I GSK 503/07

I GSK 503/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janusz Zajda
Maria Myślińska
Marzenna Zielińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2459/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-05-31
I GZ 3/07 - Postanowienie NSA z 2007-01-24
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
art 68 par 1. art art 273
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks celny.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art 122,187,191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 145 par 1 lit. c, art 145 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędziowie NSA Maria Myślińska Janusz Zajda Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 maja 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 2459/05 w sprawie ze skargi D. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy unieważnienia zgłoszenia celnego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 31 maja 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 2459/05 po rozpoznaniu skargi D. Sp. z o.o. (zwana dalej skarżącą) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w dniu [...] września 2002 r. Agencja Celna U. Sp. z o.o. w W. działając w imieniu skarżącej dokonała zgłoszenia celnego towaru w postaci 7035 par obuwia sportowego na podstawie dokumentu SAD nr [...].
Naczelnik Urzędu Celnego IV w W. po przeprowadzeniu rewizji celnej stwierdził nieprawidłowości dotyczące pochodzenia oraz wartości towaru, w związku z czym wszczął postępowanie celne oraz dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na wprowadzeniu w błąd poprzez podanie w zgłoszeniu celnym danych niezgodnych z rzeczywistością. Skarżąca pismem z 11 września 2002 r. wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na odesłanie zgłoszonego towaru do eksportera, z powodu niezgodności złożonego zamówienia z otrzymanym towarem. Nadesłała również dokumenty potwierdzające tą niezgodność. Skarżąca złożyła także wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego z [...] września 2002 r. na podstawie art. 68 § 1 Kodeksu celnego.
Decyzją z [...] maja 2003 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego IV w W. uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej, kraju pochodzenia, taryfikacji i wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego i orzekł w tym zakresie.
Orzekając na skutek odwołania skarżącej, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] kwietnia 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że organ nie przeanalizował przedłożonych przez skarżącą dokumentów złożonych przy wniosku z 21 października 2002 r., w którym domagała się ona unieważnienia zgłoszenia celnego. Stanowiło to w ocenie organu odwoławczego naruszenie art. 210 Ordynacji podatkowej.
Po rozpoznaniu wniosków skarżącej o unieważnienie zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego I w W. decyzją z [...] marca 2005 r. odmówił unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego. Decyzja ta została wysłana do skarżącej bez należytego podpisu osoby upoważnionej, w związku z czym organ wydał decyzję w dniu [...] kwietnia 2005 r. o tym samym numerze i doręczył ją stronie.
Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z [...] lipca 2005 r. stwierdził, że odwołanie od niepodpisanej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w W. jest niedopuszczalne. Decyzją z tego samego dnia Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] kwietnia 2005 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika w sposób bezsprzeczny, iż towar będący przedmiotem importu został zgłoszony omyłkowo do procedury celnej. Tym samym jej wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, zgodnie z treścią art. 68 § 1 Kodeksu celnego. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w W., jeżeli przedstawiony do zgłoszenia celnego towar nie był zgodny z załączoną fakturą, skarżąca powinna o tym poinformować organ celny. Skarżąca przed przystąpieniem do rewizji celnej nie sygnalizowała, że mogą wystąpić jakieś nieprawidłowości związane ze zgłaszanym towarem, nie skorzystała również z uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie takiej rewizji celem dokonania prawidłowego zgłoszenia celnego. Organ podał, że z pisma skarżącej z [...] lutego 2005 r. wynika, iż nie zawarła ona z eksporterem towaru żadnego pisemnego kontraktu handlowego, zaś obuwie zostało zamówione na podstawie katalogu dostawcy i według jego zapewnienia numery katalogowe podane w zamówieniu odnosiły się tylko i wyłącznie do obuwia produkcji koreańskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na powyższą decyzję stwierdził, że trudno przyjąć za wiarygodne wyjaśnienia skarżącej o błędzie w załadunku i omyłkowej dostawie, z których to skarżąca wywodziła przesłanki uzasadniające unieważnienie zgłoszenia celnego. Sąd podniósł, że przedmiotem zgłoszenia było obuwie pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, na które to obuwie decyzją Ministra Gospodarki z 6 stycznia 1999 r. wprowadzono opłatę celną dodatkową w związku z nadmiernym przywozem. W ocenie Sądu skarżąca sprowadzając towary objęte specjalnym nadzorem organów celnych powinna wykazać szczególną staranność przy wykonywaniu czynności związanych z dokonywaniem zgłoszenia celnego, nie przekazała ona jednak Agencji celnej żadnych dokumentów związanych z realizacją zamówienia. Zdaniem Sądu skarżąca powinna była dostarczyć reprezentującej ją agencji celnej wszystkie dokumenty dotyczące przedmiotowego zgłoszenia celnego znajdujące się w jej dyspozycji, a przede wszystkim dokumenty związane z realizacją zamówienia, z których wynikała rozbieżność pomiędzy towarem zamówionym a przesłanym. Przedstawiciel mógłby wtedy wystąpić z wnioskiem o zbadanie przedstawionego towaru, przewidzianym w art. 40 § 1 Kodeksu celnego.
