I GSK 577/24

I GSK 577/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /sprawozdawca/
Joanna Salachna /przewodniczący/
Paweł Janusz Lewkowicz
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Sygn. powiązane
III SA/Gl 611/23 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2023-11-30
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 listopada 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 611/23 w sprawie ze skargi G. J. na zarządzenie Prezydenta Miasta Gliwice z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na realizację zadania publicznego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. J. na rzecz Prezydenta Miasta Gliwice 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 30 listopada 2023 r., III SA/Gl 611/23 oddalił skargę G. J. na zarządzenie Prezydenta Miasta Gliwice z [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na realizację zadania publicznego.
G. J. (dalej: "skarżący kasacyjnie") wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gliwicach. Ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. W każdym przypadku wniesiono o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to par. 5 ust. 9 w związku z par. 5 ust 2 lit. e) Zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta Gliwice z [...] kwietnia 2023 r. (dalej: zarządzenie [...]), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że oferta realizacji zadania publicznego wypełniona w jej punkcie VII w ten sposób, że Skarżący podał, że miesięczna opłata ponoszona przez rodzica za wyżywienie dziecka w żłobku wynosi 0,00 złotych dziennie przy czym w tym samym punkcie sprecyzowano, że Skarżący nie pobiera na swoją rzecz dodatkowych opłat za wyżywienie, a rodzice podpisują indywidualne umowy z firmą cateringową, gdzie dzienny koszt wyżywienia na chwilę składania oferty to 17,00 złotych, zaś od 1 września 2023 r. dzienny koszt wyżywienia wynosić będzie 18,00 złotych, a opłata pobierana jest na konto firmy cateringowej, zaś skarżący nie pośredniczy w pobieraniu czy też przekazywaniu opłaty nie spełnia wymogu wykazania wysokość wszystkich świadczeń pobieranych od rodziców/opiekunów dziecka niezależnie na rzecz jakiego podmiotu będą one wpłacane/pobierane, w związku z realizacją zadań wymienionych w § 1 ust. 2 pkt 1-4 ogłoszenia i podlega odrzuceniu z przyczyn formalnych, podczas gdy w treści oferty wyraźnie wykazano wysokość dziennego kosztu wyżywienia, który na chwilę składania oferty został określony na 17,00 złotych, zaś od 1 września 2023 r. miał wzrosnąć do 18,00 złotych. Tym samym w części VII oferty wykazano wysokość wszystkich świadczeń pobieranych od rodziców/opiekunów dziecka niezależnie na rzecz jakiego podmiotu będą one wpłacane/pobierane.
2. naruszenie prawa materialnego, a to par. 5 ust. 3 zarządzenia [...] poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że informacje podane w treści oferty przez Skarżącego uniemożliwiały jej ocenę zgodnie z kryteriami oceny. WSA błędnie przyjął, że Skarżący wykazał koszt wyżywienia na poziomie 0 złotych, albowiem Skarżący dokonał doprecyzowania podanej informacji poprzez wskazanie, że Skarżący nie pobiera na swoją rzecz dodatkowych opłat za wyżywienie, a rodzice podpisują indywidualne umowy z firmą cateringową, gdzie dzienny koszt wyżywienia na chwilę składania oferty to 17,00 złotych, zaś od 1 września 2023 r. dzienny koszt wyżywienia wynosić będzie 18,00 złotych, przy czym opłata pobierana jest na konto firmy cateringowej, a skarżący nie pośredniczy w pobieraniu czy też przekazywaniu opłaty. Tak podana i kompleksowo analizowana informacja umożliwia ocenę zadania zgodnie z kryteriami oceny podanymi w ogłoszeniu.
3. naruszenie prawa materialnego, a to art. 15 ust. 2h ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. 2003 Nr 96 poz. 873), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ogłoszeniu podlegają jedynie oferty wybrane do dofinansowania, podczas gdy w treści przepisu nie sprecyzowano czy chodzi o oferenta wybranego czy oferenta biorącego udział w konkursie. Wniosek WSA, że chodzi jedynie o oferentów wybranych do dofinansowania jest nieuprawniony. WSA dokonuje zawężającej wykładni przepisu bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Co więcej - interpretacja taka ogranicza prawo do żądania uzasadnienia wyboru lub odrzucenia oferty przyznane na zasadzie art. 15 ust 2i ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.
