I GSK 502/05

I GSK 502/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-07-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Chromicki
Maria Myślińska /sprawozdawca/
Urszula Raczkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
I SA/Kr 773/02 - Wyrok WSA w Krakowie z 2004-12-13
Skarżony organ
Prezes Głównego Urzędu Ceł
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz, Sędziowie NSA Jerzy Chromicki, Maria Myślińska (spr.), Protokolant Małgorzata Suchocka, po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[...] Spółki Jawnej z siedzibą w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Kr 773/02 w sprawie ze skargi [...] Spółki Cywilnej z siedzibą w Krakowie na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 22 lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. skargę kasacyjną oddala 2. zasądza od [...] Spółki Jawnej z siedzibą w Krakowie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Krakowie 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt I SA/Kr 773/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] – wspólników "[...]" s.c. w Krakowie na decyzje Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 22 lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego z następującym uzasadnieniem.
W dniu 12 października 1998 r. Agencja Celna "[...]", działająca z upoważnienia wymienionych powyżej wspólników spółki cywilnej "[...]", dokonała zgłoszenia celnego towarów określonych jako "profile budowlane z tworzyw sztucznych" w celu objęcia ich procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. Towar został objęty wnioskowana procedurą według dokumentu SAD nr [...].
Dyrektor Urzędu Celnego w Krakowie decyzją z dnia 23 lipca 2001 r. uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określił kwotę wynikającą z długu celnego. Organ uznał za bezsporne, że profile budowlane z tworzyw sztucznych sprowadzane były przez skarżących w postaci kilkumetrowych odcinków, czyli w takiej formie, w jakiej zostały wyprodukowane i w jakiej były następnie sprzedawane odbiorcom krajowym, którzy poddawali je dodatkowej obróbce technologicznej. Z tego względu właściwą pozycją dla sprowadzonego towaru była pozycja 3926 z zastosowaniem kodu PCN ze stawką celną w wysokości 3,9%, a nie – jak wskazali zgłaszający – pozycja 3925 i stawka 1,8%.
Orzekając na podstawie odwołań skarżących, Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 22 lutego 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie uznając, że przedmiotem importu były profile z PCV, które przed końcowym montażem wymagały jeszcze jednej obróbki. Powołując się na treść Reguły 1 i 3a Ogólnych Reguł Nomenklatury Scalonej (ORINS), a także na Uwagę 11 do Działu 39 pozycja 3925, organ odwoławczy wyjaśnił, że Taryfa celna nie różnicuje towarów w zależności od przydatności czy celów wykorzystania. Klasyfikacji dokonuje się w oparciu o zakres przedmiotowy towaru w odniesieniu do jego stanu, tj. rodzaju materiału, postaci, wymiarów, stopnia przetworzenia w dniu dokonania zgłoszenia celnego. Ze względu na różnorodne zastosowanie profile nie są wyodrębnianie w Taryfie celnej zależnie od sposobu ich wykorzystania. Profile, gdy zostaną obrobione lub przetworzone, nabywają cechy charakterystyczne dla artykułów lub wyrobów gotowych i mogą być klasyfikowane do innych pozycji przewidzianych dla materiałów budowlanych z tworzyw sztucznych, tj. do wskazanego kodu PCN 3925 90 10 0.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 173, poz. 926) poprzez uchybienie obowiązkowi działania przez organy celne na podstawie przepisów prawa w sposób budzący zaufanie do tych organów oraz pobieżne zbadanie sprawy zarówno pod względem merytorycznym, jak i faktycznym.
Ponadto skarżący zarzucili, że brak było podstaw do wszczęcia postępowania w trybie art. 83 § 3 Kodeksu celnego, ponieważ nie wskazano, by zachodziła jakakolwiek przesłanka uzasadniająca dokonanie kontroli zgłoszenia celnego, zaś art. 70 § 2 Kodeksu celnego wyraźnie stanowi, iż art. 65 § 4 ustawy stosuje się w przypadku, gdy organ po weryfikacji uzna zgłoszenie za nieprawidłowe, a w rozpatrywanej sprawie zgłoszenie celne uznano za prawidłowe.
