I GSK 632/07

I GSK 632/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-03-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Chromicki /przewodniczący/
Joanna Kabat-Rembelska
Kazimierz Brzeziński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I SA/Bd 662/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2006-12-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 122
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
art. 73
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art. 250 par. 3
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Chromicki Sędziowie Kazimierz Brzeziński (spr.) NSA Joanna Kabat-Rembelska Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.-C. G. B. P. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 5 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Bd 662/06 w sprawie ze skargi P.-C. G. B. P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odsetek od zwracanych należności celnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P.-C. G. B. P. Spółki z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w T. kwotę 2000 (dwa tysiące) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 5 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Bd 662/06 po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. C. G. B. P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych − oddalił skargę.
W dniu [...] kwietnia 2004 r. P. C. G. B. P. Sp. z o.o. w W. złożyła wnioski o uznanie zgłoszeń celnych nr: [...] z dnia [...] marca 2001 r., [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r., [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. i [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej podanej w zgłoszeniach klasyfikacji taryfowej koncentratu P. C. (PCN 2106) i przyjęcie, że towar ten składa się z dwóch składników: P. C. F. klasyfikowanego do pozycji 3302 i P. C. A. klasyfikowanego do pozycji 3824 Taryfy celnej, a także w części dotyczącej stawek celnych i określenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz wniosła o zwrot należności celnych wraz z odsetkami.
Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzjami nr: [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. zarządził zwrot należności celnych nienależnie pobranych na podstawie powyższych zgłoszeń oraz odmówił wypłaty odsetek od zwracanych należności.
Dyrektor Izby Celnej w T. rozpatrując odwołania strony od powyższych decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. połączył je do łącznego rozpatrzenia i decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy podzielając stanowisko organu pierwszej instancji co do odmowy zapłaty odsetek od zwracanych należności celnych wskazał, że niewłaściwa kwota tych należności została określona na skutek zadeklarowania przez stronę w zgłoszeniach celnych nieprawidłowego kodu PCN 2106 90 55 0, w sytuacji gdy w Wiążących Informacjach Taryfowych nr [...] z [...] marca 2001 r. oraz nr [...] z [...] lutego 2001 r. ustalono dla obydwu składników tego towaru inne kody Taryfy celnej.
Organ odwoławczy uznał, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych nie było wynikiem błędu organu celnego, ponieważ strona nie załączyła do zgłoszeń celnych faktury, z której wynikało, że koncentrat P. C. składa się z dwóch odrębnie klasyfikowanych składników, a ponadto nie dołączyła również Świadectwa Jakości Produktu P. C., które to dowody wskazywały na niejednorodny charakter produktu. Organ odwoławczy podniósł także, że z załączonych do zgłoszeń celnych dokumentów tranzytowych wynika, że sprzedawca zaklasyfikował wysłane przez siebie towary do kodu PCN 2106, co według organu wskazywało na prawidłowość zadeklarowanego przez stronę kodu PCN 2106 w zgłoszeniach celnych.
Wskazując na powyższe okoliczności Dyrektor Izby Celnej w T. uznał, że brak jest w sprawie podstaw do stwierdzenia, iż ustalenie kwot należności celnych w zgłoszeniach celnych było wynikiem błędu organu celnego oraz że strona nie przyczyniła się w żaden sposób do powstania tego błędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę strony uznał, że niewłaściwe
ustalenie kwoty należności celnych było wynikiem błędu organu celnego, polegającego
na przyjęciu zgłoszeń celnych z niewłaściwe zadeklarowanym kodem Taryfy celnej, stwierdził jednak, że do powstania tego błędu strona przyczyniła się przez to, że nie zadeklarowała w sposób prawidłowy towaru w zgłoszeniach celnych. Sąd podkreślił, że Sekretariat Światowej Organizacji Celnej w piśmie z dnia 16 stycznia 2001 r. wskazał, iż w przypadku klasyfikacji koncentratów do produkcji napojów, każdy składnik koncentratu powinien być klasyfikowany odrębnie. Ponadto Sąd zauważył, że skarżąca składając pierwsze ze zgłoszeń celnych w dniu [...] marca 2001 r. nie przedłożyła organom celnym będącej w jej posiadaniu Wiążącej Informacji Taryfowej z [...] lutego 2001 r. Nr [...], wydanej dla towaru P. C. A. W konkluzji Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające wypłatę odsetek od zwracanych należności celnych, określone w art. 250 § 3 Kodeksu celnego.
