I GSK 50/26

I GSK 50/26 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-04-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer /sprawozdawca/
Piotr Kraczowski
Tomasz Smoleń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
III SA/Wr 65/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2025-09-18
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 737
art. 14 ust. 3 pkt 3
Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta Polanica-Zdrój od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 września 2025 r. sygn. akt III SA/Wr 65/25 w sprawie ze skargi C. Sp. z o. o. w P. na czynność Burmistrza Miasta Polanica-Zdrój w przedmiocie przyznania i wypłaty dotacji oświatowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Burmistrza Miasta Polanica-Zdrój na rzecz C. Sp. z o. o. w P. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 18 września 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 65/25 w wyniku rozpoznania skargi C. Sp. z o.o. w P. (dalej "strona", "skarżący", "spółka"), stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Burmistrza Miasta Polanicy Zdroju w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty dotacji oświatowej za grudzień 2024 r. i zasądził od Gminy Polanica – Zdrój na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania,
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy
Spółka wniosła skargę na czynność Burmistrza Miasta Polanicy Zdrój na czynność przyznania i wypłaty dotacji za grudzień 2024 r. na rzecz N. (dalej: Szkoła).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 18 września 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 65/25 ją uwzględnił i stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Burmistrza Miasta Polanicy Zdroju. Sąd I instancji wskazał, że skarżący w dniu 26 września 2023 r. zwrócił się z wnioskiem o udzielenie na 2024 r. dotacji dla niepublicznej szkoły podstawowej prowadzonej w D.. Dotacja za wnioskowany okres nie została skarżącej wypłacona, przy czym jako przyczynę braku wypłaty organ dotujący wskazywał z jednej strony na niedopełnienie przez skarżącego obowiązków związanych z przekazywaniem danych do systemu informacji oświatowej, z drugiej zaś, odwołując się do pisma Ministerstwa Edukacji Narodowej z 31 lipca 2024 r. poddał w ogóle w wątpliwość prawo otrzymania przez niepubliczną szkołę podstawową prowadzoną w domu wczasów dziecięcych dotacji oświatowej na ucznia tej szkoły niezależnie od dotacji otrzymywanej przez DWD na wychowanka. Wyjaśnił, że z dokumentów przedłożonych do sprawy wynika, że we wrześniu 2023 r. szkoła zgłaszała do systemu SIO uczniów, natomiast nie został wygenerowany raport na dzień 30 września 2023 r., co pociągnęło za sobą interwencje strony u organu dotującego oraz prośbę o interwencję w MEN. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organ był obowiązany do wnikliwego wyjaśnienia przyczyn niewygenerowania raportu oraz oceny wniosku strony mając na uwadze, że uprawienie do otrzymania dotacji zostało uzależnione od spełnienia warunków wynikających z art. 26 ust. 1 i art. 33 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.z.o. Przy tym brak spełnienia wymogu przekazani danych do SIO zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 2 może być stwierdzony jedynie w sytuacji, gdy strona miała możliwość skutecznego wprowadzenia tych danych. Sposób działania systemu, jeżeli skutkuje brakiem możliwości wygenerowania raportu zawierającego dane, które organ mógłby zweryfikować z wnioskiem i ewentualnie innymi dowodami w sprawie, nie może obciążać podmiotu ubiegającego się o dotację, jeżeli co do zasady nie jest w jego przypadku wyłączona taka możliwość przepisami prawa. W kontrolowanej sprawie organ dotujący nie mógł więc w oparciu o tę jedynie okoliczność wstrzymać wypłatę dotacji i odstąpić od oceny zasadności wniosku o wypłatę dotacji za grudzień 2024 r.
Następnie Burmistrz Polanicy-Zdrój zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 września 2025 roku w sprawie III SA/Wr 65/25.
