VIII SA/WA 522/24

VIII SA/Wa 522/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna /przewodniczący/
Justyna Mazur
Sławomir Fularski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 61a  par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 412
art. 60 ust. 1  i ust. 4
Ustawa z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi D. L. na postanowienie Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia 25 marca 2024r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz przejściowego wsparcia krajowego na rok 2023 oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga D. L. (dalej też jako: "skarżący", "strona", "wnioskodawca") na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: "organ odwoławczy", "Dyrektor ARiMR") nr [...]z [...]marca 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: "organ I instancji", "Kierownik ARiMR") nr [...]z [...]grudnia 2023 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz przejściowego wsparcia krajowego na rok 2023.
U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.
W dniu 27 września 2023 r. strona (za pośrednictwem aplikacji eWniosekPIus) złożyła do organu I instancji wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz przejściowego wsparcia krajowego na rok 2023 wraz z załącznikami graficznymi.
Postanowieniem nr [...]z [...]grudnia 2023 r. Kierownik ARiMR, działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775; dalej: "k.p.a."), w związku z art. 60 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz.U. poz. 412, ze zm.), rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 maja 2023 r. w sprawie określenia dłuższego terminu składania wniosków o przyznanie pomocy finansowej
w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 oraz zgłaszania zmian do tych wniosków w 2023 r. (Dz.U. poz. 907), § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach "Działania rolno-środowiskowo-klimatycznego" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 415, ze zm.), § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1784, ze zm.), § 13 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2016 r. poz. 153, ze zm.), § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej
w ramach poddziałania "Wsparcie na zalesianie i tworzenie terenów zalesionych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2022 r., poz. 1931, ze zm.) oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/1173 z dnia 31 maja 2022 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli we wspólnej polityce rolnej (Dz. Urz. UE L 183
z 8.07.2022, str. 12) orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich, o które ubiegano się we wniosku o przyznanie płatności na rok 2023. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie organu I instancji, że został przekroczony ustawowy termin do złożenia ww. wniosku (strona złożyła wniosek w dniu 27 września 2023 r., zaś wnioski na rok 2023 składa się w terminie od 15 marca do 25 lipca 2023 r.).
We wniesionym zażaleniu wnioskodawca wyjaśnił, że wniosek o płatność OB składał przez aplikację w dniu 29 września 2023 r., zaś z otrzymanej 27 września 2024 r. decyzji o odmowie przyznania pomocy do zakupu nawozów dowiedział się
o braku przedłożenia wniosku obszarowego. Dlatego też, w tym samym dniu ponownie przedłożył wniosek obszarowy. Strona domaga się uznania wniosku wysłanego po terminie jako skutecznie złożonego oraz wyjaśnia, że jest w posiadaniu informacji, że jej przypadek nie jest odosobniony i sytuacja błędnie działającej aplikacji dotyczy większej liczby rolników.
Skarżący wskazał na szereg zarzutów naruszenia organu I instancji przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 k.p.a.). Zarzuca również brak weryfikacji i powiadomienia o braku przedłożenia wniosku obszarowego przed upływem terminu na złożenie tego wniosku. Zwrócił uwagę, że 30 czerwca 2023 r. osobiście składał wniosek o przyznanie pomocy do zakupu nawozów i nie został poinformowany o braku przedłożenia wniosku obszarowego będącego warunkiem przyznania pomocy do nawozów.
W uzasadnieniu wskazanego na wstępie postanowienia z 25 marca 2024 r., wydanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., Dyrektor ARiMR przytoczył brzmienie art. 61a § 1 k.p.a. Wyjaśnił, że termin złożenia wniosków o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, o których mowa w art. 69 lit. b rozporządzenia 2021/2115, określa art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027(Dz. U. poz. 412 ze zm.; dalej też jako "ustawa") oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa
i Rozwoju Wsi z dnia 11 maja 2023 r. w sprawie określenia dłuższego terminu składania wniosków o przyznanie pomocy finansowej w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 oraz zgłaszania zmian do tych wniosków w 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 907), przytaczając ich treść.
Organ odwoławczy wskazał, że ostateczny termin na złożenie wniosku w roku 2023 upłynął 25 lipca 2023 r. Ostateczny termin złożenia wniosku nie podlega natomiast przywróceniu, bez względu na okoliczności, z powodu których doszło do jego uchybienia. Tymczasem strona złożyła wniosek w dniu 27 września 2023 r., czyli po terminie na złożenie wniosku w roku 2023, tj. po dniu 25 lipca 2023 r.
