I GSK 609/22

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił jej skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Decyzja ta odmówiła odroczenia terminu spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 3 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z 4 września 2017 r., poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie. Podniosła również zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.), wskazując na niezastosowanie zasady prawdy obiektywnej, słusznego interesu obywateli oraz pominięcie istotnych dowodów i niewłaściwą ocenę sytuacji finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, zważył, że zgodnie z art. 183 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w tych granicach, chyba że wystąpią przesłanki nieważności postępowania. Sąd podkreślił, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Analizując stan faktyczny, NSA odwołał się do ustaleń WSA, który oparł się na decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Ustalono, że M. L. miała odroczyć spłatę nienależnie pobranych płatności, jednak jej wniosek nie został uwzględniony, gdyż nie wykazała, że jej sytuacja finansowa ulegnie poprawie. Sąd wskazał, że przepisy dotyczące odroczenia spłaty (art. 209 ufp i § 7 rozporządzenia) wymagają uzasadnienia względami społecznymi lub gospodarczymi oraz uwzględnienia możliwości płatniczych dłużnika. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. NSA uznał, że WSA prawidłowo ocenił stan faktyczny i zastosował przepisy prawa, a zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie były uzasadnione. W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego, NSA zauważył, że wskazany w skardze przepis (art. 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia) nie istnieje w tej formie, a skarżąca nie zarzuciła naruszenia przepisu, który był podstawą decyzji ostatecznej. W związku z tym, NSA na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości z uwagi na szczególnie uzasadniony przypadek. Wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu został pozostawiony do rozpoznania WSA.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający