I GSK 563/06

I GSK 563/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janusz Zajda
Maria Myślińska
Tadeusz Cysek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1506/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-11-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.), Sędziowie NSA Maria Myślińska, Janusz Zajda, Protokolant Małgorzata Suchocka, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 1506/05 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 16 marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz [...] Spółki z o.o. w Warszawie kwotę 120 złotych (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 29 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku rozpoznania skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 16 marca 2005 r. w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe – uchylił tę decyzję w części, w której uchylała ona decyzję organu celnego I instancji w zakresie podatku od towarów i usług, a w pozostałej części skargę oddalił.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniesiono w szczególności, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie wskazanej spółki stwierdzono nieprawidłowe ustalanie przez ten podmiot – w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 października 2001 r. - wartości celnej.
Decyzją z dnia 28 maja 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie uznał dotyczące niniejszej sprawy zgłoszenie celne (dokument SAD z dnia 12 czerwca 2001 r.) za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej i po skorygowaniu podanej w nim wartości celnej (obniżeniu) ustalił także nowy wymiar podatku od towarów i usług.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie uchylając wymienioną wyżej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie orzekł, iż organ celny I instancji z "przyczyn formalnych" nie miał "podstaw do wydania rozstrzygnięcia" w zakresie określenia kwoty podatku od towarów i usług.
Według organu odwoławczego te "przyczyny formalne" to brak wydania w sprawie postanowienia o połączeniu postępowania celnego i podatkowego.
Kwestionując stanowisko wyrażone przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z art. 266 Kodeksu celnego i art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej organ celny (podatkowy) może połączyć toczące się przed nim sprawy, jeżeli dotyczą tej samej osoby i są ze sobą w związku, chodzi tutaj jednak o sprawy celne lub podatkowe.
Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie ma żadnego przepisu obligującego organy celne do połączenia wszczętych odrębnymi postanowieniami postępowań celnych i podatkowych – celem rozstrzygnięcia i określenia w jednej decyzji obu tych należności, zwłaszcza od czasu wprowadzenia art. 33 ust. 2 ustawy o podatku VAT z dnia 11 marca 2004 r. Przepis ten uprawnia bowiem organ celny do określenia należności podatkowych w decyzji dotyczącej należności celnych.
Ponadto Sąd I instancji podkreślił, iż w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej określone zostały sytuacje, w których organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji, i jaką formę winny przybrać tego rodzaju rozstrzygnięcia. Decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w części uchylającej decyzję organu I instancji – w zakresie określenia podatku od towarów i usług – nie odpowiada w swej treści żadnej sytuacji przewidzianej wymienionym przepisem.
W złożonej skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, wskazując na podstawę określoną w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej cytowaną jako p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) wymienionego aktu prawnego, polegające na naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszeniu art. 166 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej.
Wskazując na powyższe, skarga kasacyjna domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w jego 1 i 4 punkcie wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz rozstrzygnięcia o "kosztach postępowania", ewentualnie wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w punktach 1 i 4 i oddalenie "w tym zakresie" skargi strony oraz o rozstrzygnięcie o "kosztach postępowania".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przyznano, iż ustawodawca przewidział możliwość określania w jednej decyzji należności celnych i podatkowych (w tym zakresie odwołano się do "regulacji" zawartych w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych – Dz.U. Nr 137, poz. 1302, cytując przy tym brzmienie art. 31 ust. 3 tego aktu prawnego oraz wskazano na znaczenie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym – Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm. – obowiązującej w dacie dokonywania kontrolnego zgłoszenia celnego).
Jednocześnie jednak podkreślono, że postępowania podatkowe i celne prowadzone są w oparciu o odrębne przepisy (odpowiednio Kodeks celny i ustawę o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym). Każda zatem z wydanych przez organy celne decyzji (tzn. zarówno w sprawie należności celnych, jak i podatkowych) jest więc decyzją samoistną.
W konkretnym zaś przypadku odstęp czasowy pomiędzy wszczęciem postępowania w sprawie deklarowanej wartości celnej towaru (5 lipiec 2002 r.), a wszczęciem postępowania podatkowego w zakresie określenia kwoty podatku od towarów i usług (1 kwiecień 2004 r.) "mógłby" – zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Warszawie – sugerować, iż "w sprawie" zapadną dwa odrębne rozstrzygnięcia organów celnych.