Sąd I instancji stwierdził, że towary pochodzenia chińskiego zostały ujęte na fakturze, nie może więc być mowy o błędzie w załadunku, ale jest to nieprawidłowość w realizacji całego zamówienia. Wątpliwości Sądu budzi przede wszystkim fakt, że do faktury z dnia 6 września 2002 r. wystawionej przez eksportera działającego pod nazwą Term s.r.o. z siedzibą w Brnie, obejmującej obuwie chińskie, wystawiony został w tym samym dniu w Korei certyfikat pochodzenia nr 103321, zgodnie z którym towar pochodził z Republiki Korei. W polu nr 5 świadectwa pochodzenia powołana jest przedmiotowa faktura obejmująca obuwie chińskie. W ocenie Sądu wskazuje to na nieznajomość treści faktury przez wystawiającego świadectwo pochodzenia.
Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty natury procesowej stwierdzając, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie samodzielnej oceny prawidłowo zebranego materiału dowodowego.
D. Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia art. 68 § 1 Kodeksu celnego poprzez uznanie, że nie było podstaw do unieważnienia zgłoszenia celnego, mimo że strona wykazała, że zgłoszenia dokonano omyłkowo (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.),
2. art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej wobec utrzymania w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego wydanej z naruszeniem art. 212 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego w sprawie już rozstrzygniętej decyzją z 25 marca 2005 r. o tym samym numerze, co w konsekwencji wobec uprawomocnienia się pierwszej decyzji powoduje na podstawie art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej nieważność zaskarżonej decyzji,
3. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej art. 122, 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że strona nie wykazała, że niezgodność towaru wynikała z omyłkowej dostawy i pominięcie jako dowodu w sprawie postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego IV Sekcja Karno-skarbowa z 26 listopada 2002 r., z którego wyraźnie wynika, że niezgodne z rzeczywistością fakturowanie spowodowane było błędem ekspedytora towaru - firmy T. s.r.o. w Czechach i pominięcie korespondencji złożonej tuż po zgłoszeniu celnym oraz przy wniosku z dnia [...] października 2002 r., a następnie na żądanie organu jako dokumentującej jakie pochodzenie miało mieć zamówione obuwie.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Na wstępie uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że decyzja organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2005 r. została wydana z naruszeniem prawa i wobec wydania wcześniejszej niepodpisanej decyzji z dnia [...] marca 2005 r. należało stwierdzić jej nieważność zgodnie z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącej to, że decyzja z [...] marca 2005 r. została doręczona bez podpisu nie zmienia faktu, że pochodzi od organu uprawnionego do jej wydania, co wynika z jej treści i właściwej koperty, zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 68 § 1 Kodeksu celnego skarżąca wskazała, że wystąpiła z wnioskiem o unieważnienie zgłoszenia celnego w dniu [...] października 2002 r., a więc już po przeprowadzonej przez organ celny rewizji towaru, ale przed jego zwolnieniem. Wcześniej, po poinformowaniu przez organ celny o przeprowadzeniu rewizji skarżąca wniosła o odesłanie towaru do dostawcy, a więc spełniła wymagania z § 2 art. 68 Kodeksu celnego.
