I GSK 554/15

I GSK 554/15 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-03-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Lidia Ciechomska- Florek
Stefan Kowalczyk /sprawozdawca/
Zbigniew Czarnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GZ 465/14 - Postanowienie NSA z 2014-10-30
III SA/Gl 327/14 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2014-05-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 141 par. 4, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Lidia Ciechomska - Florek Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 327/14 w sprawie ze skargi T. S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz T. S.A. w K. 55.500 (pięćdziesiąt pięć tysięcy pięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I GSK 554/15
U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 26 maja 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA, Sąd I instancji), oddalił skargę T. S.A. w K. (dalej: Skarżąca), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2013r. (dalej: DIC), wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że:
DIC decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za listopad 2007r. w wysokości 22.713.386,0 złotych i za grudzień 2007r. w wysokości 24.802.857,0 złotych.
Powyższa decyzją została wydana w związku z wnioskiem z dnia 6 marca 2008r. Skarżącej, wówczas działającej pod firmą P. S.A. która zwróciła się o stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za okres od listopada do grudnia 2007r., w wysokości 355.888 złotych. Wraz z wnioskiem złożyła korekty deklaracji podatku akcyzowego i informacje o podatku akcyzowym energii elektrycznej za powyższy okres. Natomiast w uzasadnieniu wskazała, iż wyrokiem z dnia 30 maja 2007r., sygnat. akt III SA/Gl 460/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia 29 lipca 2005r. potwierdzając prawną dopuszczalność zwolnienia z podatku akcyzowego energii elektrycznej powstałej w wyniku współspalania biomasy z węglem, w proporcji odpowiadającej energii biomasy.
Naczelnik Urzędu Celnego w Katowicach ( dalej: NUC) decyzją z dnia [...] maja 2008r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za powyższy okres. W uzasadnieniu wskazał, iż zwrot wartości podatku akcyzowego należy się temu kto wartość tą utracił, a więc podmiotowi która faktycznie poniosła ciężar ekonomiczny tego podatku. Skarżąca natomiast, jako producent energii elektrycznej nie poniosła ciężaru podatku akcyzowego, co potwierdzało ujęcie tegoż podatku na fakturach sprzedaży. Przyjęta konstrukcja nadpłaty w art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( t.j.Dz.U.2015 poz. 613 z zm., dalej ordynacja podatkowa) określa nadpłatę jako nienależnie zapłacony podatek i roszczenie o jego zwrot przyznaje osobie która faktycznie go zapłaciła. Wytworzona energia natomiast została sprzedana po cenach zawierających podatek akcyzowy, a faktyczny koszt podatku akcyzowego został poniesiony przez jego końcowego odbiorcę.
Po rozpoznaniu odwołania, DIC decyzją z dnia [...] października 2013r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji uznając, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wyrokiem z dnia [...] lutego 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję.
Natomiast DIC decyzja z dnia [...] września 2009r. uznał iż w rozpatrywanej sprawie niezbędnym jest przeprowadzenie postępowania w znacznej części w konsekwencji czego uchylił zaskarżoną decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia uwzględniając ocenę prawną zawartą w wyroku Sądu.
Skarżąca pismem z dnia [...] października 2009r. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za okres od lipca do grudnia 2007r. w kwocie 152.345.412,0 złotych. We wniosku wskazał, iż prowspólnotowa wykładnia przepisów ustawy o podatku akcyzowym prowadzi do wniosku że po 1 stycznia 2006r. w przypadku sprzedaży energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania jest sprzedaż energii na ostatnim szczeblu odbiorcy to znaczy konsumentowi, a obowiązek podatkowy powstaje w momencie dostawy temu konsumentowi.
W toku postępowania, pismem z dnia [...] lutego 2010r. Urząd Regulacji Energetyki poinformował, iż ceny za energię elektryczną sosowane przez m.in. Skarżącą mają charakter wolnorynkowy, a Prezes URE nie zatwierdza i nie dysponuje taryfami dla energii elektrycznej, za okres od stycznia 2006r. do lutego 2009r.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010r. zawieszono postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez całą Izbę Gospodarczą Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały w sprawie następującego pytania prawnego skierowanego w dni 3 lutego 2011r.( sygn. akt GSK 262/10), czy w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej jest nadpłata kwota podatku akcyzowego uiszczona z tytułu sprzedaży energii elektrycznej w sytuacji gdy ten kto ja uiścił nie poniósł z tego tytułu uszczerbku majątkowego.
