I GSK 632/05

I GSK 632/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-09-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Chlebny
Jerzy Chromicki /sprawozdawca/
Kazimierz Brzeziński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
I SA/Bd 487/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2004-12-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński, Sędziowie NSA Jacek Chlebny, Jerzy Chromicki (spr.), Protokolant Magdalena Rosik, po rozpoznaniu w dniu 7 września 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Bd 487/04 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 6 lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Bd 487/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Z. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 6 lipca 2004 r. w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
Uzasadniając swe stanowisko WSA w Bydgoszczy wskazał, że decyzją nr [...] z dnia 6 lipca 2004 r. Dyrektor Izby Celnej w Toruniu utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Toruniu z dnia 25 listopada 2003 r., mocą której uznał on zgłoszenie celne dokonane w dniu 21 grudnia 2001 r. przez Z. R. za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz odmówił zwolnienia od cła, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług VAT towaru w postaci samochodu osobowego marki Mercedes - Benz S320 CDI o numerze nadwozia [...] i roku produkcji 2001 na podstawie art. 190 § l pkt 6 lit a) ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny oraz art. 7 ust. l pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W uzasadnieniu Dyrektor Izby stwierdził, że Z. R. w dniu 21 grudnia 2001 r. dokonał w Oddziale Celnym w Grudziądzu zgłoszenia celnego z wnioskiem o objęcie towaru w postaci wyżej opisanego samochodu procedurą dopuszczenia do obrotu z jednoczesnym zastosowaniem zwolnienia od cła jako rzeczy stanowiącej mienie osoby fizycznej, zgodnie z art. 190 § l pkt 6 lit. a) Kodeksu celnego.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Dyrektor Urzędu Celnego w Toruniu decyzją z dnia 24 stycznia 2002 r. uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe w części zwolnienia od cła i określił kwotę wynikającą z długu celnego. W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Toruniu decyzją z dnia 30 lipca 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Celnego w Toruniu wydał decyzję z dnia 25 listopada 2003 r., od której strona wniosła odwołanie, zarzucając zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach stanu faktycznego oraz brak jednoznacznego wskazania podstaw podjętego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy zwolnienia od cła.
Rozpatrując sprawę, Dyrektor Izby Celnej wskazał na określone w art. 190 § l pkt 6 lit. a) Kodeksu celnego oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie trybu, warunków, okresu zwolnienia od cła, norm ilościowych oraz dokumentów wymaganych do stwierdzenia podstaw stosowania zwolnienia od cła rzeczy stanowiących mienie niektórych osób fizycznych - warunki, których spełnienie jest niezbędne do zwolnienia od cła. Zauważył również, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego organy celne mogą także uznać za wolne od cła rzeczy nabyte w drodze powrotnej do kraju i służące realizacji przesiedlenia się do kraju, przy czym dotyczy to tylko tych pojazdów, których przywóz nastąpił podczas pierwszego przyjazdu do kraju osoby, o której mowa w ww. przepisie.
Po przeanalizowaniu materiału dowodowego Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że nie pozwala on uznać wniosku o zwolnienie od cła za uzasadniony, strona nie spełnia bowiem łącznie wszystkich wymaganych przepisami prawa przesłanek do uwzględnienia tegoż wniosku.
Jak wynika z zaświadczenia polskich władz konsularnych strona przebywała za granicą w okresie od 19 stycznia 2000 r. do 7 grudnia 2001 r. Samochód Mercedes został zakupiony ostatniego dnia pobytu. Jednak jak wynika z załączników do zgłoszenia celnego, pojazd ten został zarejestrowany dopiero w dniu 10 grudnia 2001 r. w niemieckim urzędzie rejestracyjnym. Potwierdza to również informacja uzyskania od niemieckich służb celnych, które ustaliły, że tablice rejestracyjne B-709X wydano Z.R. w dniu 10 grudnia 2001 r., a nie jak utrzymuje strona - w dniu 7 grudnia 2001 r., na co według strony ma wskazywać niemiecki dokument Fahrzeugschein, zgodnie z którym przedmiotowemu pojazdowi przydzielono tablice rejestracyjne nr B-024753. Niemieckie władze rejestracyjne nie potwierdziły informacji dotyczących wydania tablic rejestracyjnych nr B-024753 dla Z. R.. Ponadto z dokumentu ubezpieczeniowego wynika, że jego ważność obejmowała okres od 10 grudnia do 24 grudnia 2001 r. Dyrektor Izby powołując się na orzecznictwo NSA (wyrok z 10 stycznia 1994 r. sygn. akt SA/Kr 1152/93, I SA/Gd 2212/99) oraz SN (wyrok z 29 maja 1996 r. sygn. akt III ARN 97/95) zauważył, że w każdym kraju do korzystania z samochodu jest potrzebny zarówno jego akt rejestracji jak też ubezpieczenie.
