I GSK 1742/14

I GSK 1742/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-09-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Robotowska
Janusz Zajda /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Rysz
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I SA/Lu 1273/13 - Wyrok WSA w Lublinie z 2014-07-02
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 141 par. 4, art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 749
art. 121 par. 1, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 210 par. 1 pkt 6 i par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Małgorzata Rysz Protokolant Nina Pruk po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 1273/13 w sprawie ze skargi J. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od J. Spółki z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. 4.600 (cztery tysiące sześćset) złotych kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z 2 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 1273/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] września 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego, uchylił zaskarżoną decyzję, orzekł, że nie podlega ona wykonaniu w całości i zasądził od Dyrektora Izby Celnej w B. na rzecz Spółki koszty postępowania.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Decyzją z [...] września 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres styczeń-listopad 2008 r. Dyrektor izby Celnej w B. decyzją z [...] grudnia 2010 r. uchylił powyższe rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu Celnego w Z. decyzją z [...] lutego 2012 r. określił zobowiązanie podatkowe strony w podatku akcyzowym za wskazany okres w łącznej kwocie 181 040 zł. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora IC z [...] lipca 2012 r. Następnie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., który wyrokiem z 5 lutego 2013 r., w sprawie sygn. akt I SA/Lu 862/12, uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że brak w niej uzasadnienia, z którego wynikałby stan faktyczny sprawy.
Decyzją z [...] września 2013 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B., po rozpatrzeniu odwołania spółki z o.o. J. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z [...] lutego 2012 r., określającej stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym za styczeń-listopad 2008 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Jak wynika z ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy, Spółka w 2008 r. prowadziła działalność gospodarczą m.in. w zakresie handlu olejami opałowymi. Sprzedaż tego oleju osobom fizycznym była ewidencjonowana na kasie fiskalnej, a nabywcy składali oświadczenia o przeznaczeniu zakupionego oleju do celów opałowych. Strona przedstawiła 129 oświadczeń wystawionych przez osoby nieprowadzące działalności gospodarczej, na łączną ilość 93 680 litrów oleju. Na podstawie ewidencji zakupów i sprzedaży, paragonów fiskalnych, oświadczeń nabywców o przeznaczeniu oleju opałowego oraz spisów z natury, dokonano rozliczenia obrotu olejem opałowym w 2008 r. Jeśli chodzi o oświadczenia nabywców o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze, nie zawierały one numerów PESEL i NIP nabywcy, określenia ilości posiadanych urządzeń grzewczych ani miejsca (adresu), gdzie się znajdują, jeżeli jest ono inne niż adres zamieszkania nabywcy, ani wskazania rodzaju i typu urządzeń grzewczych. Dane osobowe zawarte w 105 przedstawionych przez stronę oświadczeniach nie zostały potwierdzone przez właściwe urzędy gminy, urzędy miasta, Terenową Bazę PESEL Izby Celnej w B., a korespondencja wysłana na podane w nich adresy wróciła z adnotacjami "nie ma takiego adresu", bądź "adresat nieznany". Podanych w oświadczeniach adresów nie potwierdziły też czynności dokonane przez organy policji. Łączna ilość oleju opałowego na zakwestionowanych oświadczeniach określona została na 78 120 litrów. W wyniku przesłuchania w charakterze świadków osób wskazanych na omawianych oświadczeniach ustalono, że w miesiącach od stycznia do listopada 2008 r., prawidłowymi pod względem formalnym i potwierdzonymi przez samych nabywców oświadczeniami udokumentowano sprzedaż 3 160 litrów oleju opałowego. Przez świadków nie została potwierdzona sprzedaż 12 400 litrów oleju.
Odwołując się do przepisów ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2004 r., Nr 29, poz. 257; dalej: upa) oraz rozporządzenia z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. z 2004 r., Nr 87, poz. 825) organ II instancji stwierdził, że oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego, które nie zostały potwierdzone przez nabywców lub w zakresie których nie dało się ustalić nabywców oleju opałowego ze względu na fikcyjne dane adresowe, należało uznać za niewiarygodne. Brak prawidłowych pod względem formalnym lub materialnym oświadczeń uniemożliwił opodatkowanie sprzedanego oleju preferencyjną stawką akcyzy. Wobec powyższego organ odwoławczy zaakceptował wyliczenia organu I instancji, co do wysokości podatku akcyzowego w miesiącach: styczeń 2008 r. w kwocie 2 600 zł, luty 2008 r. w kwocie 5 040 zł, marzec 2008 r. w kwocie 4 520 zł, kwiecień 2008 r. w kwocie 17 240 zł, maj 2008 r. w kwocie 10 160 zł, czerwiec 2008 r. w kwocie 10 980 zł, lipiec 2008 r. w kwocie 11 320 zł, sierpień 2008 r. w kwocie 50 600 zł, wrzesień 2008 r. w kwocie 26 020 zł, październik 2008 r. w kwocie 33 920 zł i listopad 2008 r. w kwocie 8 640 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. uwzględnił skargę skarżącej Spółki.