I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j.), dalej "p.p.s.a.", skargę kasacyjną opieram na naruszeniu przepisów postępowania, a to:
1) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia, że skarżąca nie miała możliwości wprowadzenia do systemu SIO, danych wymaganych przepisem art. 33 ust. 1 pkt 2 u.f.z.o., podczas gdy ustalenie to nie wynika z akt administracyjnych sprawy, w szczególności z pisma Skarżącej z dnia 09.01.2024 r. i z dnia 12.01.2024 r. ani z żadnego innego dowodu uzupełniającego przeprowadzonego w trybie art. 106 §3 p.p.s.a.
w konsekwencji czego Sąd I instancji błędnie uznał, że przyczyna niewprowadzenia danych do SIO przez Skarżącą na dzień 30 września 2023 r. leżała po stronie braku odpowiedniej funkcjonalności systemu teleinformatycznego i obowiązek określony w art. 33 ust. 1 pkt 2 u.f.z.o. warunkujący przyznanie dotacji oświatowej został spełniony przez Skarżącą, podczas gdy z pisma Skarżącej z dnia 09.01.2024 r. i 12.01.2024 r. wynika, że Skarżąca nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 33 ust. 1 pkt 2 u.f.z.o albowiem nie posiadała na dzień 30 września 2023 r. żadnych uczniów,
2) art. 134 §1 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku wyłącznie w granicach zarzutów i wniosków skargi, w sytuacji, w której Sąd I instancji nie będąc nimi związany - nie wyszedł poza ich granicę oraz nie zwrócił uwagi na naruszenie przez Skarżącą przepisu art. 14 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (dalej u.p.o.) - pomimo, że Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić to naruszenie z urzędu, albowiem ocena zgodności z prawem czynności odmowy wypłaty dotacji za grudzień 2024 r. przez Organ wymagała uwzględnienia oraz dokonania oceny okoliczności faktycznych wynikających ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, tj.:
- niestosowania przez szkołę Skarżącej zasad klasyfikowania i promowania uczniów przewidzianej dla szkół publicznych zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3 u.p.o;
- nieprowadzenia przez szkołę Skarżącej kształcenia w formie dziennej zgodnie z art. 18 ust. 2a w związku z art. 4 pkt 29 a) u.p.o., a jedynie poprzez kształcenie w wymiarze jednego dnia, tj. 2 grudnia 2024 r.;
w konsekwencji czego Sąd I instancji błędnie uznał, że szkoła Skarżącej stanowi szkołę niepubliczną, w której realizowany jest obowiązek szkolny, warunkujący udzielenie dotacji na ucznia na podstawie art. 26 ust. 1 u.f.z.o., a które to naruszenia prawa, wynikają z treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy,
3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu przez Sąd I instancji, podstawy uznania, iż "rezultatem prawidłowego zgłoszenia dziecka przyjętego do szkoły jest, że jedno dziecko może być zgłoszone tylko w jednej placówce oświatowe/', skutkujący brakiem możliwości przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej wyroku ,
w konsekwencji czego Sąd I instancji błędnie również uznał, że skoro Skarżąca miała możliwość zgłoszenia w grudniu 2024 r. uczniów do SIO, uczniowie ci nie spełniali obowiązku szkolnego w innej placówce oświatowej;
II. na wypadek nieuwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną oparł również na naruszeniu prawa materialnego, a to:
1) art. 26 ust. 1 u.f.z.o. oraz art. 2 pkt 2 lit. a) u.p.o. poprzez błędną wykładnię tych przepisów, która polegała na przyjęciu przez Sąd I instancji, że dla powstania uprawnienia do otrzymania dotacji przez niepubliczną szkołę w której realizowany jest obowiązek szkolny, wystarczające jest wpisanie szkoły w ewidencji szkół i placówek oświatowych oraz przyjęcie do szkoły uczniów podczas, gdy hipoteza normy art. 26 ust. 1 u.f.z.o., oprócz wymienionych powyżej warunków, uzależnia powstanie uprawnienia do otrzymania dotacji od spełniania przez szkołę niepubliczną zadań, które stanowią o stworzeniu uczniowi warunków do realizacji obowiązku szkolnego i uzależnia wypłatę dotacji od przyjęcia uczniów spełniających obowiązek szkolny,
2) art. 92 ust. 1 Ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (dalej u.s.i.o.) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nietrafne ustalenie, że System Informacji Oświatowej zawiera funkcjonalność wykluczającą podwójne przypisanie danego ucznia do dwóch szkół jednocześnie, a tymczasem prawidłowe uwzględnienie i zastosowanie przepisu art. 92 ust. 1 u.s.i.o. umożliwiłoby ustalenie, iż działanie tego systemu przewiduje jedynie generowanie komunikatu o wystąpieniu zdarzenia polegającego na przypisaniu jednego ucznia do dwóch szkół.
III. Stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się rozprawy kasacyjnej.
IV. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i wniósł o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu sprawy do ponownego rozpoznania,
2) zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata według norm prawem przepisanych;
ewentualnie o:
3) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a spółka nie zażądała jej przeprowadzenia.