Ponadto w paszporcie na stronie 31 widnieje pieczęć niemieckich władz granicznych dokumentująca wjazd Z. R. do Niemiec w dniu 10 grudnia 2001 r. Oznacza to zdaniem Dyrektora Izby, że samochód nie został zakupiony ,,w drodze powrotnej" z pobytu czasowego, ponieważ po dacie 7 grudnia 2001 r. strona powróciła do Niemiec. To eliminuje możliwość zastosowania instytucji drogi powrotnej, zgodnie z którą można zwolnić od cła towary, które zostały zakupione w drodze powrotnej w celu realizacji przesiedlenia się. W tym przypadku przywóz towaru powinien nastąpić wraz z pierwszym przyjazdem osoby przesiedlającej się do kraju bezpośrednio po zakończeniu pobytu.
Według Dyrektora Izby powyższe okoliczności wskazują, że Z. R. użytkował przedmiotowy samochód na terenie Niemiec już po zakończeniu pobytu. Nie ma więc podstaw do zastosowania art. 190 § l pkt 6 lit. a) Kodeksu celnego, gdyż nie został dochowany warunek dotyczący tego, że towary stanowiące mienie osoby przesiedlającej się winny być użytkowane w okresie pobytu za granicą.
Ustosunkowując się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, że organy celne bezpodstawnie podważyły wiarygodność dowodu rejestracyjnego nr [...] Dyrektor Izby stwierdził, że zapisy zawarte w tym dokumencie w połączeniu z informacjami przekazanymi przez niemieckie władze celne nie dają podstaw do zastosowania zwolnienia od cła. Z informacji tych wynika bowiem nie tylko fakt, że dowód taki nie został wydany, ale władze niemieckie zwróciły też uwagę, że "kolejność cyfr wydawanych tablic krótkoczasowych rozpoczyna się od cyfry 4". Fakty te eliminują przedstawiony do postępowania celnego dowód rejestracyjny nr [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie Decyzji Dyrektora Izby Celnej, zarzucając jej naruszenie art. 190 § l pkt 6a ustawy Kodeks celny, § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie trybu, warunków, okresu zwolnienia od cła, norm ilościowych oraz dokumentów wymaganych do stwierdzenia podstaw stosowania zwolnienia od cła rzeczy stanowiących mienie niektórych osób fizycznych oraz art. 120, 121 § l, art. 191, art. 194 § l i 2, art. 210 § l pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.
Według skarżącego organy celne błędnie przyjęły, że ustalony w postępowaniu stan faktyczny nie odpowiada stanowi faktycznemu określonemu w art. 190 § l pkt 6a w związku z art. 262 Kodeksu celnego oraz § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy upoważnia do stwierdzenia, że skarżący spełnił warunki zwolnienia od cła przedmiotowego pojazdu, jako rzeczy stanowiącej mienie osoby przesiedlającej się, w tym warunek służenia pojazdu do użytku osobistego podczas czasowego pobytu za granicą, co zostało udokumentowane zgodnie z ww. rozporządzeniem m.in. dowodem rejestracyjnym nr [...].
Z naruszeniem art. 125 § l postępowanie prowadzono przewlekle (ponad 900 dni), a zakres podjętych czynności wyjaśniających i ilość zebranych w sprawie dowodów w żaden sposób nie może uzasadniać tak długotrwałego prowadzenia postępowania.
Zdaniem skarżącego podejmowane przez organ czynności wyjaśniające dotyczące dowodu rejestracyjnego nr [...] z dnia 7 grudnia 2001 r. miały zasadniczo na celu przewlekanie postępowania, (co potwierdza wyrok NSA OZ w Bydgoszczy z dnia 27 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 606/03). Podniesione przez organ celny, nie dające się usunąć, w tej kwestii wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść skarżącego. Taki sposób prowadzenia postępowania z pewnością nie budzi zaufania od organów celnych.
Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż nie uwzględniono dowodu w postaci rachunku za tablice rejestracyjne krótkoterminowe nr [...] z dnia 7 grudnia 2002 r. i jego tłumaczenia. Konsekwencją tego jest przyjęcie w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że przedmiotowy samochód był ubezpieczony w okresie 10-24 grudnia 2001 r., a nie jak wynika z rachunku od 7 do 11 grudnia 2001 r. Pominięto również niekwestionowany dowód w sprawie: potwierdzenie zgodności rachunku 12-629802 wraz z tłumaczeniem, wystawione przez salon sprzedaży Mercedes-Benz w Berlinie, z którego wynika, że zamówiony w dniu 5 grudnia 2001 r. samochód został wydany i odebrany przez skarżącego w dniu 7 grudnia 2001 r. Tablice krótkoterminowe [...] zostały zakupione wraz z dowodem rejestracyjnym w dniu 7 grudnia 2001 r., tj. w dniu odbioru samochodu, ponieważ odebranie i wyjazd samochodu z salonu wymaga posiadania tablic rejestracyjnych. Okoliczności te nie były brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji.
Skarżący uznał, iż doszło do naruszenia art. 194 § l i 2 Ordynacji podatkowej, gdyż z odpowiedzi niemieckich władz celnych z dnia 10 stycznia 2002 r. wynika tylko to, że nie można potwierdzić, że zostały wydane tablice krótko-czasowe [...]. Nie znaczy to jednak, że dokument ten jest nieautentyczny, bo do takiego stwierdzenia upoważnia między innymi treść postanowienia Izby Celnej w Toruniu z dnia 12 września 2002 r., to jest po otrzymaniu wspomnianej odpowiedzi władz niemieckich, o zawieszeniu postępowania z powodu konieczności weryfikacji wspomnianego krótkoterminowego dowodu rejestracyjnego.
Według skarżącego Dyrektor Izby Celnej w swojej decyzji nie wskazał, dlaczego odmówiono wiarygodności dowodowi w postaci rachunku za tablice krótkoterminowe wystawionego w dniu 7 grudnia 2001 r. i potwierdzenia zgodności rachunku 12-629802 wraz z tłumaczeniem wystawione przez salon sprzedaży Mercedes-Benz. Nie ujawnił ponadto dowodu w postaci odpowiedzi Departamentu Kontroli Celnej Ministerstwa Finansów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w skarżonej decyzji.
Zwrócił ponadto uwagę, iż zarówno dowód rejestracyjny, jak i rachunek zakupu samochodu nie są dokumentami świadczącymi o zawarciu umowy ubezpieczenia komunikacyjnego. Zatem brak jest dowodu zawarcia ubezpieczenia wskazującego okres jego ważności od dnia 7 grudnia 2001 r. Brak zaś ubezpieczenia nie pozwala uznać, że pojazd mógł być użytkowany zgodnie z obowiązującymi przepisami o ruchu drogowym. Organ na żadnym etapie postępowania nie kwestionował dowodów w postaci rachunku za tablice rejestracyjne krótkoterminowe wystawionego w dniu 7 grudnia 2001 r., czy potwierdzenia zgodności rachunku nr [...] wraz z tłumaczeniem wystawionego przez salon sprzedaży Mercedesa. Wskazał jedynie, że zapisy odnoszące się do ubezpieczenia pojazdu nie są poparte dowodem w postaci dokumentu ubezpieczenia. Jedynie taki dokument zezwalałby na uznanie, iż pojazd był ubezpieczony od dnia 7 grudnia 2001 r., a nie jak wskazano w decyzji od 10 do 24 grudnia 2001 r. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie pozwala jednak na przyjęcie, iż pojazd był ubezpieczony od dnia 7 grudnia 2001 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 grudnia 2004 r. oddalił skargę, stwierdzając, że jest ona nieuzasadniona, gdyż skarżona decyzja nie narusza prawa.
Sąd I instancji podał, że istota sprawy sprowadza się do zbadania, czy z zachowaniem przepisów postępowania organy celne przyjęty, iż nie zachodzą przesłanki do zwolnienia z cła określonego w art. 190 § l pkt 6 lit. a) Kodeksu celnego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postępowania Sąd nie dopatrzył się takich uchybień, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Pomimo przewlekłości postępowania wynikającego m.in. z bezpodstawnego jego zawieszenia w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego (patrz wyrok NSA z 27 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 606/03), uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko tego rodzaju uchybienie w myśl art. 145 § l pkt l lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje Sąd do uwzględnienia skargi.
Zdaniem Sądu I instancji, wbrew zarzutom skarżącego, rozstrzygając sprawę Dyrektor Izby Celnej wziął pod uwagę wszystkie istniejące w sprawie dowody, w tym wskazane przez skarżącego. Odmienna od stanowiska skarżącego ocena, czy przedstawione przez niego dowody są wystarczające dla udowodnienia faktu użytkowania przedmiotowego samochodu w czasie jego pobytu w Niemczech nie może być utożsamiana z "pominięciem" dowodów.
