I GSK 771/08

I GSK 771/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-06-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kuba /przewodniczący/
Janusz Zajda
Maria Lorych-Olszanowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I SA/Go 155/08 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2008-03-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 130 poz 851
par. 13,  par. 20a
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego  pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem  pochodzenia.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 122, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr.) Protokolant Magdalena Rosik po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Go 155/08 w sprawie ze skargi P. S. M. C. H. W. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. wyrokiem z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Go 155/08, po rozpoznaniu skargi P. S. M. C. H. W. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...], [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług, uchylił zaskarżoną decyzję oraz określił, że nie może być ona wykonana.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w dniu [...] czerwca 2003 r. (SAD nr [...]) P. S. M. C. H. W. S.A. w W., działając jako przedstawiciel pośredni T. K. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym w ramach procedury uproszczonej tkaninę z włókna poliestrowego i dzianinę. W zgłoszeniu na podstawie świadectw pochodzenia z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...], z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] oraz [...] i z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] zadeklarowano stawkę celną w wysokości 9 %.
Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Ś. uznał za nieprawidłowe powyższe zgłoszenie celne w zakresie wartości celnej oraz kwoty długu celnego i dokonał ich ponownego ustalenia.
Organ celny przekazał wskazane świadectwa pochodzenia do weryfikacji organom wystawiającym te dokumenty, w celu sprawdzenia ich autentyczności oraz prawdziwości danych w nich zawartych. W odpowiedzi udzielonej przez Kierownika Działu Świadectw Biura Handlu Zagranicznego Tajwańskiej Izby Handlu dotyczącej świadectwa nr [...] stwierdzono, że świadectwo zostało sfałszowane (pieczęć, podpis i numer świadectwa nie należy do udzielającej odpowiedzi Izby). W odpowiedzi Biura Handlu i Przemysłu w B., dotyczącej świadectw [...] i [...] wskazano, że na podstawie przeprowadzonej weryfikacji stwierdzono, iż świadectwa pochodzenia i pieczęcie władz nie zostały wydane przez Regionalne Biuro Handlu i Przemysłu B. W odpowiedzi Koreańskiej Izby Handlu i Przemysłu wskazano, że świadectwo nr [...] jest nieprawdziwe.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Ś. wznowił z urzędu postępowanie celne.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. ten sam organ uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2003 r. w części dotyczącej zastosowania stawki celnej oraz ponownie dokonał określenia kwoty długu celnego i należnego podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż świadectwo pochodzenia towaru w wyniku weryfikacji okazało się nieautentyczne, zatem w tej sytuacji należało zastosować stawkę celną autonomiczną.
Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy powołał się na § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 października 1997 r., zgodnie z którym pochodzenie towarów wymienionych w Wykazie nr 3 do tego rozporządzenia musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Do towarów, których pochodzenie nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, ale jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia tych towarów, stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej. Za dowód pochodzenia towarów jest uznawane świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru. Organ podał, że świadectwo pochodzenia przedłożone w niniejszej sprawie jest nieautentyczne i w związku z tym nieważne. Nadto wskazał, iż organy celne nie mają uprawnienia kwestionować uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji, ani domagać się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów obowiązujących w tym kraju. W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celnego biorąc pod uwagę negatywny wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia, zasadnie zastosował do sprowadzonego towaru stawkę autonomiczną.
P. S. M. C. H. W. S.A. w W. zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Celnej wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 marca 2008 r. wskazał, że z art. 13 § 1 i 6 Kodeksu celnego, obowiązującego w dacie powstania długu celnego, wynika, że cła określane są na podstawie taryfy celnej, którą w drodze rozporządzenia ustanawia Rada Ministrów. W dacie powstania długu celnego obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885), która stanowi załącznik do tego rozporządzenia. Sąd wskazał, że pochodzenie jest ustalane przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów. Rada Ministrów wydała w dniu 15 października 1997 r. rozporządzenie dotyczące określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm.). Sąd zwrócił uwagę, że w § 11 pkt 1 rozporządzenia ustalono, iż pochodzenie towarów wymienionych w Wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. W punkcie 10 wskazano, iż do towarów wymienionych w Wykazie nr 3, których pochodzenie nie zostało udokumentowane, należy stosować stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeśli ta jest wyższa od autonomicznej. Świadectwo pochodzenia nie spełniło w ocenie Sadu wymogów określonych w § 13 rozporządzenia. Bezsporne w sprawie jest, iż importowane przez uczestnika postępowania towary wymienione są w Wykazie nr 3. Świadectwo pochodzenia towaru jest zatem podstawą zastosowania właściwej stawki celnej w związku ze zróżnicowaniem stawek taryfy celnej.
