I GSK 477/05

I GSK 477/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-07-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Jarząbek
Maria Myślińska /przewodniczący sprawozdawca/
Urszula Raczkiewicz
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
V SA 2502/03 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-11-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.), Sędziowie NSA Kazimierz Jarząbek, Urszula Raczkiewicz, Protokolant Anna Fyda, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2004 r. sygn. akt V SA 2502/03 w sprawie ze skargi Firmy Ortopedycznej [...] S.A. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 4 czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę kasacyjną -
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 listopada 2004 r. sygn. akt V SA 2502/03 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Firmy Ortopedycznej [...] S.A. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 4 czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku z następującym uzasadnieniem.
Na podstawie dokumentu SAD z dnia 27 grudnia 2000 r. nr [...] Firma Ortopedyczna [...] S.A. w Warszawie zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzone z Francji różne towary m.in.: w pozycji 3 SAD Bis określone jako aparaty ortopedyczne, stabilizatory: kolana, kostki, nadgarstka, gorsety ortopedyczne, które zaklasyfikowała do kodu taryfowego 9021 19 10 0, obejmującego aparaty ortopedyczne z pozycji taryfowej 9021, a w pozycji 4 SAD Bis określone jako – kule inwalidzkie i siedziska inwalidzkie, które zaklasyfikowała do kodu 9021 90 90 0, obejmującego pozostałe artykuły z powołanej wyżej pozycji taryfowej 9021.
Decyzją z dnia 6 marca 2003r. nr [...], wydaną w trybie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie uznał powyższe zgłoszenie celne części towarów z pozycji 3 i 4 dokumentu SAD Bis za nieprawidłowe w zakresie nazwy towaru i klasyfikacji taryfowej i orzekając w tej części:
- towary z pozycji 3 SAD Bis o nazwach: stabilizatory stawu kolanowego, stabilizator nadgarstka, stabilizatory stawu skokowego, stabilizator stawu łokciowego, opaska na staw kolanowy i opaska na kostkę zaklasyfikował do kodu taryfowego 6307 90 10 0, obejmującego artykuły konfekcyjne dziane lub szydełkowane; zaś towar określony jako opaska nadgarstka skórzana zaklasyfikował do kodu taryfowego 4203 30 00 0, obejmującego pasy i bandolety z pozycji taryfowej 4203, wyszczególniającej artykuły odzieżowe i dodatki do ubiorów ze skóry wyprawionej lub surowej;
- towary z pozycji 4 SAD Bis o nazwie: nasadka na sedes plastikowa zaklasyfikował do kodu taryfowego 3924 90 90 0, obejmującego pozostałe artykuły z pozycji taryfowej 3924, artykuły gospodarstwa domowego i artykuły toaletowe z tworzyw sztucznych, zaś towar o nazwie: chwytak inwalidzki zaklasyfikował do kodu taryfowego 7615 20 00 0, obejmującego wyroby aluminiowe - wyroby sanitarne i ich części.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, orzekając w sprawie na skutek odwołania importera, decyzją z dnia 4 czerwca 2003 r. utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, że nie neguje leczniczych właściwości importowanych stabilizatorów, ortez i opinii lekarza ortopedy w tym przedmiocie, jednakże okoliczności te, zdaniem organu, nie mają wpływu na zasady klasyfikacji, wynikające z taryfy celnej. Odmienne niż wskazane przez importera zaklasyfikowanie towaru – nasadki na sedes i chwytaka inwalidzkiego z pozycji 4 dokumentu SAD Bis było uzasadnione, ze względu na kryterium w postaci surowca (materiału), z którego towar ten został wykonany (tworzywo sztuczne, aluminium).