Zdaniem organu odwoławczego, termin składania wniosków jest terminem prawa materialnego i nie jest terminem przywracalnym. Termin materialny nie może być wydłużany lub skracany, jego bieg nie podlega też zawieszeniu. W przypadku naruszenia terminu materialnego dochodzi do wygaśnięcia praw lub obowiązków
o charakterze materialnym. Powyższe oznacza, że wniosek złożony w dniu 27 września 2023 r. nie może zostać rozpatrzony, co skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu, że brak wniosku złożonego przez wnioskodawcę
w dniu 29 czerwca 2023 r. wynika z winy systemu, organ odwoławczy wskazał na wyjaśnienia zawarte w piśmie Departamentu Płatności Bezpośrednich Centrali ARiMR z [...]listopada 2023 r. (znak [...]). Z pisma tego wynika, że przeanalizowano tzw. logi operacyjne zapisane na koncie D. L. dla daty 29 czerwca 2023 r. i nie zidentyfikowano zdarzenia "złożenie wniosku o płatność". Pierwsza zapisana tego dnia operacja miała miejsce o godz. 10:26:09 i odnosiła się do wyszukiwania roboczych wniosków o płatności. Kolejne zapisane zdarzenia to: wyszukiwanie wniosków o płatności, pobranie danych gospodarstwa, zapis roboczego wniosku o płatności, pobranie załącznika do wniosku o płatności. Ostatnia zapisana operacja na koncie wnioskodawcy w dniu 29 czerwca 2023 r. to zapis roboczego wniosku o płatności o godz. 19:36:33. Skuteczne wysłanie wniosku miało miejsce dopiero w dniu 27 września 2023 r.
Organ odwoławczy wyjaśnił także, że w dniu 29 czerwca 2023 r. na stronie internetowej agencji został opublikowany komunikat o niedostępności lub problemach technicznych aplikacji eWniosekPlus w godzinach 22:00- 23:00.
Dalej Dyrektor ARiMR wskazał na regulację zawartą w art. 66 ust. 2 ustawy, podnosząc, że w świetle powyższego przepisu strona zobowiązana jest dostarczyć organowi dowody na poparcie okoliczności, z których wywodzi skutek prawny
w postaci uprawnienia do płatności. Jeśli strona nie przedstawi w toku postępowania dowodów, z których w ocenie organu jednoznacznie będzie wynikać, że spełnia przesłanki do przyznania płatności, organ na podstawie art. 66 ust. 2 ustawy uznaje daną okoliczność za nieudowodnioną. Powyższy przepis w sposób jednoznaczny przenosi inicjatywę dowodową na stronę. Tymczasem strona nie przedstawiała żadnych dowodów potwierdzających zaistnienie faktu niepoprawnego działania aplikacji w dniu potencjalnego złożenia wniosku (29 czerwca 2023 r.) i podważenia dowodów przedstawionych przez Departament Płatności Bezpośrednich Centrali ARiMR.
Odnosząc się do zarzutu braku poinformowania przez pracowników ARiMR
w [...]o nieskutecznym przedłożeniu wniosku obszarowego przy okazji składania wniosku o pomoc w zakupie nawozów, organ odwoławczy zwrócił uwagę na sprzeczne wyjaśnienia skarżącego zawarte w pismach z 10 września 2023 r. i z 5 grudnia 2023 r. zmierzając do przerzucenia całej winy na pracowników ARiMR
w [...]. Jednocześnie zauważył, że rolnik składając wniosek o przyznanie płatności, podpisując go, jednocześnie oświadcza, że znane są mu zasady przyznawania wnioskowanych płatności (sekcja IX wniosku). Ponadto przyznawanie pomocy na podstawie wniosków (obszarowego i dotyczącego pomocy w zakupie nawozów) regulują odrębne przepisy, a same wnioski nie są rozpatrywane łącznie ani też natychmiast w chwili wpływu. Organy ARiMR zobligowane są do rozpatrzenia wniosków w określonych terminach. Nie może zatem wnioskodawca oczekiwać, że
w chwili złożenia wniosku o pomoc w zakupie nawozów organ ARiMR przeanalizuje natychmiast jego wniosek obszarowy.
Dyrektor ARiMR zauważył, że ustawodawca zapewnił organom ARiMR stosowne terminy na obsługę wniosków w celu zapewnienia możliwości przeprowadzenia niezbędnych czynności weryfikujących uprawnienie wnioskodawcy do otrzymania pomocy. W związku z powyższym przedstawione w zażaleniu zarzuty uznał za chybione i nie dopatrzył się w przedmiotowym postępowaniu jakichkolwiek zaniedbań organu I instancji mogących mieć wpływ na rozpatrzenie sprawy.