Dyrektor Izby Celnej w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że w sprawach dotyczących taryfikacji towaru kluczowe znaczenie dla prawidłowego określenia zakresu praw i obowiązków strony ma ustalenie stanu faktycznego, czyli ustalenie stanu towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie stan towaru nie był sporny. Przedmiotem importu były profile z PCV używane jako narożniki wewnętrzne, zewnętrzne i listwy dylatacyjne przy wykańczaniu ścian i podłóg glazurą lub terakotą. Towar ten w dniu przyjęcia zgłoszenia do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym był w postaci profili o stałej długości. Przedmiotowe profile były przycinane na określony wymiar podczas ich montażu, jednak w ocenie skarżących nie była to obróbka technologiczna.
Sąd podzielił stanowisko organów celnych, że w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego przedmiotowe profile nie stanowiły wyrobu gotowego i podlegały dalszej obróbce podczas ich montażu, polegającej na perforacji i docięciu do konkretnego wymiaru dla ostatecznego odbiorcy. Ta okoliczność wyklucza, zdaniem Sądu I instancji, możliwość uznania ich za wyrób gotowy .
Sąd w pełni podzielił stanowisko organów celnych, że użyte przez ustawodawcę w Uwadze 11 do działu 39 (pozycję 3925 wskazali skarżący w zgłoszeniu celnym) określenie "tylko" w sposób jednoznaczny wskazuje, iż przepis ten stanowi katalog zamknięty i wbrew twierdzeniu skarżących nie można przyjąć, by ustawodawca w przytoczonym przepisie dokonał jedynie przykładowego wyliczenia. Argumentacja skarżących dotycząca zastosowania importowanych towarów w budownictwie nie zmieniała powyższego stanowiska. Należało się zgodzić z organami celnymi, iż Taryfa celna nie różnicuje towarów w zależności od przydatności czy celów wykorzystania, natomiast dla celów prowadzonego postępowania celnego istotne znaczenie miał rodzaj materiału, z jakiego towar jest wykonany i stopień jego przetworzenia w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego oraz zakres przedmiotowy odpowiedniej pozycji Taryfy celnej.
Właściwą pozycją dla importowanych profili jest zatem pozycja Taryfy celnej 3926 90 99 0 obejmująca "Pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych i artykuły z innych materiałów objętych pozycjami od 3901 do 3914".
W ocenie WSA opinia urzędu statystycznego nie mogła wpłynąć na zmianę przyjętej w rozstrzygnięciach organów celnych taryfikacji tych towarów, ponieważ posługuje się nazewnictwem zawartym w Systematycznym Wykazie Wyrobów, który nie ma zastosowania do Taryfy celnej.
Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut dotyczący naruszenia art. 83 § 3 Kodeksu celnego.
Sąd wyjaśnił, że objęcie towaru procedurą celną składa się z dwóch faz. W fazie pierwszej, w której przedłożenie stosownych dokumentów stanowi obowiązek zgłaszającego, organ celny dokonuje jedynie badania przedłożonego dokumentu pod względem formalnym, natomiast w fazie drugiej, o ile ona nastąpi - bada zgłoszenie celne pod względem merytorycznym. Sąd uznał, że weryfikacja zgłoszenia celnego przed zwolnieniem towaru (art. 70 § 1 Kodeksu celnego) nie została w niniejszej sprawie przeprowadzona, o czym świadczy zapis w polu J dokumentu SAD. Natomiast kontrola zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru przeprowadzana jest w oparciu o art. 83 Kodeksu celnego i jest to tzw. kontrola postimportowa.
Wbrew zarzutom skargi organy celne przeprowadzając kontrolę postimportową w niniejszej sprawie nie naruszyły obowiązujących przepisów. Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej w Krakowie, że organy celne wnikliwie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a przy rozstrzyganiu nie przekroczyły granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów.
W skardze kasacyjnej "[...]" Spółka Jawna zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w oparciu o przepisane normy.
Istotą sporu była klasyfikacja towarów w granicach obowiązującej Taryfy celnej. Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej w zgłoszeniu celnym sprowadzany towar w postaci listew PCV zaklasyfikowano opatrując go kodem PCN 392590 10 0, tymczasem organy celne po przeprowadzonym postępowaniu wydały decyzje klasyfikujące ten sam towar pod kodem PCN 3926 90 99 0.
