I GSK 528/21

I GSK 528/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Boratyn
Piotr Piszczek
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
I SA/Ol 433/20 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2020-12-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 256
art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1507
art. 52a ust. 2
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - teskt jedn.
Dz.U. 2020 poz 249
§ 14 pkt 1, 2 i 3
Rozporządzenie Ministra Pracy i Poliyki Społecznej z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie środowiskowych domów samopomocy - t.j.
Dz.U. 2017 poz 2077
art 252 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 433/20 w sprawie ze skargi F. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 6 maja 2020 r. nr SKO.53.409.2020 w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu gminy 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Janowiec Kościelny z dnia 23 grudnia 2019 r. nr FP.8124.4.2019(6); 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz F. w S. 7 479 (siedem tysięcy czterysta siedemdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji) wyrokiem z 2 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 433/20, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.), oddalił skargę F. w S. (dalej zwanej: Fundacją lub skarżącą) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej zwanego: SKO lub organem II instancji) z 6 maja 2020 r. nr SKO.53.409.2020 w przedmiocie określenia do zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
W dniu 30 grudnia 2015 r. Gmina J. zawarła z Fundacją umowę Nr 4/2015 o powierzenie realizacji zadania publicznego pod nazwą [...].
Decyzją z 6 maja 2020 r. Wójt Gminy J. (dalej zwany: organem I instancji) określił Fundacji, prowadzącej [...] (dalej zwany: ŚDS), wysokość dotacji do zwrotu, jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pochodzącej z budżetu Gminy, za pierwsze półrocze 2019 r. w kwocie 23 945 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Gmina zakwestionowała część wydatków poniesionych przez Fundację na zakup usług, materiałów i wyposażenia, uznając je za niezasadne i wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Dotyczy to wydatków w kwocie: 1 380 zł – na zakup róż w koszu, 70 zł – na zakup wiązanki okolicznościowej, 1 845 zł – za wywiad dla Telewizji Mazury, 2 600 zł – zakup usług prawnych, 7 800 zł – zakup kabiny saunowej Combi oraz 8 950 zł – zakup dystrybutora paliwa. Organ podkreślił, że analiza przedłożonych przez Fundację sprawozdań za II kwartał 2019 r. i innych dokumentów, faktur, oświadczeń wskazuje, że środki pochodzące z dotacji celowej przekazane w 2019 r. Fundacji na prowadzenie ŚDS, wydatkowane były w części niezgodnie z przeznaczeniem i w tej części dotacja podlega zwrotowi do budżetu.
Decyzją z 6 maja 2020 r. organ II instancji utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że podstawa prawna wydania decyzji w sprawie znajduje się w ustawie o finansach publicznych (art. 252. art. 60 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017r. poz. 2077, ze zm.; dalej zwanej: u.f.p.) i została właściwie przywołana w decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy uznał ponadto, że organ I instancji prawidłowo zakwestionował wydatki poniesione ze środków udzielonej dotacji za dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem.
Fundacja zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem z 2 grudnia 2020 r. oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku wskazał, że podziela stanowisko organu odwoławczego odnośnie istnienia podstawy prawnej do wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu § 17 umowy Nr 4/2015 z 30 grudnia 2015 r. w żaden sposób nie wyłącza stosowania regulacji wynikających z ustawy o finansach publicznych. Umowa o wsparcie realizacji zadania publicznego z zakresu pomocy społecznej ma charakter mieszany, z jednej strony jest umową cywilnoprawną, ale w części dotyczącej odzyskiwania (zwrotu) dotacji ustawodawca przewidział obowiązek wydania decyzji administracyjnej i kompetencje dla sądu administracyjnego do rozstrzygania w tym zakresie. Sąd uznał, że fakt zawarcia w tym przedmiocie umowy nie oznacza, że wszelkie stosunki pomiędzy stronami umowy będą regulowane przez przepisy prawa prywatnego. Przekazane środki nie tracą bowiem swego publicznoprawnego charakteru.