Sąd pierwszej instancji zauważył, że na podstawie art. 83 Kodeksu celnego organ celny po zwolnieniu towaru, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, mógł dokonać kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem. W oparciu o udzielone przez Izby Handlowe informacje Dyrektor Izby Celnej w niniejszej sprawie przyjął, iż przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 15 października 1997 r., w sposób niezależny od jakiegokolwiek uznania administracji celnej, wymaga dla udokumentowania pochodzenia towaru wymienionego w Wykazie nr 3 świadectwa pochodzenia.
Na tym tle, w ocenie WSA w G. W., zasadniczym problemem sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia jest rozważenie zakresu normowania i zastosowania przywołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., w szczególności w odniesieniu do świadectwa pochodzenia towaru źródła dowodowego, jakim jest informacja uzyskana od podmiotów zagranicznych. Organy celne obu instancji przyjęły bowiem, że uzyskana w trybie § 20a ust. 1 wskazanego aktu prawnego informacja nie podlega ocenie co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy wskazując, że wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia nie może być przedmiotem oceny i ma charakter wiążący dla organów.
Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt I GSK 1102/07, wydany w sprawie o takim samym stanie faktycznym i prawnym, dotyczącym tych samych uczestników, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że brak jest jakichkolwiek podstaw do doszukiwania się w działaniu podejmowanym celem sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia towaru, polegającym na zwróceniu się z odpowiednim pytaniem do podmiotu zagranicznego wystawiającego świadectwo, przeniesienia części kompetencji w zakresie rozpatrywania sprawy na organ państwa obcego względnie instytucji zbliżonej do zajęcia stanowiska przez inny organ na zasadach takich, jak określone w art. 209 § 1 Ordynacji podatkowej. Dlatego pisma podmiotów zagranicznych dotyczące autentyczności świadectw pochodzenia z założenia nie są wynikiem prowadzonego za granicą w całości lub części postępowania administracyjnego, chyba że część kompetencji polskiego organu celnego przeniesiona została na organ państwa obcego skutkiem umowy międzynarodowej wielostronnej lub dwustronnej. W przypadku krajów, z których pochodzą Izby Handlowe udzielające w niniejszej sprawie informacji, umów międzynarodowych nie ma.
Z tych względów, w ocenie Sądu pierwszej instancji, pismom Kierownika Działu Świadectw Biura Handlu Zagranicznego [...] Izby Handlu, Regionalnego Biura Handlu i Przemysłu w B. oraz Koreańskiej Izby Handlu i Przemysłu nie można przypisać mocy wiążącej i nie korzystają one ze szczególnej mocy dowodowej, gdyż żadne z nich nie jest dokumentem urzędowym. Zgodnie bowiem z art. 180 § Ordynacji podatkowej, stosowanym przez art. 262 Kodeksu celnego, pisma podmiotów działających na terenie państw obcych zawierające informację co do nieautentyczności świadectwa pochodzenia stanowią, taki sam jak inne zgromadzone w sprawie, dowód w sprawie, podlegający ocenie na ogólnych zasadach (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006 r., str. 575 i n.).
Z tych też powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za błędne stanowisko organów sprowadzające się do traktowania treści pism jako wiążącej, a charakteru tego środka dowodowego, jako szczególnego, a zatem o "podwyższonej" mocy dowodowej, co stanowi uchybienie procesowe, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organy przyjmując "związanie" treścią uzyskanej informacji nie dokonały bowiem oceny tych dowodów na tle całego materiału dowodowego, ani też nie poczyniły dalszych ustaleń tam, gdzie treść informacji budziła wątpliwości.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że z treści pisma Koreańskiej Izby Handlu i Przemysłu wynika tylko to, że świadectwo pochodzenia zaliczone zostało do trzeciej z kategorii określonych jako: "autentyczne i wydawane regularnie", "autentyczne ale niewydawane regularnie", oraz "nieautentyczne". Pomijając wątpliwości co do zakresów pojęciowych dwóch pozostałych kategorii nieznane są przyczyny, dla których świadectwo pochodzenia towarów zaliczono do kategorii "nieautentyczne". Skoro pismo to stanowi dowód podlegający "zwykłej" ocenie a jednocześnie tak istotny w sprawie, bo pochodzący od podmiotu uprawnionego do wystawiania świadectw, dla wyjaśnienia stanu faktycznego niezbędne było uzupełnienie informacji przez co najmniej poznanie powodów uznania świadectwa za nieautentyczne. Skoro podmiot zagraniczny w końcowej treści pisma zapewnia o gotowości udzielenia dalszych informacji zwrócenie się o dalsze informacje było nie tylko uprawnieniem organu ale także, w świetle wyżej przedstawionych rozważań, niezbędne do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a więc poznania prawdy. Podobnie pismo Regionalnego Biura Handlu i Przemysłu w B. zawiera jedynie informację, że świadectwa pochodzenia o numerach 14850/BDG/2003 oraz 14851/BDG/2003 nie zostały wydane przez ten podmiot, bez podania jakichkolwiek informacji wskazujących na przesłanki takiej odpowiedzi.