Po rozpatrzeniu materiału dowodowego NUC wydal w dniu [...] listopada 2012r. decyzję którą odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za powyższy okres, jako podstawę wskazując art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 75 § 2 ordynacji podatkowej. W motywach wskazał iż podatek akcyzowy dotyczący energii elektrycznej wytworzonej z odnawialnych źródeł energii został zapłacony w cenie zakupu przez nabywcę energii elektrycznej, a tym samym Skarżąca nie poniosła ciężaru ekonomicznego tego podatku.
DIC po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzja z dnia [...] kwietnia 2013r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając poglądy zaprezentowane przez organ I instancji.
Wskazał iż przepisy ustawy z dnia [...] stycznia 2004r. o podatku akcyzowym oraz akty wykonawcze wydane na jej podstawie pozostawały w sprzeczności z dyrektywą energetyczną i dotyczyła momentu powstania obowiązku podatkowego. Jednakże w stosunku do nich nie została stwierdzona niezgodność z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej czy też prawa wspólnotowego. DIC podzielił wykładnię zaprezentowana w uchwale NSA z dnia 22 czerwca 2011r. sygn. I GPS 1/11, zgodnie z którą nie stanowi nadpłaty kwota podatku, którego ciężar ekonomiczny został przeniesiony na kolejne ogniwa obrotu. Ma to również odniesienie do energii pochodzącej z odnawialnych źródeł energii która podlegała zwolnienia na podstawie art. 23 ust. 3 u.p.a. Zdaniem DIC jako że Skarżąca przeniosła ciężar ekonomiczny podatku na nabywców, co potwierdza wykazanie na fakturach kwot podatku akcyzowego, brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty.
Wyrokiem z dnia 26 maja 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę złożoną przez Skarżącą.
Sąd I instancji wskazał, że w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej nie jest nadpłatą kwota podatku akcyzowego uiszczona z tytułu sprzedaży energii elektrycznej w sytuacji gdy ten kto ją uiścił nie poniósł z tego tytułu uszczerbku majątkowego. Skarżąca natomiast domagając się zwrotu uiszczonego podatku akcyzowego winna obalić dowody zgromadzone przez organ, wskazujące na brak takiego zubożenia.
Powołując się na uchwałę NSA z dnia 22 czerwca 2011r. wydaną w sprawie I GPS 1/11 wskazał, iż przesłankami które należy uwzględnić przy dokonywaniu oceny zasadności skargi jest to, czy przy sprzedaży energii elektrycznej nastąpiła zapłata podatku akcyzowego, który okazał się uiszczony nienależnie?, jak również, czy po stronie wnioskodawcy będącego producentem wystąpił uszczerbek majątkowy z tytułu uiszczenia tego podatku?.
Sąd I instancji powołał się również na reguły szczegółowe, ukształtowane przez orzecznictwo ETS, które winny być stosowane przez krajowe organy władzy publicznej w sytuacji gdy zwrot świadczenia jest uwarunkowany powstaniem zubożenia po stronie osoby występującej z roszczeniem o taki zwrot. Odwołując się do tych reguł uznał, iż stanowisko organów podatkowych jest prawidłowe. Organy odwołały się bowiem do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001r. o cenach (Dz.U. nr 97 poz. 1050 ze zm.), wskazując iż podatek akcyzowy z tytułu sprzedaży energii elektrycznej dystrybutorowi jest wliczany w cenę sprzedawanego towaru akcyzowego i w ten sposób następuje przerzucenie ciężaru podatkowego na nabywcę. Przerzucenie tego podatku na nabywcę wynika z obrotowego charakteru tego podatku.
Zdaniem Sądu I instancji zaliczenie kwoty podatku akcyzowego do ceny towaru uzasadnia także art. 29 ust. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym ( Dz.U. Nr. 29 poz. 257 z zm., dalej: u.p.a.) który ustanawia obowiązek zaliczenia akcyzy do podstawy opodatkowania towarów będących przedmiotem dostawy, jak również art. 12 ust. 1 pkt 4f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych który określa skutki zrekompensowania podatnikowi podatku akcyzowego zapłaconego przy nabyciu towaru obciążonego tym podatkiem i nakazuje zwrócić podatnikowi korzyść podatkową jaką uzyskał zaliczając do kosztów uzyskana przychodów podatek akcyzowy, uiszczony przy nabyciu towarów stanowiących koszt podatkowy
Sąd uznał również, że stanowisko spółki zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2014r. nie wnosi do sprawy istotnych argumentów, które powodowałyby odmienną ocenę zapadłego rozstrzygnięcia. Treść pisma odnosi się do wytwarzania energii z OZE od której podatek akcyzowy został wykazany w fakturach sprzedaży, a więc stanowi element ceny. Zapisy w fakturach dowodzą, że w spornym okresie podatek akcyzowy był finansowany przez odbiorcę końcowego towaru, gdyż ciężar podatku akcyzowego został przeniesiony w cenie na ostatecznego odbiorcę.