W opinii Sądu I instancji dokonana przez Dyrektora Izby ocena dowodów nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów. Udowodnienie samego faktu wydania samochodu z salonu nie przesądza o tym, że był on, z zachowaniem przepisów prawa, użytkowany na drogach publicznych obcego państwa. Przepis art. 194 Ordynacji podatkowej nie wyklucza możliwości przeprowadzenia dowodu w celu wykazania, iż fakt potwierdzony dokumentem urzędowym nie miał miejsca (§ 3 wskazanego przepisu), toteż organy celne w świetle odpowiedzi niemieckich organów celnych bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów słusznie oceniły, iż skarżący nie użytkował zakupionego pojazdu posługując się tablicami krótkoterminowymi nr B-024753. Taki też wniosek wypływa ze złożonego w toku postępowania przez skarżącego oświadczenia z dnia 22 stycznia 2002 r. (k. 34 akt administracyjnych), w którym stwierdził, że dopiero po otrzymaniu informacji, iż bardziej korzystnym dla niego będzie zarejestrowanie samochodu "na tablice celne", o czym się dowiedział 9 grudnia 2001 r., 10 grudnia rano udał się do urzędu w Berlinie w celu załatwienia tej sprawy, i po otrzymaniu tablic nr B-709X zaczął używać samochód. Jak zauważyły przy tym organy celne, skarżący po zakończeniu pobytu w Niemczech powrócił na teren Niemiec w dniu 10 grudnia, o czym świadczy pieczęć niemieckich służb granicznych w jego paszporcie. Skoro więc rejestracja samochodu, a tym samym możliwość jego użytkowania na drogach publicznych nastąpiła po zakończeniu okresu rocznego pobytu w Niemczech, w czasie ponownego, krótkiego pobytu skarżącego w tym kraju, nie można uznać, że spełniony jest warunek użytkowania samochodu podczas co najmniej jednorocznego pobytu w obcym państwie.
Zdaniem Sądu I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego z określonej w art. 121 § l Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów celnych, nie wynika, że wątpliwości w postępowaniu dowodowym należy rozstrzygnąć na korzyść strony. Stosując się do tej zasady organ podatkowy (w niniejszej sprawie - organ celny) jest zobowiązany tak wykonywać swoje obowiązki w toku postępowania, aby budzić zaufanie strony. W zakresie postępowania dowodowego realizacja tej zasady następuje m.in. wtedy, gdy strona uczestnicząc w postępowaniu wyjaśniającym może stwierdzić, że organ ustalając jego zakres dopuszcza dowody, które przemawiają za pozytywnym dla strony załatwieniem sprawy. Jednakże nawet prowadzone w sposób najbardziej staranny, z pełnym udziałem strony postępowanie dowodowe, w wyniku którego dochodzi do zgromadzenia wszelkich dostępnych dowodów nie wyklucza odmiennej ich oceny przez organ i stronę. W takim przypadku, tzn. jeżeli według strony zgromadzone dowody powodują wątpliwości, jakie faktycznie zdarzenia miały miejsce, organ mający w tej kwestii odmienne zdanie naruszyłby zasadę zaufania wówczas, jeżeli zlekceważyłby wątpliwości strony, nie wskazując dlaczego uważa daną wątpliwość za dającą się rozstrzygnąć. Podejmowanie w sytuacjach wątpliwych starań o pozyskanie zaufania drugiej strony (tutaj - strony postępowania administracyjnego) przejawia się bowiem nie tyle uznawaniem wszelkich jej racji, ile jasnym i zrozumiałym prezentowaniem własnego, odmiennego zdania.
Sąd I instancji podniósł też, że wbrew zarzutom skarżącego Dyrektor Izby w uzasadnieniu swojej decyzji poprzez wskazanie na treść odpowiedzi niemieckich władz celnych oraz dokumentu ubezpieczenia z dnia 10 grudnia 2001 r. wypowiedział się co do mocy dowodowej rachunku za tablice rejestracyjne krótkoterminowe. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby przyznał, iż skarżący nabył samochód w dniu 7 grudnia 2001 r., nie odmówił więc wiarygodności rachunku wystawionego przez salon sprzedaży, jednakże, jak wyżej podniesiono, okoliczność ta nie przesądza o rozstrzygnięciu sprawy. W aktach sprawy znajduje się też odpowiedź Departamentu Kontroli Celnej Ministerstwa Finansów (k. 70 akt administracyjnych), co mogło ujść uwadze strony ze względu na wadliwą numerację akt - w aktach znajdują się 2 karty oznaczone tym samym numerem "69".