Zdaniem Sądu, konieczne jest wyjaśnienie wątpliwości związanych z odpowiedzią uzyskaną od Koreańskiej Izby Handlu i Przemysłu oraz Regionalnego Biura Handlu i Przemysłu w B. tak, by zostały ustalone przyczyny, dla których przedmiotowe świadectwa są lub nie są autentyczne przynajmniej w takim stopniu, w jakim można ocenić wiarygodność informacji Biura Handlu Zagranicznego Tajwańskiej Izby Handlu (w którym wskazany organ wyjaśnił, że tezę o nieautentyczności świadectw uzasadniało porównanie pieczęci i podpisów widniejących na świadectwie z tymi, jakie używane są przez ten podmiot).
Jako niezasadny Sąd pierwszej instancji określił zarzut skarżącej dotyczący odsetek wyrównawczych. Stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ celny prawidłowo orzekł we wskazanej kwestii, albowiem kwota długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych danych (świadectwo pochodzenia towaru nie było autentyczne), a odsetki zostały naliczone od cła, na podstawie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. W kwestionowanej decyzji, wbrew twierdzeniom uczestnika postępowania, określona jest wysokość cła oraz okres za jaki naliczone zostały odsetki. Odsetki prawidłowo obliczono wyłącznie od należności celnych. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego jest o tym mowa i powołana jest właściwa podstawa prawna w tym zakresie.
Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości oraz wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie §13 ust. 1 w zw. z § 20a pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do uznania dokumentu za nieautentyczny a w konsekwencji za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru, niezbędne jest wykazanie przyczyn, dla których organ wskazany jako wystawca dokumentu autentyczności nie potwierdza;
2. naruszenie prawa procesowego - art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że organy celne przeprowadziły postępowanie w sposób nieprawidłowy i nie zebrały w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego a nadto dokonując oceny dowodów w wadliwie ustalonym stanie faktycznym naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów, przez co naruszyły art. 122 i 191 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł m. in., że dla oceny autentyczności dokumentu nie jest istotne wykazanie dlaczego organ wskazany jako wystawca dokumentu nie potwierdza, że je wystawił. Informacje dotyczące sfałszowania pieczęci i podpisu stanowią jedynie wskazówkę dla organów celnych do zachowania szczególnej ostrożności przy kontrolowaniu obrotu towarami, których pochodzenie dokumentowane jest w podobny sposób. Badanie sposobu fałszowania dokumentów, ustalanie sprawców a także badanie motywów, którymi kierowały się osoby decydujące się na wprowadzenie do obrotu prawnego dokumentów, których treść nie odzwierciedla rzeczywistości, nie należy do obowiązków organów celnych.
Wyprowadzenie z brzmienia przepisów § 13 i 20a powoływanego wcześniej rozporządzenia wniosku, że w zakresie regulacji mieści się obowiązek ustalania przyczyn uznania świadectwa za dokument nieautentyczny jest nieuprawnione. Rozszerzenie granic informacji jest niezbędne wyłącznie w przypadku, kiedy organ wystawiający świadectwo potwierdzi, że pochodzi od niego, czyli jest autentyczne. Jedynie w takim przypadku organy celne zobowiązane są do uzyskania także informacji co do prawidłowości treści w nim zawartej.
Brak działania organu, zmierzającego do ustalenia, kto i w jaki sposób dokument podrobił, przerobił bądź też dlaczego zdecydował się użyć go jako autentyczny nie może być, w ocenie kasatora, uznany za naruszenie zasady prawdy obiektywnej.
Podobnie niezasadnie, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w R., Sąd pierwszej instancji przyjął, że organy celne naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej, nie wskazując przy tym na czym naruszenie to miałoby polegać.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach:
1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 roku, sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732).