Sąd w pełni podzielił stanowisko SKO, że zakwestionowane wydatki, poniesione ze środków udzielonej dotacji należało uznać za dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. W ocenie sądu I instancji organ odwoławczy prawidłowo uznał, na podstawie art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., że środki finansowe wydatkowane przez skarżącą na zrealizowanie wskazanych powyżej wydatków w łącznej kwocie 23 945 zł stanowią dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem WSA, następujące wydatki nie mogą być uznane za poniesione na bieżącą działalność ŚDS: 1) wydatki poniesione na zakup dystrybutora paliwa; 2) wydatki poniesione na zakup usługi Telewizji Mazury na przeprowadzenie "treningu społecznego kształtowania praktycznych umiejętności wypowiadania się dla mediów i wystąpień przed kamerą dla uczestników ŚDS umiejętność publicznego wypowiadania się"; 3) wydatki poniesione na zakup sauny; 4) wydatki poniesione na usługę porad prawnych, w sytuacji, gdy dotyczą one funkcjonowania Fundacji, a nie bezpośrednio działalności ŚDS.
Fundacja, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając powyższe orzeczenie w całości. W skardze kasacyjnej wniosła na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie; ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; a także na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 52a ust. 2 ustawy z dnia 1 maja 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1507) w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie środowiskowych domów samopomocy z dnia 9 grudnia 2010 r. (Dz. U. nr 238 poz. 1586; dalej zwanym: rozporządzeniem ws. ŚDS) przez dokonanie ich błędnej wykładni, prowadzącej do bezzasadnego ograniczania zakresu usług świadczonych przez środowiskowe domy samopomocy, które mogą być finansowane z otrzymywanej na ten cel dotacji, w szczególności:
a) uznanie, że trening układania kompozycji kwiatowych i ich wręczania przedstawicielom zaprzyjaźnionych instytucji miał na celu promocję ŚDS w środowisku lokalnym, podczas gdy z § 14 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia ws. ŚDS wynika, że środowiskowe domy samopomocy świadczą usługi z zakresu treningu umiejętności praktycznych oraz spędzania czasu wolnego, co obejmuje układanie kompozycji kwiatowych, oraz z zakresu umiejętności interpersonalnych, co obejmuje wręczanie innym osobom kwiatów i składanie podziękowań i życzeń;
b) trening społecznego kształtowania praktycznych umiejętności wypowiadania się dla mediów i wystąpień przed kamerą nie mieści się w zakresie usług świadczonych w środowiskowych domach samopomocy, podczas gdy z § 14 pkt 2a i 3 rozporządzenia ws. ŚDS wynika, że środowiskowe domy samopomocy świadczą usługi z zakresu treningu umiejętności komunikacyjnych oraz treningu umiejętności spędzania czasu wolnego, w tym rozwijania zainteresowań audycjami telewizyjnymi, a zatem kształtowanie umiejętność panowania nad stresem związanym z kreowaniem publicznych wypowiedzi przed dziennikarzem oraz operatorem kamery mieści się w wyżej wskazanym zakresie treningów;
2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy dotacja została przez skarżącą wydatkowana zgodnie z przeznaczeniem, bowiem przekazane jej środki finansowe w całości przeznaczyła na realizację zadań i celów określonych dla danego rodzaju dotacji w umowie o powierzenie realizacji zadania publicznego i przepisach ustawy o finansach publicznych oraz pomocy społecznej i wydanego na jej podstawie rozporządzenia ws. ŚDS, w sposób celowy, oszczędny i racjonalny.
II. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie:
1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej zwanej: k.p.a.) przez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, polegający na pominięciu w tej ocenie:
a) protokołu z kontroli doraźnej przeprowadzonej 18 maja 2017 r. przez zespół inspektorów z Wydziału Polityki Społecznej Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Wojewódzkiego, której zadaniem była ocena spełniania standardu usług w ŚDS, z którego wynika, że pomieszczenie do działalności wspierającej, wyposażone w saunę zostało uznane za spełniające standard, zaś zakup sauny nie został uznany za niecelowy, wykraczający poza zakres usług świadczonych przez ŚDS;
b) protokołu z kontroli kompleksowej przeprowadzonej 6 – 8 listopada 2017 r. przez Warmińsko-Mazurski Urząd Wojewódzki w Olsztynie w przedmiocie oceny sposobu funkcjonowania ŚDS, w tym standardu świadczonych usług, w toku której analizie poddano dzienniki dokumentujące pracę pracowników zespołu wspierająco-aktywizującego, z którego wynika, że wykorzystywanie sauny w rehabilitacji uczestników nie zostało uznane za przekraczające zakres usług świadczonych przez ŚDS;
c) sprawozdania z działalności ŚDS za rok budżetowy 2017 oraz 2018, w których odwołujący wskazywał, że świadczy na rzecz uczestników "Treningi relaksacyjne: sauna, hydromasaż (20 minut)" i w przedmiotowym zakresie ani Wójt Gminy J. ani Wojewoda Warmińsko-Mazurski nie zgłosił żadnych uwag czy zastrzeżeń;