Podkreślił, iż Skarżąca nie negowała ujęcia w cenie sprzedaży podatku akcyzowego, kwestionowała natomiast odzyskanie go w pełnej wysokości przy braku zmiany ceny energii elektrycznej, mimo realnego wzrostu kosztów jej wytwarzania. Argumentowała, dokonując analizy cen energii w latach 2002-2007, że od 2002r. od kiedy został wprowadzony podatek akcyzowy cena energii nie wzrosła o jego rzeczywistą wartość co oznacza, że nie doszło do przerzucenia w całości jego kosztów na nabywcę energii elektrycznej.
Sąd I instancji nie podzielając powyższego stanowiska wskazał, że nawet gdyby doszło do uszczerbku w jej majątku w postaci utraty zysku, może dochodzić jego utraty w trybie cywilnoprawnym. Uszczerbek ten nie jest natomiast wynikiem bezpośredniej zapłaty podatku, w szczególności po 2005r. od kiedy nastąpiło uwolnienie cen energii, a producent kalkulował jego cenę zgodnie z ponoszonymi kosztami.
Wskazał również na analizę Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] października 2008r. w sprawie skutków wprowadzenia ustawy o podatku akcyzowym z której wynika, że od 2003r. skutki uiszczania podatku akcyzowego przez producenta ponosi konsument.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
I. na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), naruszenie prawa materialnego to jest:
1. art. 23 ust. 3 u.p.a. i art. 72 § 1 pkt. 1 ordynacji podatkowej poprzez jego nie zastosowanie, a w rezultacie odmowę stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku mimo poniesienia przez Skarżącego ciężaru ekonomicznego nienależnie zapłaconego podatku akcyzowego od energii elektrycznej pochodzącej z odnawialnych źródeł energii,
2. art. 23 ust. 3 u.p.a. i art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 73 § 2 pkt 2 ordynacji podatkowej przez ich błędną wykładnie polegającą na uzależnieniu istnienia i zwrotu nadpłaty powstałej w wyniku zastosowania zwolnienia z akcyzy energii elektrycznej pochodzącej z odnawialnych źródeł energii za miesiące styczeń i luty 2009r. od wykazania poniesienia ciężaru ekonomicznego z tytułu zapłaty tego podatku, a w konsekwencji odmowę stwierdzenia nadpłaty i zwrotu nienależnie uiszczonego podatku akcyzowego,
3. art. 72 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu że nadpłata w jego rozumieniu nie jest kwotą podatku akcyzowego zadeklarowanego i zapłaconego nienależnie, w sytuacji przerzucenia jego ekonomicznego ciężaru na kontrahentów w cenie zbywanej energii elektrycznej,
4. art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ( Dz.U. z 2004 nr 90 poz. 864/2) poprzez brak jego zastosowania w sprawie, a w konsekwencji pozbawienie Skarżącej efektywnej możliwości odzyskania podatku akcyzowego zapłaconego w oparciu o przepisy krajowe niezgodne z art. 21 ust. 5 Dyrektywy energetycznej,
II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy to jest:
1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji DIC wydanej z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie ustalenia pełnego przerzucenia ciężaru podatku akcyzowego jedynie w oparciu o okoliczność wykazania tego podatku na fakturze VAT, w wyniku wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego i konsekwencji przyjęcie, że całość podatku akcyzowego zapłaconego przez Skarżąca za miesiąc listopad i grudzień 2007r. została przerzucona na nabywcę,
2. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 153 p.ps.a. poprzez odniesienie się do argumentów podnoszonych przez Skarżąca w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób lakoniczny, co powoduje brak możliwości pełnego poznania przez Skarżącego motywów rozstrzygnięcia oraz oceny ich poprawności, a także poprzez odwoływanie się do błędnych sygnatur i dat wyroków oraz decyzji w uzasadnieniu wyroku, co uniemożliwia poznanie motywów jakimi kierował się Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok, w szczególności biorąc p od uwagę, że przy ocenie merytorycznej odwołuje się do art. 153 p.p.s.a. do wyroków które nie zapadły w sprawie Skarżącego.
Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Nadto Skarżąca wniosła o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z następującymi pytaniami prawnymi:
1. Czy przepisy ordynacji podatkowej, w szczególności jej art. 72 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, rozumiane w ten sposób, iż nadpłaty podatku nie stanowi podatek zapłacony nienależnie lub w wysokości wyższej niż należna, którego ciężar ekonomiczny podatnik przeniósł na inny podmiot (kontrahenta) w cenie sprzedaży towarów lub usług, są zgodne z Konstytucją RP w szczególności z konstytucyjną zasadą pewności i dookreśloności prawa?