Zarzucając naruszenie przepisów postępowania strona wnosząca skargę odniosła się do sfery zakwestionowanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych. Zarzuciła naruszenie przepisu art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że organy celne nie zebrały w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego a nadto dokonując oceny dowodów w wadliwie ustalonym stanie faktycznym, naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów a tym samym art. 122 i 191 Ordynacji podatkowej. Zarzuty te strona skarżąca powiązała z zarzutem naruszenia prawa materialnego – § 13 ust. 1 w zw. z § 20a pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do uznania dokumentu za nieautentyczny a w konsekwencji za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru, niezbędne jest wykazanie przyczyn, dla których organ wskazany jako wystawca dokumentu autentyczności nie potwierdza.
Autor skargi kasacyjnej zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż świadectwo pochodzenia nie jest dokumentem urzędowym, korzystającym z podwyższonej mocy dowodowej z mocy art. 194 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego. Bezsporne jest też ustalenie, że zgłoszenie celne, objęte omawianą decyzją i wyrokiem Sądu I instancji, obejmowało towar wymieniony w załączniku nr 3 do cyt. wyżej rozporządzenia z dnia 15 października 1997 r. zawierającym wykaz towarów przywożonych na polski obszar celny, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.
W niniejszej sprawie pisma podmiotów działających na terenie państw eksporterów stanowią jedyne dowody na potwierdzenie ustalenia, iż przedłożone do zgłoszenia celnego świadectwa pochodzenia nie są autentyczne. Pisma te, zawierające informację co do nieautentyczności świadectw pochodzenia, stanowią dowody w sprawie, podlegające ocenie na ogólnych zasadach określonych w przepisach Ordynacji podatkowej, stosowanych za pośrednictwem art. 262 Kodeksu celnego.
W sprawie tej występują też szczególne okoliczności uzasadniające stanowisko, że określone w art. 122, art. 182 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej zasady postępowania dowodowego, wskazane przez Sąd I instancji, wymagały dokonania, nawet z urzędu, przeprowadzenia dodatkowych czynności celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dotyczy to przede wszystkim pisma Koreańskiej Izby Handlu i Przemysłu stwierdzającego jedynie tyle, że świadectwo pochodzenia nr [...] zaliczone zostało do jednej z trzech bardzo ogólnie określonych kategorii, to jest trzeciej z następujących: "autentyczne i powszechnie wydawane", "autentyczne ale nie wydawane powszechnie", "nieprawdziwe – nieautentyczne".
Trafne i zgodne z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w sprawie o sygnaturze akt. I GSK 2502/2006, jest stanowisko Sądu I instancji, że niejasne są kryteria ustanowienia wskazanych kategorii świadectw. Nieznane są też przyczyny, dlaczego świadectwo pochodzenia towarów, przedłożone do zgłoszenia celnego w omawianej sprawie, uznane zostało za nieprawdziwe – nieautentyczne. Z treści pisma Koreańskiej Izby Handlu i Przemysłu wynika, że podmiot ten prosi o kontakt w razie konieczności. Nie nastręcza zatem trudności uzyskanie informacji co do kryteriów podziału świadectw na określone kategorie i przyczyn zaliczenia konkretnego świadectwa do grupy trzeciej, co trafnie podniesiono w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku. Powyższe stanowisko dotyczy, dokonanej przez Sad I instancji oceny pisma Koreańskiej Izby Handlu i Przemysłu.
Odnośnie pisma Regionalnego Biura Handlu i Przemysłu w B., zawierającego informację, że świadectwa pochodzenia o numerach [...] oraz [...] nie zostały wystawione przez ten podmiot i nie są opatrzone jego pieczęcią, podzielić należy stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej. Zawarta w tym piśmie informacja, ze przedmiotowe świadectwa nie zostały wystawione przez wskazany organ i nie są opatrzone jego pieczęcią, przy braku przeciwdowodów, była informacją wyczerpującą przesłanki § 20a w zw. z § 13 cyt. rozporządzenia z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.
Nieuprawnione są natomiast zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na narzucenie przez Sąd I instancji organom celnym obowiązku ustalania "kto i w jaki sposób dokument podrobił, przerobił bądź też dlaczego zdecydował się użyć go jako autentyczny". Obowiązek ustalenia powodów uznania świadectwa za nieautentyczne, dotyczy bowiem tylko takiej sytuacji, gdy odpowiedź podmiotu działającego na terenie państwa eksportera nie zawiera jednoznacznej odpowiedzi bądź gdy odpowiedź ta jest niejasna, tak jak ma to miejsce w przypadku pisma Koreańskiej Izby Handlu i Przemysłu w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.