W tej sytuacji, według wnoszącego skargę kasacyjną, zasadnym było wydanie "w sprawie" na podstawie art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 11c ust. 4 "ustawy o podatku VAT oraz o podatku akcyzowym" – postanowienia o połączeniu toczących się odrębnie postępowań.
Określenie należności celnych i podatkowych w jednej decyzji jest - jak zaakcentowano - uprawnieniem organu celnego, z którego może on, lecz nie musi korzystać. Skoro jednak w niniejszej sprawie doszło do wydania jednej decyzji, to uprzednio należało wydać postanowienie o połączeniu odrębnych postępowań.
W świetle wywodów skargi kasacyjnej potwierdzeniem zaprezentowanego stanowiska jest wprowadzenie do Ordynacji podatkowej art. 166a.
"Powyższe rozstrzygnięcie" znajduje "odzwierciedlenie" w zasadzie czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania przewidzianej w art. 123 Ordynacji podatkowej.
Wydanie postanowienia o połączeniu postępowania celnego i podatkowego stanowi "swego rodzaju powiadomienie strony o zamiarze wydania w sprawie jednej decyzji..." i gwarantuje przestrzeganie zasady określonej w art. 123 Ordynacji podatkowej.
Brak postanowienia o połączeniu "mógłby" rodzić zarzuty nieposzanowania przez organ celny praw strony do czynnego udziału w postępowaniu, a jest to – w myśl dotychczasowego orzecznictwa – kwalifikowana wada procesowa.
Ponadto skarga kasacyjna podniosła, że organ celny musi działać zgodnie z zasadami określonymi w art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej.
W konkluzji według Dyrektora Izby Celnej w Warszawie decyzję organu I instancji należało uchylić i orzec o "braku formalnych podstaw" do wydania rozstrzygnięcia "w przedmiotowym zakresie", wskazując na powinność wydania oddzielnej decyzji w zakresie podatków.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej jest zresztą "wysoce prawdopodobne", że tego rodzaju decyzja w konkretnym przypadku została wydana.
Skarga kasacyjna zaznaczyła również, iż w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie wskazał na naruszenie przez organ odwoławczy art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, skoro jako podstawę prawną decyzji zapadłej w II instancji powołano nie ten przepis, a art. 233 § 1 pkt 1 lit. a) Ordynacji podatkowej, którego brzmieniu odpowiada zakwestionowane przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, [...] Sp. z o.o. w Warszawie wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną, na jej wstępie podniesiono wadliwość przedmiotowego środka zaskarżenia wynikającą ze wskazania na podstawę określoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przy jednoczesnym formułowaniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Zwrócono ponadto uwagę, że Dyrektor Izby Celnej nie uzasadnił zarzutu naruszenia wskazanego przepisu p.p.s.a.
Co do zarzutu naruszenia art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej podzielono pogląd Sądu I instancji o braku przepisu obligującego organ celny do połączenia wszczętych odrębnymi postanowieniami postępowań celnych i podatkowych. Taki obowiązek nie wynika, jak zaznaczono także z art. 266 Kodeksu celnego i z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – powoływanej dalej jako ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Odpowiedź na skargę kasacyjną polemizuje również z wywodami Dyrektora Izby Celnej w Warszawie odnośnie związku pomiędzy wydaniem przez organ celny postanowienia o połączeniu postępowania celnego i podatkowego, a kwestią zapewnienia skarżącej spółce czynnego udziału w każdym stadium postępowania.
[...]Sp. z o.o. podniosła, iż rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie jest sprzeczne z zasadą wynikającą z art. 120 Ordynacji podatkowej. Rozstrzygnięcia zastosowanego przez organ odwoławczy w konkretnej sprawie nie przewiduje bowiem art. 233 Ordynacji podatkowej.
W szczególności za przewidziane w art. 233 § 1 pkt 1 lit. a) (połączone z uchyleniem decyzji organu I instancji) orzeczenie co do istoty sprawy nie można uznać stwierdzenia "z przyczyn formalnych" braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia określającego wysokość kwoty podatku od towarów i usług.
Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w Warszawie oświadczył, iż w skardze kasacyjnej świadomie powołano – jako wyłączną jej podstawę – podstawę określoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
Z kolei w oświadczeniu złożonym przez [...] Sp. z o.o. w Warszawie zwrócono uwagę na brak zastrzeżeń tej spółki, co do decyzji organu I instancji z punktu widzenia proceduralnego, w tym w zakresie, w którym orzekała ona o podatku od towarów i usług. Podniesiono też, że organ I instancji zastosował w spawie wymagania art. 200 Ordynacji podatkowej i wymieniona spółka jako strona postępowania nie była zaskoczona wydaniem jednej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu z niżej podanych względów.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a.
Art. 176 p.p.s.a. wymaga między innymi, aby skarga kasacyjna wskazała podstawę kasacyjną.
Według art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjna można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stanowiące wypełnienie wymogu zawartego w art. 176 p.p.s.a. określenie przez stronę podstawy kasacyjnej ma kapitalne znaczenie. Wyznacza bowiem – w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. ramy rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego decydujących o wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie skargą kasacyjną wniesiono, wskazując na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i jak wynika z oświadczenia pełnomocnika Dyrektora Izby Celnej w Warszawie złożonego na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, uczyniono to świadomie (wolą strony było oparcie się wyłącznie na podstawie kasacyjnej wynikającej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a).
Biorąc pod uwagę, iż ustawodawca sporządzenie skargi kasacyjnej powierzył podmiotom profesjonalnie przygotowanym (art. 175 p.p.s.a.) oraz zważywszy na sformalizowane wymogi jej formułowania (art. 174 i 176 p.p.s.a.), przyjąć trzeba za dotychczasowym orzecznictwem brak obowiązku Naczelnego Sądu Administracyjnego snucia domysłów, czy też stwarzania hipotez co do znaczenia treści skargi kasacyjnej.
Tym bardziej nie można przyjąć, aby Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był do poszukiwania znaczenia skargi kasacyjnej wbrew ujawnionej woli strony.
W konsekwencji, na gruncie niniejszej sprawy wynik rozpoznania skargi kasacyjnej determinowała ocena zasadności powołania się przez ten środek zaskarżenia na podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., czyli istnienia naruszeń prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Tego rodzaju naruszeń prawa skarga kasacyjna nie wykazała. Przedstawione w niej zarzuty odnoszą się bowiem w istocie do uchybienia przepisom postępowania. Ten charakter ma w szczególności wymieniony w pierwszej kolejności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, którego zaś naruszenie miałoby polegać na naruszeniu art. 166 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, a te przepisy sama skarga kasacyjna nazywa przepisami postępowania.
Biorąc pod uwagę decydujące już (dla rozpoznania konkretnej skargi kasacyjnej) znaczenie dotychczas przedstawionej argumentacji, jedynie na marginesie dodać można, że art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma żadnego związku z przedmiotową sprawą, skoro dotyczy on przesłanek dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania w sytuacji "więcej niż jednej strony".
W danym przypadku problem współuczestnictwa w postępowaniu nie występował, zważywszy iż jako strona występowała wyłącznie wskazana spółka i stąd powoływanie się przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na obrazę omawianego przepisu uznać należy za nieporozumienie.
Co do natomiast zastrzeżeń Dyrektora Izby Celnej w Warszawie odnośnie naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, to po pierwsze skuteczne podnoszenie przez skargę kasacyjną uchybień Sądu I instancji w zakresie adekwatności uwzględnionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu sprawy – w stosunku do rzeczywistego przebiegu postępowania (skarga kasacyjna podnosi przeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważań na tle art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, w sytuacji gdy decyzja organu odwoławczego powołała się na art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) tej ustawy) wymagałoby – w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – zgłoszenia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., czego w niniejszej sprawie nie dokonano.
Po wtóre, podzielić należy stanowisko, że uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej określenia wysokości kwoty podatku od towarów i usług i orzeczenie "z przyczyn formalnych" o braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie nie odpowiada zarówno brzmieniu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, ani też nie może być traktowane, jako zgodne z jakimkolwiek innym orzeczeniem organu odwoławczego przewidzianym w zamkniętym katalogu całego art. 233 wskazanej ustawy (w tym z art. 233 § 2).
W szczególności zauważyć wypada, iż Dyrektor Izby Celnej w Warszawie broniąc swej koncepcji zastosowania w sprawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, skoncentrował się na podkreśleniu znaczenia tylko dwu zwrotów użytych w tym przepisie (tzn. "uchyla" i "orzeka"). Nie przywiązał przy tym jednak należnej wagi do potrzeby analizy innych wymogów przewidzianych w omawianym przepisie. Pominął zwłaszcza, że "orzekanie" organu odwoławczego dotyczyć musi istoty sprawy (a zatem mieć charakter reformatoryjny w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji w danej kwestii np. poprzez korektę ustalonych przez ten organ należności).