Ustosunkowując się do przedłożonego przez skarżącą w toku postępowania sądowego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 2860/05, którym Sąd ten uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny B. stwierdził, że w ustawie − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest przepisu, na mocy którego Sąd orzekający w niniejszej sprawie byłby związany tym wyrokiem.
P. C. G. B. P. Sp. z o.o. w W. zaskarżyła w całości powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:
I. Naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:
1) art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 145 § 2 i art. 151 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), dalej: p.u.s.a. poprzez brak stwierdzenia naruszenia prawa i odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w T., w sytuacji gdy zaskarżona decyzja wydana została z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. − Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622) i w związku z art. 250 § 3 Kodeksu celnego w wyniku nieprawidłowego ustalenia, iż skarżąca przyczyniła się do powstania błędu skutkującego ustaleniem niewłaściwej kwoty należności celnych.
Brak uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji stanowi naruszenie przez WSA powołanych na wstępie przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż rozstrzygnięcie Sądu w zgodzie z tymi przepisami prowadziłoby do wydania odmiennego wyroku, tj. uchylającego zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją decyzje odmawiające wypłaty odsetek,
2) art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 145 § 2 i art. 151 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonych decyzji wydanych z naruszeniem przepisu art. 250 § 3 Kodeksu celnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało uznaniem za prawidłową decyzję utrzymującą w mocy decyzje odmawiające wypłaty odsetek,
II. Naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.: naruszenie art. 250 § 3 Kodeksu celnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące odmową uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. oraz poprzedzających ją decyzji odmawiających wypłaty odsetek, w sytuacji gdy wszystkie przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że Sąd I instancji nieprawidłowo przyjął, że przyczynienie się skarżącej do błędu organu celnego miało polegać na tym, iż w momencie dokonania zgłoszenia celnego posiadała Wiążącą Informację Taryfową (WIT) nr [...], dotyczącą jednego ze składników importowanego koncentratu, tj. A., w której składnik ten został zaklasyfikowany do kodu PCN 3824 90 95 0. Skarżąca podniosła, że zaklasyfikowała sprowadzony towar do pozycji taryfowej 2106 90 55 0 (stawka 20%), natomiast w decyzji WIT nr [...] określono, iż prawidłowym kodem PCN dla P. C. F. jest kod PCN 2106 90 98 0 (stawka 25%).
W ocenie skarżącej, Sąd naruszył art. 122 Ordynacji podatkowej ustalając, że przyczyniła się ona do błędu organu celnego, skutkującego niewłaściwym ustaleniem należności celnych, ponieważ stan faktyczny sprawy nie dawał podstaw do takiego stwierdzenia. Stanowiska Sądu w tym względzie nie uzasadnia w szczególności różnica w 7 i 8 cyfrze dziewięciocyfrowego kodu PCN pomiędzy kodem wskazanym w WIT nr [...], a zadeklarowanym przez skarżącą w zgłoszeniach celnych. Wskazany w WIT kod PCN 2106 90 55 0 odnosi się do koncentratu złożonego z kilku składników. Wskazując na powyższe skarżąca podniosła, że o przyczynieniu się przez nią do powstania błędu organu celnego z uwagi na różnicę w powyższych kodach nie może być mowy. Zdaniem skarżącej identyczny pogląd w tej kwestii wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 21 września 2006 r. sygn. akt. V SA/Wa 677/06, który zapadł w stosunku do skarżącej w takim samym stanie faktycznym.