Skarżący nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i reprezentowany przez radcę prawnego wniósł w dniu 21 lutego 2005 r. skargę kasacyjną, zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 grudnia 2004 r., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub uchylenie wyroku i obu decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Skarżący na podstawie art. 174 pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zarzucił wyrokowi naruszenie przepisu art. 145 § l pkt la ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez:
a) błędną wykładnię przepisu art. 190 § l pkt 6 lit a) ustawy z dnia 9 stycznia 1977 r. Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802);
b) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 190 § l pkt 6a ustawy z dnia 9 stycznia 1977 r. Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802).
(Uwaga: w obu wypadkach błędnie podano rok wydania ustawy, powinno być: "1997").
Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący zarzucił, że rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest wadliwe. Sąd I instancji dokonał bowiem błędnej wykładni przepisu art. 190 § l pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 7, poz. 802). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu przywóz towarów z zagranicy zwolniony jest od cła, jeżeli przedmiotem przywozu są rzeczy stanowiące mienie osoby fizycznej, będącej w rozumieniu przepisów prawa dewizowego osobą krajową, przebywającej czasowo za granicą za zgodą władz kraju pobytu przez co najmniej l rok, które służyły tej osobie do użytku osobistego lub domowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy błędnie zinterpretował wspomniany przepis, bo uznał, że warunek "użytkowania" jest spełniony tylko wtedy, gdy samochód służy do użytku osobistego lub domowego z zachowaniem przepisów prawa kraju pobytu, skutkiem czego brak rejestracji uniemożliwia użytkowanie samochodu na drogach publicznych. Analiza treści przepisu jednoznacznie wskazuje, że wymóg użytkowania samochodu odnosi się do stanu faktycznego, a nie prawnego,
W uzasadnieniu wyroku uznano za fakt udowodniony, wydanie skarżącemu samochodu w dniu 7 grudnia 2001 r., w ostatnim dniu pobytu za granicą. Zgodnie z zasadami logicznego myślenia i doświadczenia życiowego (skarżący wyjechał z salonu sprzedaży w Berlinie, dojechał tym samochodem do granicy) należy uznać, że od tego dnia Ryszard Rogowski użytkował samochód.
Dokonana przez Sąd I instancji błędna wykładnia przepisu art. 190 § l pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny sprawiła, że ustalony stan faktyczny (użytkowanie samochodu), nie odpowiada stanowi faktycznemu, zawartemu w błędnie zinterpretowanym przepisie (użytkowanie z zachowaniem przepisów kraju pobytu).
Dyrektor Izby Celnej w Toruniu nie wypowiedział się co do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 Prawa o p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany jej podstawami i wnioskami.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że jeżeli strona skarżąca wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego, który jej zdaniem został naruszony, to NSA nie jest władny badać, czy w sprawie nie zruszono innego przepisu. Sądowi nie wolno więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać, czy w inny sposób ich korygować (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005 r. teza 1 i 2 do art. 183 P.p.s.a., s. 453 i 454).
Pełnomocnik skarżącego postawił w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 190 § 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. (błędnie podano rok 1977), Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802. Natomiast uzasadniając tę podstawę pełnomocnik skarżącego podniósł, że skoro w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyjęto za fakt udowodniony wydanie skarżącemu samochodu w dniu 7 grudnia 2001 r. – to logicznym jest, że skarżący dojechał tym samochodem do granicy, czyli że od tego dnia użytkował przedmiotowy samochód. Dalej pełnomocnik skarżącego zarzucił, że "ustalony stan faktyczny (użytkowanie samochodu), nie odpowiada stanowi faktycznemu, zawartemu w błędnie zinterpretowanym przepisie".
Należy zauważyć, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, ponieważ próba taka mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, tj. naruszeniu przepisów postępowania – art. 174 pkt 2 Prawa o p.s.a. (por. też wyrok NSA z dnia 13 lipca 2004 r. GSK 246/04 – niepubl. i wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2004 r. FSK 291/04 – niepubl.).
Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a nie na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2004 r. FSK 624/04, niepubl.).
Wobec niewskazania jako podstawy skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, ani niewskazania jakim przepisom postępowania uchybił Sąd I instancji, należy przyjąć, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organ administracji celnej II instancji i podzielony przez Sąd I instancji jest niekwestionowany. Z poczynionych ustaleń wynika, że skarżący przebywający czasowo za granicą (w Niemczech) za zgodą władz kraju pobytu przez ponad rok czasu, nie posiadał samochodu, który służył mu do użytku osobistego lub domowego - ani pojazd ten nie był wykorzystany do realizacji przesiedlenia, co przesądza o tym, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej subsumcji art. 190 § 1 pkt 6 lit. a) Kodeksu celnego.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.