2. art 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, w szczególności:
a) faktury nr 128/19 przez błędne uznanie, że zakupioną od internetowej Telewizji Mazury usługą była usługa promocyjna, podczas gdy z treści faktury wynika, że zakupioną usługą był trening społeczny kształtowania praktycznych umiejętności wypowiadania się dla mediów i wystąpień przed kamerą dla uczestników ŚDS;
b) faktury nr 14/04/2019 z 1 kwietnia 2019 r., faktury nr 15/03/2019 z 6 marca 2019 r., faktury 15/02/2019 z 20 lutego 2019 r., trzech oświadczeń adwokata o świadczeniu usług administracyjnych z zakresu poradnictwa prawnego, umowy zlecenia z 1 stycznia 2019 r. przez błędne uznanie, że poradnictwo prawne dotyczyło funkcjonowania skarżącej, podczas gdy z treści wyżej powołanych dokumentów wynika, że udzielone porady prawne dotyczyły bieżącej, działalności ŚDS;
c) pisma Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Wojewódzkiego w Olsztynie z 25 czerwca 2019 r., w którym dopuszczono możliwość sfinansowania z dotacji wynagrodzenia prawnika, którego usługi miałyby charakter incydentalny i wspierałyby kierownika w wypełnianiu przez niego zadań związanych z zarządzaniem placówką, co miało miejsce w niniejszej sprawie;
d) faktury nr 62 z 17 czerwca 2019 r. wraz z opisem oraz faktury nr 113/2019 z 24 kwietnia 2019 r. wraz z opisem przez błędne uznanie, że zakup kwiatów miał na celu promocję ŚDS oraz skarżącej w środowisku lokalnym, podczas gdy z treści ww. dokumentów wynika, że kwiaty zostały zakupione do pracowni artystycznej celem przeprowadzenia treningu układania kompozycji kwiatowych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Fundacja2 przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Podlegająca rozpoznaniu skarga kasacyjna jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę, związany był granicami skargi kasacyjnej.
Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy tego, czy sąd I instancji dokonując kontroli legalności decyzji SKO 6 maja 2020 r. słusznie uznał, że organy obu instancji właściwie przyjęły, że wydatki poniesione przez skarżącą w łącznej kwocie 23 945 zł należało uznać za wydatki niezgodne z przeznaczeniem i orzekły o zwrocie dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. W szczególności sporne pozostaje czy za niezgodne z przeznaczeniem należy uznać wydatki poniesione na zakup: róż (1 380 zł), usługi od Telewizji Mazury (1 845 zł), usług prawnych (2 600 zł), kabiny saunowej Combi (7 800 zł), dystrybutora paliw (8 950,00 zł).
Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach prawnych.
Jak wcześniej wskazano wniesiony środek prawny oparty został na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo wpierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe. Konieczność zachowania tej kolejności oceny zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że prawidłowe odniesienie się do zarzutów związanych z naruszeniem prawa materialnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy w postępowaniu kasacyjnym zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości albo, że nie został skutecznie zakwestionowany w skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności należy zatem odnieść się do zarzutów procesowych podniesionych w punkcie II. petitum skargi kasacyjnej.
Należy wziąć pod uwagę, że strona zakwestionowała brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego w zakresie zakupu sauny wskazując na protokół kontroli doraźnej z 18 maja 2017 r. przeprowadzonej przez zespół inspektorów z Wydziału Polityki Społecznej Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Wojewódzkiego, której zadaniem była ocena spełniania standardu usług w ŚDS oraz protokołu z kontroli kompleksowej przeprowadzonej 6 – 8 listopada 2017 r. przez Warmińsko-Mazurski Urząd Wojewódzki w Olsztynie w przedmiocie oceny sposobu funkcjonowania ŚDS, a także sprawozdań z działalności ŚDS złożonych przez skarżącą za rok budżetowy 2017 i 2018 r. Skarżąca wskazuje, że powyższe dokumenty dowodzą zasadność zakupu sauny.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że z zaskarżonej decyzji, a także z decyzji ją poprzedzającej, nie wynika aby te dowody były poddane analizie. Jest to tym bardziej istotne, że już na etapie prowadzenia kontroli (zakończonych wydaniem protokołów: kontroli doraźnej i kontroli kompleksowej wydanych przez organy uprawnione do prowadzenia kontroli) skarżąca wskazywała, że w gminie w ramach w ramach rehabilitacji pensjonariusze mogą korzystać z sauny, co znacznie poprawia terapię ruchową. Zaś z protokołów, o których mowa powyżej nie wynika, że organy prowadzące kontrolę zakwestionowały zakup sauny. W ocenie Sądu, te dowody nie zostały w sprawie ocenione przez organ I i II instancji.