Skarżąca wyjaśniła, że w chwili dokonania zgłoszeń celnych była w posiadaniu 3 decyzji WIT odnoszących się do bardzo zbliżonych towarów − koncentratów do produkcji napoju P C. WIT-y te wskazywały na obowiązek klasyfikacji towarów do kodu 2106. Biorąc pod uwagę, iż skład importowanego koncentratu P. C. był bardzo zbliżony do składu preparatu P. C. F., skarżąca zaklasyfikowała importowany towar do kodu, który w WIT nr [...] został wskazany jako właściwy dla preparatu P. C. F. Skarżąca zauważyła, że nawet gdyby rozdzieliła w zgłoszeniu celnym importowany koncentrat P. C. na dwa preparaty, to i tak składnik określony jako P. C. F. zostałby zaklasyfikowany do kodu 2106, gdyż taka klasyfikacja wynikała z decyzji WIT nr [...], którą w dacie zgłoszenia celnego dysponowała. Zdaniem skarżącej działanie takie nie wpłynęłoby na inne ustalenie należności celnych w odniesieniu do tego preparatu, a zatem brak rozdzielenia koncentratu w zgłoszeniu celnym na dwa preparaty nie stanowi okoliczności, którą należałoby uznać jako przyczynienie się do błędu organu.
Ponadto skarżąca zauważyła, że deklarowany przez nią kod PCN 2106 90 55 0 wskazywał, że importowany towar składa się z co najmniej dwóch składników, co nie wpłynęło jednak na podjęcie przez organy celne jakiegokolwiek działania zmierzającego do weryfikacji zgłoszenia celnego.
Wskazując na powyższe skarżąca podniosła, że naruszenie przez organy celne art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 Prawa celnego i w związku z art. 250 § 3 Kodeksu celnego miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, gdyż w przypadku niemożności uznania, że skarżąca przyczyniła się do błędu organu celnego bezpodstawna byłaby odmowa wypłaty odsetek od zwróconych należności celnych, a zatem rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie byłoby inne.
Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. naruszała przepis art. 250 § 3 Kodeksu celnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co powinno było skutkować stwierdzeniem naruszenia prawa przez Sąd oraz uchyleniem tej decyzji. Skarżąca podniosła, że gdyby WSA postąpił zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.u.s.a., to doszłoby do wykazania naruszenia prawa przez organy celne, co zgodnie z art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. doprowadziłoby do uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania przez WSA odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie. Sprzeczne z prawem działanie WSA miało zatem istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca zarzucając błędne zastosowanie przez Sąd przepisu art. 250 § 3 Kodeksu celnego podniosła, że wymienione w zaskarżonym wyroku okoliczności, takie jak: brak dołączenia do zgłoszeń celnych decyzji WIT oraz faktury wskazującej na fakt, iż koncentrat P. C. składa się z dwóch składników i zadeklarowanie importowanego koncentratu P. C. bez rozbicia na jego poszczególne składniki, nie miały znaczenia dla powstania błędu organu celnego, o którym mowa w art. 250 § 3 Kodeksu celnego.
Powstanie po stronie organu błędu skutkującego niewłaściwym ustaleniem należności celnych, zdaniem skarżącej, wynikało wyłącznie z faktu wskazania w decyzji WIT nr [...] jako prawidłowego dla importowanego towaru kodu PCN 2601.
Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Stosownie do pkt 1 tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Natomiast w myśl pkt 2 podstawę skargi kasacyjnej może stanowić także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Rozpoznania w pierwszej kolejności wymagają w związku z tym podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ podniesiony również w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 250 § 3 Kodeksu celnego może być oceniany przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.
Naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi potencjalny związek przyczynowy wskazujący, że gdyby nie stwierdzone w sprawie naruszenie przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie byłoby inne.
Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 145 § 2 i art. 151 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. w sytuacji, gdy decyzja ta, zdaniem skarżącej, została wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 122 Ordynacji podatkowej w wyniku nieprawidłowego ustalenia, że skarżąca przyczyniła się do powstania błędu organu celnego skutkującego ustaleniem niewłaściwej kwoty należności celnych (art. 250 § 3 Kodeksu celnego).
