I GSK 854/25

I GSK 854/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Wegner /sprawozdawca/
Michał Kowalski
Piotr Piszczek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 588/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-11-05
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 70 § 1;
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 305
art. 152 ust. 3, art. 169 ust. 1;
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. R. w W., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 5 listopada 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 588/24, w sprawie ze skargi F. R. w W., na decyzję Ministra Obrony Narodowej, z dnia 30 listopada 2023 r. nr 16/WD/DEKiD/2023, w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa, 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F. R. w W. na rzecz Ministra Obrony Narodowej 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 588/24 oddalił skargę F. R.f na decyzję Ministra Obrony Narodowej z 30 listopada 2023 r. w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu.
Od powyżej wskazanego wyroku Sądu pierwszej instancji skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. po pierwsze art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: "p.p.s.a." poprzez dokonanie w uzasadnieniu wyroku apriorycznej i bezkrytycznej akceptacji stanowiska organu bez wyjaśnienia tego powodów przy jednoczesnym braku ustosunkowania się przez Sąd do argumentacji przytoczonej przez skarżącą, w szczególności w zakresie doręczenia stronie decyzji po upływie terminu przedawnienia oraz uchylenie się przez Sąd od dokonania własnej, rzetelnej i merytorycznej, całościowej i wnikliwej oceny zarzutów skargi, co świadczy o zaniechaniu rozpoznania istoty sprawy i uniemożliwia skarżącej prowadzenie realnej polemiki kasacyjnej z wyrokiem oraz poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd przy sporządzeniu uzasadnienia wyroku do zarzutu naruszenia art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.) – dalej: "o.p." i niewyjaśnienie przyczyn pominięcia tego zarzutu, a po drugie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 o.p. polegające na oddaleniu przez Sąd skargi, gdy decyzja została wydana po upływie okresu przedawnienia.
Druga kategoria zarzutów dotyczyła przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 o.p. poprzez nieprawidłową wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organu co do możliwości wydania zaskarżonej decyzji po upływie terminu przedawnienia, w sytuacji w której decyzja określająca zobowiązanie do zwrotu należności została skarżącej doręczona po 31 grudnia 2023 r., a więc po upływie terminu przedawnienia oraz art. 152 ust. 3 oraz art. 169 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 305 ze zm.) – zwanej dalej "u.f.p." poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie, w sytuacji gdy Fundacja wykorzystała przekazaną jej dotację zgodnie z celem określonym w zawartej z organem umowie.
Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, dlatego że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Ustawodawca w art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie powinno być sporządzone w sposób umożliwiający instancyjną kontrolę wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji poddaje się kontroli instancyjnej. Przede wszystkim zawiera wszystkie niezbędne elementy, które są na podstawie powyżej wskazanego przepisu wymagane. Sąd pierwszej instancji przedstawił stan sprawy, wskazał podstawy prawne swojego rozstrzygnięcia, zaś motywy wydanego rozstrzygnięcia są jasne. Nie sposób się zgodzić z argumentacją skargi kasacyjnej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest sporządzone w taki sposób, że nie wynika z niego, dlaczego Sąd uznał stanowisko organu za zgodne z prawem. Nie jest trafne stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich wskazanych zarzutów, gdyż wskazał na słuszność stanowiska organów odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów ustawy o finansach publicznych. Odniósł się również do zarzutu przedawnienia, co w związku z zarzutem braku tego odniesienia jawi się jako niezrozumiałe. Natomiast to, że Sąd zawarł rozważania w tym zakresie nieco w krótszej treści, nie może to stanowić podstawy zarzutu, że Sąd nie odniósł się do tej kwestii, gdyż wskazał, dlaczego nie nastąpił upływ terminu przedawnienia w odniesieniu do doręczenia zaskarżonej decyzji. Nie jest więc tak, jak twierdzi skarżąca, że Sąd tego nie rozważył. Natomiast nie jest wiadome, jakiej dokładnie analizy w zakresie przedawnienia oczekiwała strona skarżąca. Niejasne w tym miejscu pozostaje twierdzenie, że skarżąca nie może bronić swych racji w tym zakresie w postępowaniu kasacyjnym, gdyż to na stronie wnoszącej skargę kasacyjną spoczywa obowiązek wykazania wpływu naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy. Tym samym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie.
Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej także pozostają nieusprawiedliwione. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 70 § 1 o.p. należy wskazać, że powołując się na zarzut przedawnienia w złożonej skardze kasacyjnej nie ujęto w jej treści zarzutów dotyczących prawidłowości doręczenia zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji. Skarżąca kasacyjnie w treści zarzutów nie wskazała na zarzuty odnoszące się do przepisów o doręczeniach w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała wadliwości doręczenia decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w tym zakresie wskazuje się, że w urzędzie pocztowym uzyskano informację, że przesyłka z decyzją nie została doręczona i nie widnieje w systemie jako poprawnie awizowana. Jednak akt sprawy wynika, że przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu 5 grudnia 2023 r., zaś po raz drugi w dniu 13 grudnia 2023 r. Ponadto w uzupełnieniu złożonej do Sądu pierwszej instancji skargi załączono pismo, które stanowiło odpowiedź na złożoną reklamację. W piśmie tym potwierdzono fakt doręczenia zaskarżonej decyzji. Twierdzenie, że skarżąca nie dysponuje pismem dotyczącym rozpatrzenia złożonej reklamacji, przy założeniu że pismo z rozpatrzeniem tej że reklamacji zostało przesłane wraz z uzupełnieniem skargi jest niekonsekwentne. Prawidłowo zatem stwierdził Sąd pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja została skarżącej doręczona przed terminem przedawnienia.
Niezasadny także pozostaje zarzut naruszenia art. 152 ust. 3 oraz art. 169 ust. 1 u.f.p., bowiem w tej kwestii należy podzielić zawarte w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu pierwszej instancji. Przede wszystkim należy się zgodzić, że dokonane zmiany w zakresie realizacji zadania były zmianami o charakterze istotnym. Fundacja uzyskała dotację na zadanie publiczne, które miało być realizowane jako dwuetapowy turniej drużynowy i indywidulany, gdzie liczbę uczestników przewidziano na liczbę odpowiednio na każdy etap w ilości osób 1000 oraz 250. Dodatkowo udział w poszczególnych etapach był wymagany przejściem kwalifikacji. Z akt sprawy wynika, że przedsięwzięcie zostało przeprowadzone jako dwa oddzielne biegi, bez przeprowadzenia etapu kwalifikacyjnego oraz bez zorganizowania zmagań drużynowych. Ostatecznie też w przedsięwzięciu nie uczestniczyło tyle osób, ile było w założeniu. Zgodnie z § 16 ust. 1 wszelkie zmiany, uzupełniania i oświadczenia składane w związku z umową wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności. Natomiast z akt sprawy nie wynika, aby w przypadku zaistniałych zmian organ był informowany na piśmie. Co więcej w umowie brak jest § 15 ust. 3, na który powołuje się autor skargi kasacyjnej. Ponadto dotyczy on kwestii zakazu zbywania rzeczy zakupionych ze środków pochodzących z dotacji, nie zaś kwestii wprowadzania istotnych zmian w formie pisemnej, które to są zawarte w § 16 ust. 3 umowy. Niezasadne pozostaje stanowisko strony skarżącej, że wykonanie zadania publicznego należało oceniać przez pryzmat należytej staranności, zaś nie ponosi ona odpowiedzialności za faktyczny brak liczby uczestników. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, bowiem organ nie miał obowiązku przewidywania, że stosowna ilość uczestników nie zostanie osiągnięta. To strona skarżąca ubiegając się o dotację wraz z przedstawieniem przedsięwzięcia winna tak doprowadzić do jego realizacji, aby było to w pełni zgodne z postanowieniami umowy. Wprowadzone zmiany wymagały zawarcia aneksu, bowiem zorganizowane przedsięwzięcie zostało przeprowadzone w zupełnie inny sposób, aniżeli we wskazanej ofercie realizacji oraz umowie o wsparcie realizacji zadania publicznego. Zasadne pozostaje twierdzenie Sądu pierwszej instancji, że wykonanie zadania publicznego zobowiązuje podmiot otrzymujący dotację do wykorzystania na działania ściśle określone w treści umowy oraz oferty.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, zaś wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów, które podważałyby tę ocenę.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).