Nie jest zaś orzeczeniem co do istoty sprawy stwierdzenie przez organ odwoławczy "z przyczyn formalnych" braku podstaw do orzekania przez organ I instancji.
Na gruncie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej mogą być brane pod uwagę tylko tego rodzaju przeszkody do orzekania, które wywołują konieczność umorzenia postępowania w sprawie (np. z racji przedawnienia wymiaru należności, uprzedniej w tej samej sprawie decyzji ostatecznej, niewłaściwości organu itd.).
Dla porządku dodać można, iż w ramach przewidzianego w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej kasatoryjnego orzekania organ odwoławczy uwzględnia wyłącznie tylko tego rodzaju wady postępowania pierwszoinstancyjnego, które wywołują ściśle przewidziane w tym przepisie konsekwencje (tzn. konieczność przeprowadzenia przed rozstrzygnięciem sprawy postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części). Ponadto w tym przypadku ustawodawca zezwala na uchylenie w całości (a nie w części) decyzji organu I instancji, przy czym uchylenie musi być połączone nadto z przekazaniem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Warunki te nie zostały spełnione w przypadku przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie i stąd także w świetle art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej nie mogłaby być uznana za legalną.
Skoro zaś konkretne rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie może być zakwalifikowane, jako mieszczące się w zamkniętym katalogu orzeczeń wydawanych w myśl art. 233 Ordynacji podatkowej przez organ odwoławczy, to wymagało ono wyeliminowania z obrotu prawnego, co uczynił Sąd I instancji. I z tego punktu widzenia mimo usterek uzasadnienia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie mógł zostać podważony rozpatrywaną skargą kasacyjną.
Rozpatrywana skarga kasacyjna zawiera wypowiedzi odnoszące się do innych także, obok już wcześniej wymienionych przepisów prawa.
Wypada jednak podkreślić, iż sformułowane na wstępie skargi kasacyjnej zarzuty odnoszą się wyłącznie do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – polegającego na naruszeniu art. 166 § 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, których ocena skuteczności zgłoszenia w sprawie została już omówiona.
Zupełnie ubocznie zatem zauważyć wypada, iż Dyrektor Izby Celnej w Warszawie w istocie nie wyjaśnił dlaczego potwierdzeniem jego stanowiska, co do zarzutu naruszenia art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej miałoby być powołanie się na okoliczność wprowadzenia do wskazanej ustawy art. 166a (odsyłającego z kolei do art. 90 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne – Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zm.). Zważyć przecież należy, iż wymienione regulacje odnoszą się do zróżnicowanych zagadnień.
Biorąc natomiast pod uwagę stanowisko prezentowane przez stronę w konkretnej sprawie (kierunek zgłaszanych przez nią zarzutów oraz jej wyjaśnienia w kwestii przestrzegania jej praw w obszarze procedury), za mające walor hipotetyczny, a nie wpływający na wynik sprawy, potraktować należy wywody skargi kasacyjnej akcentujące wymienione w niej zasady ogólne sformułowane w Ordynacji podatkowej.
Na zakończenie wskazać wypada, iż Dyrektor Izby Celnej w Warszawie – rozszerzając niewątpliwie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wypowiedź zawartą w jego decyzji – tzn. wskazując na powinność wydania, w związku z zastosowanym w II instancji rozstrzygnięciem, oddzielnej decyzji w zakresie podatkowym – popada w sprzeczność – skoro jednocześnie sugeruje "wysokie prawdopodobieństwo", że decyzja w tym zakresie już zapadła. Oczywiście krytyczne uwagi wywołać musi też poprzestanie na wskazaniu jedynie "wysokiego prawdopodobieństwa" bez ostatecznego zbadania tej mieszczącej się w kompetencjach organu odwoławczego kwestii, zważywszy iż jej definitywne wyjaśnienie rzutowałoby przecież na kształt orzeczenia jakie zobowiązany byłby wydać organ odwoławczy.
Z tych wszystkich względów skargę kasacyjną należało oddalić z mocy art. 184 p.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).