Jednocześnie stanął na stanowisku, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami art. 121 § 1, 122, art. 187 § 1 i 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749; dalej: Op), bowiem w sprawie został zebrany i w sposób wyczerpujący rozpatrzony materiał dowodowy, który następnie organy oceniły zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Dyrektor IC nie naruszył też art. 127 Op. Stan faktyczny sprawy ustalony został w oparciu o dowody źródłowe oraz oceniony przez pryzmat przepisów obowiązującego prawa materialnego. Uzasadnienie organu odwoławczego jest szczegółowe, precyzyjnie opisano w nim ustalenia dokonane w postępowaniu dowodowym.
Uznał, że w sytuacji zamieszczenia w oświadczeniach nabywców nieprawdziwych danych, należy dać wiarę zeznaniom świadków, pouczonych o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, co do rzetelności danych zawartych w oświadczeniach, a dotyczących zakupów dokonywanych przez tych świadków.
Jak natomiast wynika z końcowych wywodów Sądu I instancji, powodem uchylenia zaskarżonej decyzji był brak w aktach i decyzjach obu instancji rozliczenia sprzedaży oleju opałowego niespełniającej warunków do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego tj. w stosunku do każdego miesiąca, za który określono zobowiązanie w tym podatku. Brak takiego rozliczenia powoduje, że ani skarżący, ani Sąd nie mogą zweryfikować prawidłowości dokonanego rozliczenia. Budzi ono natomiast wątpliwości w sytuacji, gdy w decyzji NUC na stronie 35 za miesiące czerwiec i lipiec 2008 r. podano inne wartości odnośnie ilości sprzedanego oleju opałowego, aniżeli wynika to z wyliczonego od tej sprzedaży podatku akcyzowego na stronie 36.
Orzeczenie Sądu pierwszej instancji zaskarżył Dyrektor Izby Celnej w B., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Środek prawny oparto na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: ppsa), zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez uznanie, iż organy podatkowe naruszyły art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op i w konsekwencji uchylenie przez WSA w L. decyzji Dyrektora Izby Celnej w B., w sytuacji gdy organy podatkowe w toku prowadzonego postępowania precyzyjnie wykazały, jaką dokładnie ilość oleju opałowego sprzedała skarżąca w miesiącach czerwiec i lipiec 2008 r. bez spełnienia warunków do zastosowania preferencyjnej stawki podatku i dały temu wyraz w treści decyzji;
2. art. 141 § 4 ppsa poprzez nie zawarcie w treści uzasadnienia wyroku wskazań odnośnie dalszego postępowania oraz nienależyte wyjaśnienie, na czym polegają błędy organów w przedstawieniu sposobu wyliczenia wysokości podatku należnego od sprzedaży oleju za miesiące czerwiec i lipiec 2008 r.;
3. art. 153 ppsa poprzez niepodporządkowanie się ocenie prawnej wyrażonej przez WSA w L. w sprawie w wyroku z 5 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 862/12 i wyjście poza granice poprzednio dokonanej oceny prawnej polegające na uznaniu za wadliwe proceduralnie elementu rozstrzygnięcia, który został uznany, jako zgodny z prawem w wyroku z 5 lutego 2013 r.
W uzasadnieniu środka prawnego Dyrektor Izby Celnej w B. wskazał, że decyzje organów obu instancji odzwierciedlają w swej treści prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz wszechstronną ocenę zebranych dowodów. Rozliczenie sprzedaży oleju opałowego w stosunku do każdego miesiąca 2008 r. zostało wykazane w postaci tabelarycznej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. (s. 35). Nadto sprawa była już wcześniej rozpoznawana przez WSA w L. (I SA/Lu 862/12), który nie zakwestionował sposobu przedstawienia wyliczenia wysokości podatku należnego od sprzedaży oleju opałowego w 2008 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik spółki J. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Wywołane środkiem prawnym postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ppsa, tj. na naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Z postawionych w środku prawnym zarzutów wynika, iż spór w sprawie dotyczy oceny zasadności stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. w przedmiocie podatku akcyzowego stwierdził, że rozstrzygnięcia organów obydwu instancji "nie zawierały rozliczenia sprzedaży oleju opałowego niespełniającej warunków do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego", nadto w decyzji organu I instancji podano niewłaściwe wartości odnośnie ilości sprzedanego oleju opałowego w czerwcu i lipcu 2008 r., w konsekwencji błędnie wyliczono podatek akcyzowy od tej sprzedaży.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji pozbawione jest uzasadnionych podstaw.