Skargę na powołane wyżej postanowienie z 25 marca 2024 r. do sądu administracyjnego złożył skarżący, wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wydanemu rozstrzygnięciu autor skargi zarzucił naruszenie:
1) prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 60 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o planie strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 oraz nierozpatrzenie wniosku złożonego przez skarżącego wobec uznania, że wniosek o przyznanie płatności został złożony z uchybieniem terminu do jego złożenia;
2) art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia
z uwzględnieniem słusznego interesu strony;
3) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa z uwagi na zaniechanie ustosunkowania się do zgłaszanych twierdzeń i wniosków strony oraz konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa;
4) art. 9, art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku informowania strony przez organ o przysługujących jej prawach.
Skarżący wniósł także o:
a) zobowiązanie organu do przyjęcia oceny prawnej Sądu i wskazań co do dalszego postępowania w zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023 - 2027 i przy uwzględnieniu obowiązku organu do należytego i wyczerpującego informowania strony
o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy;
b) przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron, celem stwierdzenia faktu nieprawidłowości działania organu, w tym wprowadzenia w błąd skarżącego przez pracownika Agencji, co do skuteczności i prawidłowości złożenia wniosku, niepoinformowania przez organ uprawnionego do przyznania płatności skarżącego
o nieskuteczności złożonego wniosku w dniu 29 czerwca 2023 r..; nieprawidłowości działania systemu eWniosekPlus, a w tym w dacie złożenia wniosku przez skarżącego.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że organ rozpatrujący wnioski o przyznanie płatności - mając na uwadze wolę strony wyrażoną w tym wniosku - winien zweryfikować prawidłowość złożenia wniosków, a w przypadku jakichkolwiek wadliwości winien wezwać do złożenia ponownie wymaganych dokumentów, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Dalej skarżący wskazał, że organ zaniechał poinformowania go, że złożone przez niego wnioski nie zostały prawidłowo zarejestrowane w systemie z powodu wadliwego działania aplikacji. Wręcz przeciwnie, organ przyjmując od wnioskodawcy kolejne dokumenty uzupełniające
w sprawie, doprowadził do pozostawania przez skarżącego w uzasadnionym przekonaniu o prawidłowości złożonych wniosków. Wobec tego, odmowę przyznania wnioskowanych płatności w oparciu wyłącznie o okoliczność niezarejestrowania wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, uznał za przedwczesną, z uwagi na pominięcie uprzedniego wezwania do złożenia wymaganych dokumentów. Strona stwierdziła, że w sytuacji pouczenia jej przez organ o ww. wadliwościach, złożyłaby kolejny wniosek o przyznanie płatności, czego jednak nie uczyniła z uwagi na uchybienie organu.
Odnosząc się do kwestii uchybienia terminu do złożenia wniosku skarżący podniósł, że organ nie dochował należytej staranności w procesie analizy przedłożonej dokumentacji i poczynił tym samym nieuzasadnione ustalenia. Wnioskodawca bowiem ubiegający się o płatność dołożył wszelkich starań by dochować terminów, do których jest zobligowany, a pierwotnego terminu nie był
w stanie dochować nie z własnej winy, lecz z powodu niedziałającego systemu informatycznego ARiMR, co jest udokumentowane stosownymi oświadczeniami znajdującymi się w aktach sprawy.
Konkludując skarżący stwierdził, że w rozstrzyganej sprawie obowiązkiem organu była prawidłowa weryfikacja i ocena dowodów na nieprawidłowe działania systemu eWniosekPlus, której w sprawie zabrakło.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.
W piśmie procesowym z 7 sierpnia 2024 r. skarżący wniósł o wysłuchanie
w charakterze świadka na posiedzeniu Sądu w dniu 5 września 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana
w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane
w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w [...]z [...]marca 2024 r. utrzymujące
w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...]z [...]grudnia 2023 r., którym odmówiono skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2023.
Jako podstawę odmowy wszczęcia postępowania organ I instancji wskazał m.in. art. 61 a § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że tryb składania wniosków
o przyznanie płatności oraz warunki uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2023 reguluje ustawa z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. poz. 412 ze zm.; dalej: "ustawa") oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa
i Rozwoju Wsi z dnia 11 maja 2023 r. w sprawie określenia dłuższego terminu składania wniosków o przyznanie pomocy finansowej w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 oraz zgłaszania zmian do tych wniosków w 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 907; dalej: "rozporządzenie").
Zgodnie z treścią art. 60 ust. 1 ustawy wniosek o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja.