Skarżąca nie zgadza się z twierdzeniem Sądu I instancji, że nie dostarczyła odpowiednich dokumentów potwierdzających fakt omyłkowego zgłoszenia towaru. Wyjaśnia w skardze kasacyjnej, że dostarczyła takie dowody w postaci wyjaśnień dostawcy, przedstawiające rozbieżności i powody ich zaistnienia. Skarżąca stwierdziła, że wyjaśnienia te zostały przyjęte przez sekcję karno-skarbową organu za zasadne, co znalazło wyraz w postanowieniu o umorzeniu postępowania karno-skarbowego. Zdaniem skarżącej, z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że organ przyjął, że towar został omyłkowo załadowany i wysłany. Niezrozumiałe dla skarżącej jest powoływanie się, że nie ma wpływu wynik postępowania karno-skarbowego, w sytuacji gdy postępowanie zostaje zawieszone, w przypadku gdy takie postępowanie się toczy. Nie mogą zdaniem skarżącej dwie komórki tego samego organu stwierdzać, że raz zostało udowodnione omyłkowe zgłoszenie, drugi raz zaś nie. Tym samym organ wydał decyzję sprzeczną ze swoimi wcześniejszymi ustaleniami poczynionymi w postępowaniu karno-skarbowym.
Skarżąca stwierdziła, że organ oceniając fakt, że wniosła ona o odesłanie towaru do kontrahenta czeskiego dopiero 11 września 2004 r., po dokonaniu rewizji celnej częściowej w wyniku której stwierdzono rozbieżności, organ pominął okoliczność, że towar był wysłany i pakowany przez stronę czeską. Bez otwarcia i sprawdzenia transportu nie można było ustalić rozbieżności i wyszły one na jaw dopiero po zdjęciu zabezpieczeń.
Skarżąca wyjaśniła, że sprowadzone obuwie zostało zamówione na podstawie katalogu dostawcy z Czech i numery katalogowe podane w zamówieniu - według zapewnienia dostawcy - odnosiły się tylko i wyłącznie do butów produkcji koreańskiej. Przedstawione zostało również pismo T. s.r.o. z dnia 11 lutego 2005 r., w którym kontrahent oświadczył, że buty zamówione przez skarżącą miały być wyłącznie produkcji koreańskiej oraz poinformował, że w przypadku zwrotu obuwia zostanie ono przyjęte w ramach reklamacji. Dodatkowo omyłkę potwierdzają niezgodności ilościowe. Zdaniem skarżącej Sąd I instancji stwierdzając, że powyższe oraz inne złożone dokumenty nie potwierdzają, iż obuwie wykazane w zgłoszeniu celnym zostało omyłkowo wprowadzone na polski obszar celny dopuścił się naruszenia poprzez niedostrzeżenie przekroczenia przez organy swobodnej oceny dowodów.
Konkludując skarżąca wskazała, że unieważnienie zgłoszenia celnego nie jest uznaniowe, lecz obligatoryjne, co wynika ze zwrotu z art. 68 § 1 Kodeksu celnego "Jeżeli dostarczy dowód (...) unieważnia". Zdaniem skarżącej dostarczyła ona takie dowody, co potwierdziło także postępowanie karno-skarbowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 173 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia podstawowe wymogi określone w art. 174, 175 §1, 176 oraz 177 §1 tej ustawy, a to oznacza, że zaistniały podstawy do jej merytorycznego rozpoznania.
Ponadto należy podkreślić, że stosownie do przepisu art. 183 §1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy. W sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Należy też zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów lub też snucia domysłów co do tego, jakie są rzeczywiste intencje i interes strony wnoszącej kasację. Z tych powodów istotne jest stosowne, precyzyjne uzasadnienie podstaw kasacyjnych, bez których niemożliwa jest rzetelna ocena zasadności podniesionych zarzutów.
Strona skarżąca zakwestionowała ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, przy czym w pkt 1 i 2 petitum skargi powołała się "w szczególności" na art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a, natomiast w pkt 3 petitum skargi wskazała art. 145 § 1 pkt 1, a dodatkowo, w nawiasie, powołała również art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zważywszy, że w pkt 1 petitum skargi strona skarżąca wskazała też na naruszenie art. 68 § 1 Kodeksu celnego, oraz - również w nawiasie - powołała także art. 174 pkt 1 p.p.s.a., należy przyjąć, że skarga kasacyjna została oparta na obu określonych w art. 174 p.p.s.a. podstawach, tj. naruszeniu prawa materialnego oraz przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
W takiej sytuacji ocena zasadności skargi kasacyjnej wymagałaby wpierw rozważenia zasadności zarzutów o charakterze procesowym, odnoszących się do ustaleń faktycznych Sądu, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być zweryfikowane tylko w odniesieniu do określonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego.
Jednakże, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania zostały sformułowane w taki sposób, że w istocie całkowicie uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli zaskarżonego wyroku i dokonanie oceny prawidłowości działania Sądu I instancji w tym zakresie.
