jako zawierającej wiarygodne dane co do stanu i składu towaru , Sąd I instancji stanowisko to podzielił uznając, że materiał dowodowy był w sprawie wystarczający a jego ocena prawidłowa.. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.s.a przez akceptowanie błędnej oceny materiału dowodowego uznać należy za nieuzasadniony i nie stanowiący usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej
Skoro w sprawie nie można dopatrzyć się naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, przeto na gruncie niewadliwie ustalonego stanu faktycznego niezbędne jest ustosunkowanie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Jest to możliwe tylko w odniesieniu do zarzutu zastosowania niewłaściwej pozycji taryfy celnej. W pozostałym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości odniesienia się do zarzutu, skoro autor skargi kasacyjnej nie wskazał które z postanowień Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r., jak też zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dn. 17 września 1997 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej miały zostać naruszone , jeśli zważyć że wskazania naruszenia konkretnych przepisów prawa może dokonać wyłącznie pełnomocnik procesowy strony w skardze kasacyjnej. Nie stanowi usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej także zarzut naruszenia § 2, 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 3 grudnia 1996 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy ( Dz.. U. Nr 145, poz. 670, z zm.), bowiem przepisy te zawierające wiele norm prawnych i podzielone na ustępy, liczne punkty i litery poświęcone są zagadnieniu określenia wszelkich rodzajów stawek celnych i zasad ich stosowania a autor skargi kasacyjnej nie wskazał, które z konkretnych postanowień tych paragrafów i w jaki sposób miałyby zostać naruszone. W tej sytuacji Sąd kasacyjny nie był uprawniony do snucia domysłów, który z przepisów miałby być wedle autora skargi kasacyjnej naruszony i w jaki sposób, co z kolei czyniło niemożliwym ustosunkowanie się do tak sformułowanego zarzutu. Odnosząc się natomiast do kwestii taryfikacji wskazać należy, że nie można Sądowi I instancji zarzucić iżby do niewadliwie ustalonego stanu faktycznego (zarzuty skargi kasacyjnej nie okazały się zasadne) zastosowany został niewłaściwy przepis prawa materialnego (kod taryfy celnej). W sytuacji gdy sprowadzony towar w postaci cząstek ananasa w soku własnym (pulpy ananasa ) był poddany konserwacji poprzez termiczne utrwalenie, to był to sposób zakonserwowania inny niż przewidziane w dziale 8 taryfy celnej, co wykluczało przyjęcie proponowanego przez stronę kodu tym działem objętego. Stosownie zaś do postanowień zawartych w Wyjaśnieniach do Taryfy Celnej właściwym w takiej sytuacji jest dział 20. Biorąc powyższe pod uwagę, należało uznać za nie stanowiący uzasadnionej podstawy skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną klasyfikację taryfową polegająca na niezakwalifikowaniu towaru do działu 8 Taryfy celnej.
Mając powyższe na względzie należało uznać, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i na mocy art. 184 p.s.a. skargę tę oddalić.