Z kolei § 1 ust. 1 rozporządzenia wnioski o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, składa się w terminie do dnia 30 czerwca,
a z zastosowaniem kary, o której mowa w art. 60 ust. 1 zdanie drugie ustawy - do dnia 25 lipca.
Organy orzekające w tej sprawie prawidłowo uznały, że termin określony w art. 60 ust. 1 ustawy ma charakter materialny, prekluzyjny, którego upływ powoduje wygaśnięcie prawa do skutecznego wystąpienia z żądaniem przyznania tego rodzaju płatności. Termin ten nie podlega przywróceniu, stosownie do art. 60 ust. 4 ustawy. Zatem naruszenie tego terminu przez wnioskodawcę (beneficjenta pomocy) skutkować powinno odmową wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie przytoczonego wyżej art. 61a § 1 k.p.a.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że orzekające organy prawidłowo ustaliły, że wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2023 został złożony przez skarżącego
w dniu 27 września 2023 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu, który upłynął 25 lipca 2023 r. Właściwie też wywiodły, że złożonego z opóźnieniem wniosku nie da się powiązać z niepoprawnym, w ocenie skarżącego, działaniem aplikacji eWniosekPlus w dniu 29 czerwca 2023 r.
W ocenie Sądu, zarzuty skargi, jakoby organ odwoławczy nie dokonał prawidłowej weryfikacji i oceny działania ww. aplikacji we wskazanym terminie należy uznać za nieuzasadnione.
Z akt administracyjnych sprawy bezsprzecznie wynika, że organ I instancji, przed wydaniem postanowienia z 28 grudnia 2023 r., przekazał złożoną przez skarżącego reklamację na błędne działanie aplikacji eWniosekPlus do Departamentu Informatyki Centrali ARiMR w [...]. W odpowiedzi, pismem z 10 listopada 2023r. znak: [...], Departament Płatności Bezpośrednich Centrali ARiMR w [...]poinformował, że przeanalizowano logi operacyjne zapisane na koncie D. L., jak również opublikowane treści komunikatów o niedostępności aplikacji w okresie składania wniosków. Szczegółowo opisał zapisane zdarzenia dla loginu [...]. M.in. wskazał, że wśród logów operacyjnych z 29 czerwca 2023 r. nie zostało zidentyfikowane zdarzenie "Złożenie wniosku o płatność", zaś jako ostatnią zapisaną operację stwierdzono zapis roboczy wniosku o płatność o godz. 19:36:36. Skuteczne wysłanie wniosku miało zaś miejsce w dniu 27 września 2023 r. Jednocześnie poinformowano, że 29 czerwca 2023 r. na stronie internetowej Agencji został opublikowany komunikat o niedostępności lub problemach technicznych aplikacji eWniosekPlus w godzinach 22:00- 23:00.
W świetle powyższych ustaleń, Sąd nie podziela stanowiska skarżącego przedstawionego w skardze dotyczącego nieprawidłowości działania organu, wprowadzenia skarżącego w błąd przez pracownika Agencji, jak i nie poinformowania o nieskuteczności złożenia wniosku.
W przedmiotowej sprawie do organu I instancji nie wpłynął wniosek
w zakreślonym ustawowym terminie, ani też do 25 lipca 2023 r., tylko w dniu 27 września 2023 r., a więc po upływie terminu, po którym skarżący nie może już domagać się uprawnienia wskutek jego wygaśnięcia (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 731/09, wyrok NSA z 24 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1020/09, publ. cbosa). W związku z powyższym niezasadne są zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 60 ust. 1 i 4 ustawy), jak
i przepisów prawa administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a.). Działanie organów nie narusza zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a wyjaśnienia organów obu instancji zawarte w wydanych rozstrzygnięciach nie budzą jakichkolwiek wątpliwości.
Sąd zauważa również, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie wskazywanych w skardze okoliczności błędnego działania aplikacji eWniosekPlus, jak i złożenia w terminie wniosku, w postaci np. wygenerowanego "Potwierdzenia" po wysłaniu wniosku. Jak wskazano powyżej ostatnią zapisaną operację na koncie wnioskodawcy jest jedynie zapis roboczy wniosku o płatność.
Skoro zatem, w sprawie niniejszej, okoliczności złożenia przez skarżącego przedmiotowego wniosku z uchybieniem terminu nie budzą wątpliwości, organy uprawnione były do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2023.
Na koniec, w związku z wnioskami skarżącego o przeprowadzenie dowodu
z przesłuchania stron oraz wysłuchania go w charakterze świadka, wypada jeszcze wyjaśnić, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Powyższy przepis nie przewiduje więc możliwości przeprowadzenia przez sąd administracyjny wnioskowanych przez skarżącego dowodów.
Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.