2. Czy przepisy ordynacji podatkowej, w szczególności jej art. 72 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, rozumiane w ten sposób, iż nadpłaty podatku nie stanowi zapłacony podatek akcyzowy od energii elektrycznej korzystającej ze zwolnienia w sytuacji braku poniesienia ciężaru ekonomicznego są zgodne z Konstytucją RP w szczególności z jej art. 32 wyrażającym konstytucyjną zasadę równości wobec prawa?
W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIC wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna okazała się uzasadniona.
Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż usprawiedliwione są zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy z jakich składać się winno uzasadnienie orzeczenia. O jego naruszeniu można mówić wówczas gdy nie odpowiada ono warunkom określonym w art. 141 § 4, a także wówczas gdy wada ta jest na tyle istotna że może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a uchybienie to uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku ((wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2009 r., I OSK 1605/09, z dnia 27 października 2010 r., II GSK 900/09, z dnia 5 listopada 2010 r., II OSK 1713/10, z dnia 30 listopada 2012 r., II FSK 745/11).
Wskazać należy, że jak wynika ze stanu faktycznego sprawy wniosek Skarżącej spółki o zwrot nadpłaconego podatku był przedmiotem rozpoznania przez sąd. Skarżąca wskazuje, iż decyzją DIC z dnia [...] września 2008r. była przedmiotem wyroku z dnia 13 lutego 2009r. sygn. Akt III SA/Gl 360/08, którym to wyrokiem uchylono decyzję DIC z dnia [...] września 2009r.
Natomiast już z samego porównania dat w której DIC wydał zaskarżoną decyzję wynika, iż przedmiotem wskazanego wyroku nie była decyzja DIC w niniejszej sprawie.
Nadto, w związku z tym iż decyzja DIC została już uprzednio uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, przy rozpoznaniu sprawy winien stosownie do art. 153 p.p.s.a. mieć na uwadze iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą nie tylko organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, ale również sąd.
Sąd I instancji odnotował w stanie faktycznym , iż już uprzednio wydany został wyrok, jednak podał nieprawidłową sygnaturę akt, natomiast w motywach uzasadnienia odwołał się do wyroku z dnia 7 listopada 2011r. nie podając bliższych danych odnoszących się do wskazanego wyroku.
Podkreślić należy jednocześnie, iż wskazując na powyższy wyrok wskazał, iż zarzuty prawa materialnego były już negatywnie ocenione we wskazanym wyroku., a ze względu na przepis art. 153 p.p.s.a. nie wymagały ponownego rozpatrzenia skoro ich podstawę stanowiła wykładnia odmienna od tej którą przyjął Sąd orzekający w wydanym wyroku, którą organ był związany.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji powołując się błędnie na wyrok z 7 listopada 2011r., nie odnosząc się do zarzutów materialnych skargi, nie dokonał ich oceny.
Sąd I instancji nie wziął pod uwagę treści motywów wyroku WSA w Gliwicach, sygn. III SA/Gl 1361/08, wydanego już uprzednio w niniejszej sprawie, a tym samym pominął przyjęte tam ustalenia w tym dotyczące energii z odnawialnych źródeł energii. Odnosząc się natomiast do stanowiska Skarżącej zawartej w piśmie z dnia [...] maja 2014r. nie skonfrontował stanowiska tam zawartego z poglądem wyrażonym w powyższym wyroku, czy rzeczywiście dokonane przez Skarżącą wyliczenia obrazujące rozmiar poniesionego ciężaru ekonomicznego podatku akcyzowego w zakresie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii miały miejsce w niniejszej sprawie
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. ponieważ uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera istotne braki, w szczególności odnoszące się do ustalenia stanu sprawy, ustaleń zawartych w wyroku WSA w Gliwicach, III SA/Gl 1361/08, nie odnosi się do wszystkich zarzutów skargi i nie ustala jaki jest stan faktyczny spawy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien wskazać jaki stan faktyczny przyjmuje za podstawę swojego rozstrzygnięcia i odnieść się do wszystkich zarzutów skargi. Z powyższych powodów odnoszenie się do innych zarzutów skargi kasacyjnej jest przedwczesne.
Odnosząc się do wniosków Skarżącej o zadanie pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego o wskazanej treści, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza iż braki stwierdzone w uzasadnieniu wyroku powodują, iż ich rozpoznanie jest również przedwczesne.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a, o kosztach orzekając na podstawie art. 203 § 1 p.p.s.a.