Należy bowiem zwrócić uwagę, że w powiązaniu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (traktującym o naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy) strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej art. 122, 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, nie wskazując jednak, o które spośród trzech wymienionych w punkcie 1 art. 145 § 1 naruszeń - oznaczonych literami a), b) i c) - chodzi.
Można jedynie przypuszczać, że przy formułowaniu tego zarzutu (z pkt 3 petitum skargi kasacyjnej), stronie skarżącej chodziło prawdopodobnie o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), zgodnie z którym sąd uchyla decyzję, jeśli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest to jednak jasne, zwłaszcza gdy się zważy, że tak samo został sformułowany ("naruszenie przepisów postępowania, który miał wpływ na wynik sprawy") zarzut z pkt 2 oraz z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, w których strona skarżąca zarzuca "w szczególności" naruszenie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (przy czym w pkt 1 petitum skargi przywołując równocześnie art. 174 pkt 1 p.p.s.a dotyczący naruszenia prawa materialnego).
W związku z tym należy podkreślić, że w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca obowiązana jest nie tylko dokładnie określić (wskazać) naruszony przepis, ale również wykazać, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym w sposób jednoznaczny stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Już tylko z tego względu zarzut naruszenia przepisów postępowania sformułowany w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadniony, albowiem strona skarżąca nie wskazała, o jaki konkretnie przepis chodzi, ogólnikowo zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, jak również nie wykazała, aby ewentualne naruszenie tego przepisu mogło mieć wpływ, a tym bardziej istotny wpływ, na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.
W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny jedynie na marginesie zauważa, że podziela wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu I instancji, który oddalił skargę uznając, że organy celne nie naruszyły art. 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej, ponieważ należy zgodzić się z konkluzją Sądu, że strona nie wykazała, że niezgodność towaru wynikała z omyłkowej dostawy. Niesłusznie poza tym strona skarżąca zarzuca pominięcie jako dowodu w sprawie postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego IV Sekcja Karno-skarbowa z [...] listopada 2002 r., ponieważ dowód ten był przedmiotem analizy i oceny zarówno organu celnego, jak i Sądu, który wyraźnie stwierdził, że prowadzenie postępowania karnego skarbowego nie koliduje z prowadzonym równolegle postępowaniem celnym, zaś ustalenia przyjęte w jednym z tych postępowań nie mają mocy wiążącej dla biegu drugiego z nich, co wynika z treści art. 273 Kodeksu celnego.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia prawa materialnego, wyartykułowanego w dość specyficzny sposób w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, istotne wydaje się na wstępie przypomnienie generalnej zasady, że o naruszeniu prawa materialnego można mówić wtedy, jeżeli przy konsekwentnych i jednoznacznie określonych przez sąd ustaleniach faktycznych sąd albo zastosował niewłaściwy przepis, albo stosując przepis właściwy, dokonał jego błędnej wykładni. Inaczej mówiąc, zarzut ten może być skutecznie postawiony, jeżeli skarżący opiera się na ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia i wskazuje nieprawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego do przyjętej w zaskarżonym orzeczeniu podstawy faktycznej.
W skardze kasacyjnej strona skarżąca, przywołując art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia art. 68 § 1 Kodeksu celnego poprzez uznanie, że nie było podstaw do unieważnienia zgłoszenia celnego, mimo że strona wykazała, że zgłoszenia dokonano omyłkowo. Dopiero z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywnioskować, że skarżąca mimo wyartykułowanego w pkt 1 petitum skargi zarzutu "naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.", w rzeczywistości zarzuciła (na co wskazywał też powołany w nawiasie art. 174 pkt 1), że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego narusza "przepisy prawa materialnego", tj. art. 68 § 1 Kodeksu celnego.
Dlatego też, niejako dla porządku należy wskazać, że art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle nie stosował art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zaś strona skarżąca ani w petitum skargi ani w jej uzasadnieniu nie wyjaśniła (nawet nie wspomniała), dlaczego przepis ten powinien mieć zastosowanie w rozpoznawanej przez Sąd sprawie i na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu.
Równie chybiony, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest wynikający z pkt 1 petitum skargi (a ściślej z jej uzasadnienia) zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 68 § 1 Kodeksu celnego. Ani z petitum skargi kasacyjnej, ani z jej uzasadnienia, nie wynika bowiem, na czym naruszenie to miało polegać, ponieważ strona skarżąca zrównała, jak się wydaje, pojęcie niewłaściwego zastosowania prawa z pojęciem błędnej jego wykładni.