Sąd przyjął stanowisko kierując się między innymi treścią Uwagi 11 do działu 39 Taryfy Celnej. Podkreślana enumeratywność wyliczenia artykułów objętych kodem 3925 istotnie ma miejsce, lecz nie obejmuje ona już katalogu zawartego na poziomie jednostki ij). Punkt ten wskazuje mianowicie na: "wyposażenie i okucia przewidziane do stałego zainstalowania w/lub na drzwiach, oknach, klatkach schodowych, ścianach lub częściach budynków, np. gałki, klamki, kinkiety, wieszaki na ręczniki, kontakty i inne płytki ochronne" i obejmuje sprowadzony towar.
Ponadto skarżąca zwraca uwagę, iż Sąd I instancji całkowicie pominął fakt, że sprowadzany przez skarżącego profil jest okuciem. Przedmiotowy profil stanowi ochronę naroży i przeznaczony jest do stałego zainstalowania na ścianach, klatkach schodowych i częściach budynków. Jest wyrobem skończonym i nie wymaga żadnej obróbki poza montażową (przyklejeniem, przykręceniem itp.) W szczególności nie wymaga on obróbki technologicznej - a więc powtarzalnej operacji w fazie produkcji.
Zdaniem skarżącej nie można również podzielić stanowiska Sądu, w świetle którego Taryfa celna nie różnicuje towarów w zależności od przydatności czy celów wykorzystania, zaś istotne znaczenie ma rodzaj materiału, z jakiego jest towar wykonany. Uwaga nr 11 do pozycji 3925 w punkcie ij) pozwala wszystkie artykuły, których wyliczenie na poziomie punktu nie jest enumeratywne i które różnią się ewentualnym składem surowcowym, zaklasyfikować pod tym samym kodem. Ponadto sprowadzane przez skarżących towary przez okres 5 lat poprzedzających sporną decyzję były kwalifikowane przez organy celne właśnie pod kodem PCN 3925.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Ustawodawca ustanawiając wysoki próg wymagań stawianych skardze kasacyjnej, w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej jako p.p.s.a., ściśle określił dopuszczalne podstawy kasacyjne. Przytoczenie tych podstaw stanowi wymóg formalny o jakim mowa w art. 176 p.p.s.a. Po wniesieniu skargi nie jest już możliwe przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych, dopuszczalne jest jedynie przedstawienie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych (art. 183 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.).
Szczególnym wyrazem stanowiska ustawodawcy w zakresie wymogów stawianych skardze kasacyjnej jest treść art. 175 p.p.s.a. ograniczająca krąg podmiotów uprawnionych do sporządzenia skargi do profesjonalistów, od których oczekiwać należy znacznego zasobu wiedzy prawniczej, w szczególności z zakresu postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjne.
Przedstawione wymogi wiążą się z faktem, że zgodnie z art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że granice skargi kasacyjnej wyznaczają zakres badania sprawy przez sąd. Nie jest więc dopuszczalne działanie sądu polegające na konkretyzowaniu, uściślaniu czy korygowaniu zarzutów skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2004 r., sygn. akt GSK 10/04, Monitor Prawniczy 2004/9/392). Obowiązkiem autora kasacji jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu, paragrafu, ustępu zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (post. SN z 11 marca 1997 r. III CKN 13/97, OSN z 1997 r. nr 8, poz. 114).
Strona skarżąca oparła skargę kasacyjną wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to jest naruszenia prawa materialnego, nie wskazując żadnego przepisu, który w jej ocenie został naruszony przez sąd.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor kwestionuje zaklasyfikowanie towaru przez organ celny do kodu PCN 39 26 90 99 0 zamiast do kodu PCN 39 25 90 10 0, czyli stan faktyczny, co do którego brak jest zarzutu kasacyjnego. Ponieważ skarga kasacyjna przysługuje od wyroku sądu, a nie od decyzji administracyjnej, należało wskazać w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jakie przepisy postępowania naruszył sad i czy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak tego rodzaju zarzutu powoduje, że NSA jest związany stanem faktycznym ustalonym przez Sąd I instancji, czyli prawidłowym zaklasyfikowaniem towaru do kodu PCN 392690990.
Brak wskazania przepisów prawa materialnego, które w ocenie autora skargi zostały naruszone przez Sąd I instancji, i uzasadnienia zarzutu w tym zakresie uniemożliwia jakąkolwiek ocenę przez NSA tegoż zarzutu.
Przy tak oczywiście wadliwym sformułowaniu skargi kasacyjnej, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
m.s.