4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") w związku z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2022 r., poz. 2492, dalej: "p.u.s.a.") w związku z art. 3 § 2 p.p.s.a., poprzez naruszenie granic kompetencji kontroli legalności aktu, poprzez dokonanie kontroli aktu niezawierającego żadnego uzasadnienia rozstrzygnięcia dotyczącego oceny oferty Skarżącego w kontekście pozostałych ofert. W ocenie Skarżącego już sam brak uzasadnienia aktu winien skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Prezydent Miasta Gliwice w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, gdyż skarżący kasacyjnie i organ zrzekli się przeprowadzenia rozprawy.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Za podstawę wyroku z 30 listopada 2023 r., III SA/Gl 611/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął następujące ustalenia faktyczne: Prezydent Miasta Gliwice zarządzeniem z [...] kwietnia 2023 r. ogłosił otwarty konkurs ofert na realizację zadania publicznego miasta Gliwice w dziedzinie organizacji opieki nad dziećmi sprawowanej w formie żłobka, realizowanego na przełomie 2023/2024 r. Konkurs ogłoszono na podstawie art. 30 ust. 1 usg oraz art. 13 ustawy o wolontariacie w związku z art. 61 ustawy o opiece. W załączniku nr 1 do zarządzenia wskazano szczegółowe warunki konkursu: rodzaj zadania publicznego, podmioty uprawnione do składnia ofert, wysokość środków publicznych przeznaczonych na realizację zadania, zasady przyznawania dotacji, termin i warunki składania ofert, w tym wymagane dokumenty, wymagane załączniki, termin, tryb i kryteria stosowane przy wyborze ofert, termin i warunki realizacji zadania, informacje o zrealizowanych zadaniach publicznych tego samego rodzaju, informacje dodatkowe. Wzór oferty stanowił załącznik nr 4 do zarządzenia. Zarządzeniem z [...] maja 2023 r. Prezydent Miasta Gliwice rozstrzygnął konkurs i przyznał dotacje na wsparcie realizacji zadania oferentom wymienionym w zestawieniu stanowiącym załącznik do zarządzenia w łącznej wysokości 2.179.360 złotych. Pismem z 26 maja 2023 r. Prezydent Miasta Gliwice poinformował G. J., że konkurs został rozstrzygnięty wskazanym zarządzeniem, a trzy jego oferty zostały odrzucone ze względów formalnych, ponieważ w ofercie nie wskazał maksymalnej opłaty za wyżywienie ponoszonej przez rodziców/opiekunów. Pismem z 16 czerwca 2023 r. Prezydent Miasta Gliwice poinformował G. J. o dwuetapowym przebiegu oceny ofert (etap formalny i merytoryczny), do którego dołączył uzasadnienie znajdujące się w protokole posiedzenia komisji konkursowej.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 6) p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Charakter prawny wskazanych aktów jest różnorodny. Wspólną ich cechą jest to, że podejmowane są w sprawach z zakresu administracji publicznej, które obejmują działania z wyłączeniem tych, które rodzą bezpośrednio skutki cywilnoprawne. Akty z art. 3 § i 2 pkt 6) p.p.s.a. mają na celu realizację zadań publicznych przypisanych organom jednostek samorządu terytorialnego w drodze ustawy; nakładają obowiązki, stwierdzają uprawnienia lub obowiązki bądź tworzą lub znoszą istniejący stosunek prawny; mają charakter indywidualny bądź generalny; nie są aktami prawa miejscowego. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega zarządzenie organów jednostek samorządu terytorialnego o charakterze ogólnym, w tym zawierające regulaminy, wytyczne (dyrektywy) skierowane do podległych organów i innych jednostek, akty budżetowe, a także akty o charakterze indywidualnym.