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Wymaga przypomnienia, że na mocy art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej.
Oznacza to, że sąd administracyjny nie dokonuje samodzielnych ustaleń faktycznych w sprawie administracyjnej, lecz kontroluje legalność zaskarżonego aktu lub czynności z perspektywy przestrzegania przez organ reguł proceduralnych, w szczególności tych dotyczących ustalania stanu faktycznego. Trafnie przyjmuje się w orzecznictwie, że sąd administracyjny jest "sądem prawa, a nie faktu"; ewentualne ustalenia faktyczne czyni jedynie w zakresie niezbędnym do oceny legalności działania organu.
Uwagi te są istotne, ponieważ organ w skardze kasacyjnej – jak trafnie zauważa pełnomocnik spółki – przedstawia rozbudowaną, własną wersję stanu faktycznego, która nie odnosi się do zasadniczego problemu sprawy, tj. prawidłowego zastosowania przepisów ustawy o finansowaniu zadań oświatowych.
W zaskarżonym wyroku WSA dokonał prawidłowej wykładni przepisów tej ustawy, koncentrując się na art. 26 ust. 1 u.f.z.o.. Na podstawie wykładni językowej powiązał prawo do otrzymania dotacji z dwiema przesłankami:
a) posiadaniem statusu szkoły niepublicznej, w której realizowany jest obowiązek szkolny lub nauki;
b) przekazaniem informacji o liczbie uczniów, na których przysługuje dotacja.
Podsumowując rozważania, WSA wskazał, że jeżeli przy domu wczasów dziecięcych funkcjonuje szkoła podstawowa, to – zgodnie z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. – warunkiem nabycia prawa do dotacji jest uzyskanie statusu szkoły niepublicznej poprzez wpis do ewidencji oraz faktyczne przyjęcie uczniów. Następnie konieczne jest spełnienie warunków formalnych przekazywania dotacji, wynikających z art. 33 ust. 1 u.f.z.o. oraz z uchwały właściwej rady gminy. Wysokość dotacji uzależniona jest od liczby uczniów w danym miesiącu (art. 34 ust. 2).
WSA trafnie zauważył również, że N. w P. była odrębnie zarejestrowaną placówką o statusie szkoły niepublicznej. Oznacza to, że w przypadku przyjęcia uczniów przysługiwało jej prawo ubiegania się o dotację.
W konsekwencji należało uznać, że przesłanki ustawowe zostały spełnione. Ewentualna odmowa wypłaty dotacji wymagałaby wskazania konkretnej podstawy prawnej oraz dokonania przez organ jednoznacznych i ostatecznych ustaleń faktycznych. Organ nie może przerzucać na sąd obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego ani rekonstruowania stanu faktycznego.
Tymczasem organ w skardze kasacyjnej pomija te kluczowe ustalenia i próbuje przenieść na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązki, które nie należą do sądu kasacyjnego. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. jest bezzasadny. Przepis ten oznacza jedynie, że sąd rozpoznaje sprawę w jej granicach, tj. nie może orzekać w innej sprawie niż ta, w której wniesiono skargę. Skuteczność zarzutu jego naruszenia wymagałaby wykazania, że sąd wyszedł poza te granice, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.
WSA prawidłowo zidentyfikował przedmiot kontroli i ocenił legalność konkretnej czynności organu, działając w granicach sprawy. Uwzględnienie stanowiska organu prowadziłoby natomiast do niedopuszczalnego rozszerzenia zakresu kontroli sądowej. Z tych względów zarzut skargi kasacyjnej jest chybiony.
Za chybiony należy również uznać kolejny zarzut, w którym autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi." Orzekanie "na podstawie akt sprawy", o którym stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. oznacza, że Sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które stanowiły podstawę zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. może zatem stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną wówczas, gdy Sąd przyjął i wnioskował o jakimś fakcie na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a więc wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu prawa naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na podstawie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym naruszył zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym decyzją (wyrok NSA z 6 września 2024 r., I OSK 791/23, tamże). Z taką natomiast sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać m.in. przedstawienie stanu sprawy, zarzutów skargi, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia może stanowić podstawę kasacyjną jedynie wtedy, gdy uniemożliwia kontrolę instancyjną, w szczególności gdy brak w nim kluczowych elementów rozstrzygnięcia.
Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Uzasadnienie wyroku WSA jest kompletne, spójne i pozwala na pełną kontrolę instancyjną.
Ponadto omawiany zarzut jest także nieprecyzyjny. Skarżący organ twierdzi, że sąd nie wskazał przepisów postępowania stanowiących podstawę uwzględnienia skargi, pomijając, że sprawa dotyczyła czynności z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 47 u.f.z.o.), a nie aktu administracyjnego wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym. W tego rodzaju sprawach nie dochodzi do stosowania przepisów procesowych w klasycznym znaczeniu, lecz do materialnoprawnej realizacji uprawnień i obowiązków.
W konsekwencji sąd nie miał obowiązku wskazywania "naruszeń przepisów postępowania" jako podstawy rozstrzygnięcia. Wystarczające było wykazanie, dlaczego czynność organu była niezgodna z prawem, co zostało uczynione w sposób jasny i logiczny.
Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa materialnego, w szczególności błędnej wykładni art. 26 ust. 1 u.f.z.o. oraz art. 2 pkt 2 lit. a u.p.o.
Argumentacja organu w tym zakresie jest niespójna. Skarżący powołuje się m.in. na rzekomą "definicję" szkoły wynikającą z art. 14 ust. 3 pkt 3 u.p.o., choć przepis ten nie pełni takiej funkcji, a ponadto jego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostało przekonująco wykazane.
Nie można podzielić stanowiska, że dla celów przyznania dotacji konieczne jest każdorazowe badanie spełniania przez szkołę wszystkich wymogów organizacyjnych wynikających z Prawa oświatowego. Ustawa o finansowaniu zadań oświatowych wprowadza jasne i zamknięte przesłanki uzyskania dotacji, do których należą w szczególności: wpis do ewidencji szkół i placówek niepublicznych, przekazanie informacji o planowanej liczbie uczniów, wykazanie faktycznej liczby uczniów w danym okresie.
W niniejszej sprawie wszystkie te warunki zostały spełnione, co nie było kwestionowane przez organ.
Stanowisko organu prowadzi w istocie do wprowadzenia dodatkowej, pozaustawowej przesłanki przyznania dotacji, polegającej na różnicowaniu szkół ze względu na zakres realizowanego procesu dydaktycznego. Tego rodzaju rozróżnienie nie znajduje jednak oparcia w przepisach, co pozostaje w sprzeczności z podstawową dyrektywą wykładni językowej.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie argumenty i orzeczenia powołane przez organ odnoszą się do odmiennych stanów faktycznych lub prawnych, przez co nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Za bezpodstawny Naczelny Sąd Administracyjny uznał również ostatni zarzut wskazujący na niezastosowanie art. 92 ust. 1 u.s.i.o. Jak wskazała w sprawie strona, nie miała ona możliwości wygenerowania raportu dla N., który nie uwzględniał specyfiki działania domu wczasów dziecięcych. Sąd wskazuje, że ewentualny brak możliwości wprowadzenia do systemu SIO, informacji wymaganych przepisem art. 33 ust. 1 pkt 2 u.f.z.o., nie może skutkować odmową wypłaty wnioskowanej dotacji placówce oświatowej. Skoro system SIO ma służyć placówkom oświatowym w usprawnieniu procesu ubiegania się m.in. o dotacje oświatowe, to skorzystanie z niej nie może być "pułapką" dla ewentualnych beneficjentów dotacji. Zatem ryzyko braku możliwości wypełnienia obowiązku ustawowego obciąża podmiot udostępniający ten system, czyli ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania, który zgodnie z art. 6 u.s.i.o. jest administratorem systemu SIO. Dlatego każdy przypadek braku możliwości wprowadzania wymaganych przez przepisy prawa danych do systemu SIO, zgłaszany przez beneficjenta składającego wniosek o wypłatę dotacji powinien być wszechstronnie wyjaśniony przez organy dotujący i udowodnienie tej okoliczności nie może być przerzucane na składającego wniosek beneficjenta. Wynika to wprost z przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei w myśl przepisu art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Sąd uznał za całkowicie nieuprawnione stanowisko organu, że to skarżąca ma udokumentować brak możliwości wprowadzenia danych do systemu SIO.
W konsekwencji również zarzut naruszenia prawa materialnego należało uznać za bezzasadny.
Powyższe oznacza, że aktualność zachowują wszystkie wskazania zawarte w motywach zaskarżonego wyroku WSA.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.
O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).