Na uwzględnienie zasługiwał zarzut z punktu 1 petitum skargi kasacyjnej, nakierowany na wykazanie, że organy podatkowe obu instancji precyzyjnie wykazały, jaką dokładnie ilość oleju opałowego sprzedała skarżąca Spółka, m.in. w miesiącach czerwcu i lipcu 2008 r., bez spełnienia warunków do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego.
Należy zauważyć, że decyzje organów obydwu instancji odzwierciedlają w swej treści prawidłowe, w istocie nie kwestionowane ustalenia stanu faktycznego oraz ocenę zebranych w sprawie dowodów, co również wynika z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji. Ze zgromadzonego materiału dowodowego i decyzji organów wynika, że rozliczenie sprzedaży oleju opałowego w stosunku do każdego miesiąca 2008 r. zostało wykazane w postaci tabelarycznej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z [...] lutego 2012 r., na stronie 35. W uzasadnieniu decyzji, również w sposób tabelaryczny przedstawiono szczegółowe rozliczenie sprzedanego na podstawie 129 oświadczeń nabywców - oleju opałowego, w okresie objętym decyzją. Tabela ta obejmuje ogółem 93 680 litrów oleju. Po odliczeniu ilości oleju opałowego, która została udokumentowana potwierdzonymi przez nabywców oświadczeniami, obliczono łączną ilość oleju podlegającą opodatkowaniu podstawową stawką podatku akcyzowego, którą określono na 90 520 litrów. Ta ilość oleju opałowego znalazła się w tabeli na stronie 35 decyzji organu I instancji, przedstawiającej rozliczenie w rozbiciu na okresy miesięczne sprzedaży i od tej wysokości wyliczono wysokość podatku akcyzowego.
Odnosząc się do zapisów w tabeli na stronie 35 decyzji organu I instancji, dotyczących miesięcy czerwca i lipca 2008 r. należy stwierdzić, iż stanowią one sprostowaną już w toku postępowania administracyjnego omyłkę rachunkową, wynikającą z błędnego dodania wartości z kolumny "sprzedaż osobom fikcyjnym, nieistniejącym" i "sprzedaż potwierdzona oświadczeniami, ale nie potwierdzona przez świadków". Powyższy błąd nie miał znaczenia dla wymiaru podatku, bowiem już na kolejnej stronie omawianej decyzji przedstawiono szczegółowe rozliczenie sprzedaży oleju opałowego, niepotwierdzonej oświadczeniami uprawniającymi do preferencyjnej stawki podatku, zawierające już prawidłową ilość oleju opałowego, która nie korzysta z preferencji (odpowiednio w czerwcu - 5 490 litrów, a w lipcu 5 660 litrów), co w konsekwencji oznacza, że pomimo błędu w tabeli na stronie 35 decyzji NUC w Z., wyliczenia podatku zawarte na stronie 36 tej decyzji są prawidłowe, a w związku z tym odzwierciedlają właściwe kwoty należnego podatku akcyzowego. Prawidłowo określone zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące czerwiec i lipiec 2008 r. wynika również z sentencji omawianej decyzji.
Podsumowując, przedstawione w decyzji rozliczenie jest obiektywnie poprawne pod względem rachunkowym i możliwe do zweryfikowania. Na potrzeby Sądu I instancji pisemne wyjaśnienia w tym zakresie wynikają także z pisma Dyrektora IC w B. z 19 maja 2014 r.
W konsekwencji, analizując ustalony w sprawie stan faktyczny należy stwierdzić, iż sprawa jest w tym zakresie dostatecznie wyjaśniona dla merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Jeśli chodzi o sposób i rzetelność przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania dowodowego Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę dokonaną przez WSA w L., natomiast nie podziela, z wyżej wskazanych powodów - w istocie jedynego argumentu uzasadniającego rozstrzygnięcie Sądu I instancji, to jest braku możliwości zweryfikowania rozliczenia za czerwiec i lipiec 2008 r.