Tymczasem w świetle art. 174 pkt 1 p.p.s.a. są to dwa samodzielne zarzuty, które w podstawach skargi kasacyjnej mogą pojawić się łącznie bądź oddzielnie, lecz zawsze powinny być uzupełnione o wskazanie, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 68 § 1 Kodeksu celnego strona skarżąca podała, że Sąd I instancji niesłusznie uznał, iż nie było podstaw do unieważnienia zgłoszenia celnego, mimo że, zdaniem skarżącej, wykazała ona, że zgłoszenia dokonano omyłkowo.
Jednakże dalsze argumenty zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zmierzają w rzeczywistości do zanegowania stanu faktycznego, na którym oparł się Sąd I instancji w swoim rozstrzygnięciu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca polemizuje bowiem głównie z ustaleniami poczynionymi przez organy celne i Wojewódzki Sąd Administracyjny, przeciwstawiając im własne ustalenia oraz własne oceny faktów i zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego (celnego) dowodów. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie został zatem przez stronę skarżącą właściwie uzasadniony, a wszystkie użyte w skardze kasacyjnej argumenty sprowadzają się w istocie do podważenia stanu faktycznego ustalonego przez Sąd I instancji.
Niezależnie od tego należy też wskazać, że zgodnie z art. 68 § 1 Kodeksu celnego, jeżeli zgłaszający dostarczy dowód, że towar został zgłoszony omyłkowo do procedury celnej określonej w zgłoszeniu lub że w wyniku zaistnienia szczególnych okoliczności objęcie towaru procedurą celną nie jest już uzasadnione, organ celny, na wniosek zgłaszającego, unieważni przyjęte zgłoszenie celne.
Ma więc rację strona skarżąca twierdząc, że jeżeli dostarczono dowody mylnego zgłoszenia, organ celny ma obowiązek a nie tylko może unieważnić zgłoszenie. Skarżąca pomija jednakże to, że w świetle tego przepisu to do organu celnego należy ocena, czy strona dostarczyła dowód świadczący o tym, czy towar został omyłkowo zgłoszony do procedury celnej określonej w zgłoszeniu, czy też nie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę stwierdził, że trudno przyjąć za wiarygodne wyjaśnienia skarżącej o błędzie w załadunku i omyłkowej dostawie, z których to skarżąca wywodziła przesłanki, mające uzasadniać unieważnienie zgłoszenia celnego, zwracając przy tym uwagę między innymi na to, że przedmiotem zgłoszenia było obuwie pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, na które decyzją Ministra Gospodarki z 6 stycznia 1999 r. wprowadzono opłatę celną dodatkową w związku z nadmiernym przywozem, oraz że objęte zgłoszeniem celnym towary pochodzenia chińskiego zostały ujęte na fakturze, jak również że do tej faktury (z 6 września 2002 r.) wystawionej przez eksportera działającego pod nazwą T. s.r.o. z siedzibą w Brnie, obejmującej obuwie chińskie, wystawiony został w tym samym dniu w Korei certyfikat pochodzenia nr [...], zgodnie z którym towar miał pochodzić z Republiki Korei, przy czym w polu nr 5 świadectwa pochodzenia powołana została ww. faktura obejmująca obuwie chińskie.
W świetle powyższego jako w pełni uzasadnioną należy uznać konstatację Sądu I instancji, który stwierdził, że tej sytuacji nie może więc być mowy o błędzie w załadunku, ale jest to nieprawidłowość w realizacji całego zamówienia.
W przedmiotowej sprawie nie mamy bowiem do czynienia z "omyłkowym" zgłoszeniem towaru do określonej w zgłoszeniu celnym procedury w rozumieniu art. 68 § 1 Kodeksu celnego, lecz z całym szeregiem różnorakich omyłek (błędów) zarówno samej skarżącej, jak i jej kontrahentów, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykluczały możliwość zastosowania art. 68 § 1 Kodeksu celnego i unieważnienia przyjętego zgłoszenia celnego.
Należy również wyjaśnić, że kwestia niedopuszczalności odwołania od niepodpisanej decyzji, podniesiona w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 maja 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2460/05.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i na podstawie art. 184 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o jej oddaleniu.