Według art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 91 ust. 1 i 4 usg, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Według art. 91 ust. 3 usg, rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Wskazanie podstawy rozstrzygnięcia nadzorczego polega na powołaniu art. 91 usg oraz właściwych przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Uzasadnienie rozstrzygnięcia musi odpowiadać zarówno pod względem treściowym, jak i logicznym podstawie prawnej i sentencji rozstrzygnięcia nadzorczego. Organ nadzoru powinien wskazać naruszenie prawa, zawierając w uzasadnieniu prawnym wykładnię przepisu prawa i jego zastosowanie do danego rozwiązania przyjętego w kwestionowanym akcie. Z art. 91 ust. 1 i art. 91 ust. 4 usg wynika, że istnieją dwa rodzaje wad uchwały lub zarządzenia w postaci "nieistotnego naruszenia prawa" oraz "sprzeczności z prawem", która obejmuje naruszenia prawa o charakterze istotnym. Przez sprzeczność taką należy rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego: Konstytucją RP, ustawami, aktami wykonawczymi oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że sprzeczność uchwały lub zarządzenia musi być oczywista i bezpośrednia. Za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym. Może ono polegać na naruszeniu prawa materialnego albo procesowego, o ile naruszenie norm procesowych mogło mieć wpływ na materialne ukształtowanie treści aktu. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest legalność aktu, co oznacza konieczność zbadania, czy akt ten, biorąc pod uwagę jego treść, może pozostawać w obrocie prawnym. Za istotne naruszenie prawa uznaje się między innymi, wprowadzenie do aktu prawa miejscowego uregulowań sformułowanych w sposób trudny do odczytania. Zgodnie z art. 94 ust. 1 i 2 usg, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio.
Według art. 101 ust. 1 i 4 usg, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 94.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. J. na zarządzenie Prezydenta Miasta Gliwice z [...] maja 2023 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na realizację zadania publicznego. Oznacza to, że sąd administracyjny sprawując kontrolę działalności administracji publicznej zastosował środek określony w ustawie - art. 151 p.p.s.a., ponieważ nie stwierdził nieważności wskazanego zarządzenia oraz nie stwierdził, że zostało wydane z naruszeniem prawa. Należy podkreślić, że w art. 147 § 1 p.p.s.a. brak jest zapisu: "Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio", który znajduje się w zdaniu drugim art. 146 § 1 p.p.s.a. dotyczącym kontroli aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b p.p.s.a. Przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. normujący postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określa kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania w razie uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną orzekł zatem o zgodności z prawem zarządzenia Prezydenta Miasta Gliwice z [...] maja 2023 r. Stosując środek określony w ustawie – art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie naruszył przepisów postępowania, o jakich mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Granice sprawy sądowoadministracyjnej zostały bowiem zakreślone przez skarżącego, który wniósł skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta Gliwice z [...] maja 2023 r., a nie na rozstrzygnięcie w sprawie indywidualnej wydane na podstawie wskazanego zarządzenia tj. na pismo Prezydenta Miasta Gliwice z [...] maja 2023 r. informujące, że konkurs został rozstrzygnięty zarządzeniem z [...] maja 2023 r. oraz, że trzy oferty G. J. zostały odrzucone.
Zgodnie z art. 147 § 2 p.p.s.a., rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Takiego postępowania G. J. nie uruchomił.
W ramach nie wskazanej wprost podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w pkt 4. petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji: "naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez naruszenie granic kompetencji kontroli legalności aktu, poprzez dokonanie kontroli aktu niezawierającego żadnego uzasadnienia rozstrzygnięcia dotyczącego oceny oferty Skarżącego w kontekście pozostałych ofert. W ocenie Skarżącego już sam brak uzasadnienia aktu winien skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu."
Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. składający się z trzech jednostek redakcyjnych – liter a), b), c) nie mógł mieć nawet odpowiedniego zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Z kolei, artykuł 1 p.u.s.a. składa się z dwóch jednostek redakcyjnych - paragrafów 1 i 2 (Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Natomiast artykuł 3 § 2 p.p.s.a. składa się z dziewięciu punktów
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Przyjmuje się, że podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te przepisy p.p.s.a., które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego. Tak pojmowana podstawa rozstrzygnięcia powinna być podana i wyjaśniona w uzasadnieniu wyroku, w którym sąd administracyjny powinien wskazać, jakie przepisy uprawniały organ administracji publicznej do wyciągnięcia określonych konsekwencji prawnych z dokonanych w sprawie ustaleń. Chodzi o przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania, które miały zastosowanie w sprawie administracyjnej, które łącznie z przepisami p.p.s.a. stanowią podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Podstawą prawną decyzji jest przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego powołany w decyzji jako podstawa prawna decyzji oraz wyjaśniona w uzasadnieniu prawnym decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Takim przepisem prawa jest ten, który kształtuje sytuację prawną podmiotu przez pozbawienie uprawnienia i nałożenie określonego obowiązku, będącego sankcją za jego nieprzestrzeganie. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu dotyczącego obu form naruszenia prawa materialnego jest zasadne w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne.
W ramach nie wskazanej wprost podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. w pkt 1., pkt 2. petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie wskazanych tam zapisów "Zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta Gliwice z dnia [...].04.2023 r.", które w sprawie nie miało zastosowania, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznał skargę "na zarządzenie Prezydenta Miasta Gliwice z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na realizację zadania publicznego". Zarządzenie nr [...] Prezydenta Miasta Gliwice z dnia [...] kwietnia 2023 r. w sprawie ogłoszenia otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego miasta Gliwice w dziedzinie organizacji opieki nad dziećmi sprawowanej w formie żłobka nie podlegało kontroli sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 pkt 6) p.p.s.a., ponieważ nie wniesiono na nie skargi. Natomiast, w pkt 3. petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie "art. 15 ust. 2h ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu (...)."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyraził w trybie art. 153 p.p.s.a. następującą ocenę prawną: "Odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi - dotyczącego niewskazanie skarżącego w treści zarządzenia w przedmiocie ogłoszenia wyników konkursu, powołać należy art. 15 ust. 2h ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Zgodnie z tym przepisem ogłoszenie wyników otwartego konkursu ofert zawiera w szczególności nazwę oferenta, nazwę zadania publicznego oraz wysokość przyznanych środków publicznych. Brak tu jednoznacznego wskazania, czy chodzi o oferenta wybranego, czy każdego, jaki brał udział w konkursie. Zatem można z tego przepisu wywieść wniosek, że ogłoszeniu podlegają tylko oferty wybrane do dofinansowania, bo skoro w zarządzeniu podaje się wysokość przyznanych środków publicznych, to nie ma potrzeby przywoływania danych oferentów, których oferty nie zostały wybrane."
Wskazana ocena prawna zawiera prawidłową wykładnię przepisu art. 15 ust. 2h ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Ogłoszenie wyników otwartego konkursu ofert zawiera w szczególności: 1) nazwę oferenta; 2) nazwę zadania publicznego; 3) wysokość przyznanych środków publicznych). Zgodnie z art. 15 ust. 2i tej ustawy, każdy w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia wyników konkursu, może żądać uzasadnienia wyboru lub odrzucenia oferty. Z tej regulacji jednoznacznie wynika, że nie tylko podmiot, którego ofertę odrzucono, lecz każdy może żądać uzasadnienia wyboru lub odrzucenia oferty. Podmiot, którego ofertę odrzucono (nazwy oferenta nie umieszczono w ogłoszeniu wyników otwartego konkursu ofert; nie umieszczono w ogłoszeniu nazwy zadania publicznego oraz wysokości przyznanych środków publicznych) może to rozstrzygnięcie w sprawie indywidualnej wydane na podstawie
aktu organu jednostki samorządu terytorialnego podjętego w sprawach z zakresu administracji publicznej (zarządzenie prezydenta miasta) wzruszać w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) i art. 205 § 2 w zw. § 14 ust. 1 pkt. 1) lit. c) oraz § 14 ust. 1 pkt. 2) lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).