W ocenie Sądu również zasadnie strona zwróciła uwagę na to, że organy dopuściły się swobodnej oceny w zakresie: faktur dotyczących zakupu wywiadu w internetowej Telewizji Mazury (faktura nr 128/19), faktur dotyczących usług poradnictwa prawnego (faktury nr: 14/04/2019, 15/03/2019 i 15/02/2019), a także pisma Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Wojewódzkiego w Olsztynie z 25 czerwca 2019 r., w którym dopuszczono możliwość sfinansowania z dotacji wynagrodzenia prawnika, którego usługi miałyby charakter incydentalny i wspierałyby kierownika w wypełnianiu przez niego zadań związanych z zarządzaniem placówką.
Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że organ powinien ocenić ww. faktury oraz pismo biorąc również pod uwagę oświadczenie adwokata mówiące o tym, w jakim zakresie doradztwo prawne było udzielane ŚDS i czy mieści się w zakresie art. 52a ust. 2 ustawy o pomocy społecznej oraz § 14 rozporządzenia ws. ŚDS.
Podobnie należy uznać, że takiej ocenie nie zostały poddane także faktury na zakup kwiatów wraz z opisami tych faktur (faktury nr: 62 oraz 113/2019). Powyższy materiał dowodowy organ powinien skonfrontować z dziennikiem zajęć prowadzonymi w ŚDS w zakresie tego, czy takie zajęcia florystyczne odbyły się, i czy rzeczywiście kwiaty te były w tych zajęciach wykorzystane. Sam fakt, że kwiaty te były później wręczone duchownym Kościołów chrześcijańskich zaproszonym na zorganizowane przez ŚDS śniadanie Wielkanocne nie może determinować tego, że nie były one wcześniej wykorzystywane na potrzeby prowadzenia zajęć dla pensjonariuszy.
Z przedstawionych powyżej względów zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w punkcie II. 1. I 2. petitum skargi kasacyjnej należało uznać za zasadne.
Jeśli chodzi o zakup dystrybutora paliw należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami skargi kasacyjnej. Należy wskazać, że w petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego nie zostały powiązane z zakupem dystrybutora paliw. Zresztą, co należy podkreślić, ocena zawarta zarówno w wyroku jak i w obu decyzjach przekonuje do przyjęcia stanowiska sądu I instancji oraz organów. Trudno sobie bowiem wyobrazić, że dystrybutor paliw ma sprzyjać budowaniu relacji czy interakcji wśród pensjonariuszy ŚDS, w szczególności, że mowa tutaj o osobach niepełnosprawnych ruchowo lub fizycznie, nieposiadających prawa jazdy. Ten zakup w ocenie Sądu nie spełnia jakichkolwiek norm, które mogłyby pozwolić na zakwalifikowanie go do którejkolwiek z aktywności, które może podejmować środowiskowy dom samopomocy.
Przechodząc do rozpoznania zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego punkt I. 1 petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że skarżąca zarzuciła w nim błędną wykładnię art. 52a ust. 2 ustawy o pomocy społecznej w zw. z § 14 rozporządzenia ws. ŚDS.
Zarzut ten jest nietrafny gdyż sąd I instancji nie dokonywał żadnej wykładni jedynie przywołał ww. przepisy. Mając również na uwadze, że Sąd uwzględnił zarzuty natury procesowej, to odnoszenie się na tym etapie do zarzutów natury materialnej byłoby przedwczesne.
Mając powyższe na uwadze, a także zasady ekonomiki procesowej, Sąd uchylił zarówno wyrok jak i decyzje organu I i II instancji, gdyż obie decyzje dotknięte były tym samym błędem.
Organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni uwagi poczynione w przedmiotowym orzeczeniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 6 maja 2020 r. nr SKO.53.409.2020 oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy J. Kościelny z 23 grudnia 2019 r. nr FP.8124.4.2019(6). O kosztach postępowania sąd postanowił na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.