Na uwzględnienie zasługiwał także zarzut zawarty w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej. Organ zarzucił Sądowi I instancji, że w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie zawarto wskazań odnośnie dalszego postępowania oraz nienależyte wyjaśnienie, na czym polegają błędy organów w przedstawieniu sposobu wyliczenia podatku należnego od sprzedaży oleju za miesiące czerwiec i lipiec 2008 r.
Według art. 141 § 4 ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie, aby było syntezą stanowiska sądu. Tworzy to po stronie sądu pierwszej instancji obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, aby nie budziło wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy, i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione.
Wymóg wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 141 § 4 ppsa, nie może ograniczać się tylko do stwierdzenia naruszenia prawa, zwłaszcza, jeżeli naruszenie to nie odnosi się do całości zaskarżonej decyzji, a tylko jej wyodrębnionej części, dotyczącej w tym przypadku zestawienia rozliczenia podatku akcyzowego. W związku z uchyleniem decyzji organu odwoławczego w całości obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było szczegółowe wyjaśnienie, na czym polegały uchybienia organu, skutkujące takim rozstrzygnięciem. W sytuacji, gdy znaczna część uzasadnienia wyroku zawierała merytoryczne odniesienie do problematyki wadliwych oświadczeń, akcentowała słuszność przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania dowodowego, a w konsekwencji zasadność określenia skarżącej Spółce podatku akcyzowego, fragment na temat powodu uchylenia zaskarżonej decyzji, należy uznać za nadmiernie lakoniczny i wręcz niezrozumiały na tle pozostałej części uzasadnienia.
Za niezasadny należy natomiast uznać zarzut z punktu 3 środka prawnego.
Zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna może dotyczyć wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie podatkowym, jak i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego.
Ocena prawna zawarta w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego wydanym w pierwszej instancji, uchylającym zaskarżoną decyzję organu administracji publicznej, w wyniku czego dochodzi do ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji, a następnie przez wojewódzki sąd administracyjny, ma także istotne znaczenie dla Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wniesionej od ponownego wyroku sądu administracyjnego wydanego w pierwszej instancji, gdyż byłby on niezgodny z prawem, jeżeli przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie uwzględniałby wiążącej oceny prawnej i wskazań, o jakich mowa w art. 153 ppsa. (v. wyrok NSA z 12 października 2006 r., sygn. akt II GSK 147/06, LEX nr 276691).
Podnoszona na etapie orzekania przez Sąd pierwszej instancji okoliczność, że w decyzjach organów brak jest rozliczenia sprzedaży oleju opałowego, nie jest sprzeczna z oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w L. sygn. akt I SA/Lu 862/12 z 5 lutego 2013 r. Na poprzednim etapie orzekania Sąd wytknął organowi odwoławczemu niewskazanie, jakie konkretnie dowody stanowiły podstawę ustaleń faktycznych oraz niepodanie powodów, dla których uznał, że zgromadzone dowody stanowią wystarczającą podstawę do określenia skarżącej Spółce zobowiązania w podatku akcyzowym. Brak wyrażenia oceny przez Sąd na temat szczegółowych elementów decyzji, w tym przypadku dotyczących prawidłowości sporządzenia zestawienia rozliczenia oleju opałowego za poszczególne miesiące 2008 r., nie mieści się w pojęciu oceny prawnej.
Organy podatkowe działając na podstawie przepisów prawa zebrały pełny materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia. Dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, dopuszczając jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 191 i art. 180 § 1 Op). W wydanych decyzjach organy pierwszej i drugiej instancji w sposób wyczerpujący uzasadniły swoją argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, wskazując fakty, które uznały za udowodnione, dowody, którym dały wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności. Taki sposób prowadzenia postępowanie nie naruszał art. 121 § 1 Op. Inne dowody, przeprowadzone z inicjatywy organu dowiodły, że we wskazanych wypadkach oświadczenia zawierają dane, niemające odzwierciedlenia w rzeczywistości.
Mając powyższe na uwadze, pozbawione są uzasadnionych podstaw zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego zawarte w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L..
W tym stanie rzeczy, ponieważ istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał również skargę i stwierdzając, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu, uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę na podstawie art. 188 ppsa i art. 151 w zw. z art. 193 ppsa.
Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje podstawę prawną w art. 203 pkt 2 ppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).