Rozważając zasadność powyższego zarzutu należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kryteria tej kontroli zostały zdefiniowane w art. 1 § 2 p.u.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem kontrola przez sądy administracyjne działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Treść przytoczonych przepisów nie daje podstaw do stwierdzenia, że zaskarżony wyrok został wydany z ich naruszeniem. Wbrew bowiem zarzutom sformułowanym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji wykonał, odwołując się do norm prawnych, powierzoną mu powołanymi przepisami funkcję kontrolną. Kontrola ta ograniczała się do zbadania, czy organy celne w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a więc oparta była o kryterium zgodności z prawem działania organów celnych, co czyni chybionym zarzut naruszenia przepisów stanowiących podstawę tej kontroli.
Dla oceny zasadności powyższego zarzutu istotne znaczenie ma także treść powołanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 145 § 2 i art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów Sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącej, Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie dostrzegając, że organ celny wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 122 Ordynacji podatkowej nieprawidłowo przyjmując, że skarżąca przyczyniła się do błędu organu celnego w niewłaściwym ustaleniu należności celnych w sytuacji, gdy istniejący w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny nie dawał podstaw do takiego ustalenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie są uzasadnione, gdyż Sąd I instancji miał uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że w toku postępowania organy celne, zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej, podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie przyczynienia się strony do błędu organu celnego w niewłaściwym określeniu należności celnych. Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a dotyczące dokonanego przez skarżącą zgłoszenia celnego, zostały bowiem ustalone w sposób prawidłowy bez naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
W konsekwencji za chybiony należy również uznać zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a., gdyż przepis ten dotyczy orzeczeń uwzględniających skargę. Oznacza to, że ocena prawna zawarta w wyroku oddalającym skargę odnosi się do zaskarżonego aktu oraz aktu bezpośrednio go poprzedzającego oraz postępowania, w którym akty te zostały wydane (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 200).
Przechodząc do oceny podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji wydanej, zdaniem skarżącej, z naruszeniem art. 250 § 3 Kodeksu celnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu należy przypomnieć, że powołany przepis Kodeksu celnego stanowi "że od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że skarżąca przyczyniła się do błędnego ustalenia należności przez organ celny wskutek nieprawidłowego zadeklarowania w zgłoszeniach celnych towaru będącego przedmiotem przywozu. Przyczynienie się skarżącej polegało na tym, że zgłosiła ona do odprawy celnej koncentrat P. C. jako produkt jednorodny, mimo że wiedziała, że towar ten składa się z dwu składników − P. C. F. i P. C. A., z których każdy klasyfikowany jest odrębnie, a mianowicie: P. C. F. według kodu 2106 90 98 0 − zgodnie z WIT [...], natomiast P. C. A. według kodu 3824 90 95 0 − zgodnie z WIT [...].
Zgodnie z art. 5 § 2 Kodeksu celnego wiążąca informacja taryfowa wiąże organy celne oraz osobę, której udzielono tej informacji. Przedmiotem wiążącej informacji taryfowej jest klasyfikacja towarów według nomenklatury taryfowej taryfy celnej (art. 5 § 3 Kodeksu celnego).
Skarżąca będąc związana treścią obydwu wymienionych wyżej WIT obowiązana była zadeklarować w zgłoszeniach celnych towar według podanej w tych decyzjach nomenklatury taryfowej ze wskazaniem właściwego kodu i stawki celnej, czego jednak nie uczyniła, co w konsekwencji przyczyniło się do powstania błędu organu celnego w ustaleniu należności celnych.
Sąd I instancji prawidłowo w tej sytuacji podzielił stanowisko organów celnych, że w sprawie nie została spełniona określona w art. 250 § 3 Kodeksu celnego przesłanka warunkująca zapłatę odsetek od zwracanych należności celnych.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 207 § 2 p.p.s.a. Kierując się wyrażoną w art. 207 § 2 p.p.s.a. zasadą słuszności, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w tym uwzględnił, że treść udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę kasacyjną jest lakoniczna, nie zawiera merytorycznego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skargi i dlatego odstąpił od zasądzenia na rzecz organu pełnych kosztów postępowania kasacyjnego.