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] S.A. podniosła zarzut niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz niewłaściwego zastosowania taryfy celnej. Zdaniem skarżącej organ celny pominął milczeniem zarzuty dotyczące ustaleń poczynionych w toku kontroli celnej, w szczególności nie uwzględnił opinii Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi wskazującej, że towary te stanowią ortezy ortopedyczne z wyszczególnieniem chorób, przy których mają zastosowanie, a ponadto nie uwzględnił szczególnej konstrukcji zastosowanych wzmocnień, które wskazywały, że nie są to jedynie tkaniny czy dzianiny działające terapeutycznie własną sprężystością. W odniesieniu do towaru z pozycji 4 dokumentu SAD Bis - nasadka na sedes i chwytaka inwalidzkiego, których deklarowana klasyfikacja została zmieniona, skarżąca podniosła, że przedmioty te korygują skutki wady, czy kalectwa tych organów człowieka, które na skutek choroby, czy operacji nie mogą w sposób naturalny wykonywać swoich właściwych działań, przy podejmowaniu czynności życia codziennego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uchylając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, że organy celne uznając, iż towary z pozycji 3 dokumentu SAD Bis nie mogą być klasyfikowane do podanego przez stronę kodu PCN 9021 19 10 0 - aparaty ortopedyczne, poczyniły to ustalenie mając na względzie treść uwagi l (b) do działu 90 taryfy celnej. Zgodnie z treścią tej uwagi dział 90 taryfy celnej nie obejmuje pasów i bandaży z materiału (tekstylnych), których działanie na organ polegające na podtrzymaniu, lub utrzymaniu wynika jedynie z ich elastyczności. Sąd uznał trafność stanowiska skarżącej, że uwaga ta nie dotyczy przedmiotowych towarów. Sąd wskazał na opinię Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi, w której stwierdza się, że ortezy zostały wykonane ze specjalnego wielowarstwowego materiału z użyciem wzmocnień, które dzięki specjalnemu splotowi, w różny sposób, zależny od okolicy anatomicznej stabilizują, korygują elementy anatomiczne organu człowieka i ten pogląd znajduje również potwierdzenie w oświadczeniu producenta.
Zdaniem Sądu, zastosowane specjalne wzmocnienia i usztywnienia oraz pełnione przez nie funkcje wskazują, że przedmiotowe ortezy są podtrzymującymi opaskami ortopedycznymi, o których mowa w pkt 12 Wyjaśnień do pozycji 9021 taryfy celnej i jako należące do sprzętu oraz aparatów ortopedycznych powinny być zaklasyfikowane do kodu PCN 9021 19 10 0. Zadeklarowana przez skarżącą klasyfikacja nie naruszała art. 85 § 1 Kodeksu celnego i nie dawała podstawy do uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
Sąd uznał ponadto, że w stanie faktycznym sprawy nie znajduje również uzasadnienia przyjęta przez organy celne klasyfikacja towaru określonego jako nasadka na sedes i przyjęcie jako właściwego dla tego towaru kodu 3924 90 90 0.
W ocenie Sądu przedstawiona w decyzji charakterystyka tego przedmiotu, jego właściwości i przystosowanie do potrzeb ludzi dotkniętych dolegliwościami ograniczającymi sprawność fizyczną wskazują, że nie jest to powszechnego użytku przedmiot z grupy artykułów gospodarstwa domowego, mebli oraz artykułów sanitarnych i nie może być klasyfikowany, jako tego rodzaju sprzęt. Przyjęta przez organy celne klasyfikacja tego towaru, oparta wyłącznie według rodzaju materiału, z którego przedmiot ten został wykonany (tworzywo sztuczne), nie odnosi się faktycznie do przeznaczenia tego sprzętu i jego zastosowania.
Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł skargę kasacyjną, na podstawie art. 173 pkt l i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a.), w części dotyczącej towarów: nasadka na sedes i chwytak inwalidzki.
W skardze kasacyjnej organ celny wskazał na:
1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt l p.p.s.a.), polegające na niewłaściwej interpretacji art. 13 § l i art. 85 § l Kodeksu celnego, przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 107, poz. 1217), reguł l i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz Wyjaśnień do Taryfy celnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830) - wobec przyjęcia, że sporne towary (nasadka na sedes i chwytak aluminiowy) to sprzęt i aparaty ortopedyczne.
2) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), polegające na braku w uzasadnieniu wyroku zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, stanowisk stron i niewykazanie przesłanek natury prawnej przemawiających za klasyfikacją spornych towarów do pozycji taryfy celnej przewidzianej dla sprzętu ortopedycznego.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej towarów: Toilet seat riser VT 1510 (nasadka na sedes) i Crip clip VT 2600 (chwytak aluminiowy) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, względnie o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej w/w towarów i oddalenie skargi oraz orzeczenie o kosztach postępowania.
W uzasadnieniu kasacji skarżący wywiódł, że interpretacja dokonana przez Sąd pierwszej instancji narusza przepisy powołane w petitum skargi kasacyjnej. Klasyfikacji tych towarów dokonano zgodnie z zasadami interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli 14 czerwca 1983 r. (załącznik do Dz. U. Nr 11, poz. 62 z dnia 7 lutego 1997 r.). Stan towaru ustalono w oparciu o ulotki informacyjne, faktury sprzedaży firmie MDH, informacje handlowe dystrybutora - Firmy MDH, katalog towarów i opinię Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi i jest on niezaprzeczalny.
W ocenie skarżącego sporne towary, chociaż są przeznaczone jako środki pomocnicze dla osób niepełnosprawnych, to nie mają charakteru sprzętu i aparatów ortopedycznych z działu 90 taryfy celnej. Wskazuje na to komentarz Wyjaśnień do Taryfy celnej do pozycji 9021. Stanowisko Sądu, że klasyfikacja do tej pozycji jest prawidłowa, w ocenie skarżącego, nie jest właściwa, gdyż towary te są sprzętami ułatwiającymi życie codzienne osobie niepełnosprawnej i w żaden sposób nie zapobiegają ani nie korygują zniekształceń ciała. Podobne stanowisko wynika z opinii Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi, która uznaje, że nasadka na sedes to przedmiot przeznaczony dla potrzeb samoobsługi sanitarnej osoby niepełnosprawnej, czy obsługi sanitarnej osoby niepełnosprawnej przez opiekuna. Budowa i właściwości tych towarów, nie wykluczają bowiem ich wykorzystywania także przez osoby nie będące niepełnosprawnymi. Należy zatem nasadkę na sedes zaklasyfikować do kodu PCN 3924 90 90 0, a narzędzie do chwytania do kodu PCN 7615 20 00 0, a nie do pozycji 9021, jak przyjął Sąd.
Uzasadniając zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. skarżący stwierdził, że Sąd pominął w uzasadnieniu wyroku wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie zasadności uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w zakresie dotyczącym w/w towarów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 173 § l p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia wymogi określone w art. 174, 175 § l, 176 oraz art. 177 § l tej ustawy.
W myśl art. 174 p.p.s.a., skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego może być oparta na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw, ale także ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy z art. 174 pkt l p.p.s.a. jest - poza przytoczeniem naruszonego przepisu - wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie i jak, zdaniem skarżącego, powinien on być rozumiany i stosowany. Również koniecznym elementem uzasadnienia drugiej podstawy z art. 174 pkt 2 cyt. ustawy jest wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) cyt. ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 r. III CKN 760/00, Lex nr 53138).
Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje bowiem sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art.183 § 2 tej ustawy). Oznacza to, że w zakresie kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji przesądza wola wnoszącego skargę kasacyjną. Z powyższych rozważań wynika, że kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego przez wojewódzki sąd administracyjny.
Tak znaczne wymogi zarówno merytoryczne, jak i formalne, jakie ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawia skardze kasacyjnej, tłumaczy przymus adwokacko-radcowski, bowiem od profesjonalisty należy wymagać i można się spodziewać zachowania określonych zasad przy sporządzaniu tego środka odwoławczego.
Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd w pierwszej kolejności rozważył zarzut naruszenia przepisów procesowych, sprowadzających się do wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, gdyż zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń, lub gdy druga z wyżej wymienionych podstaw kasacyjnych okazała się nieusprawiedliwiona.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest uzasadniony. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku, wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny, powinno zawierać zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania, co do dalszego postępowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie uzasadniają powołane w kasacji argumenty dotyczące art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uchybienie takie nie zaistniało. Klasyczne uzasadnienie wyroku składa się z trzech części: a) tzw. części historycznej, b) wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, c) wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Paragraf 4 nie wymienia bezpośrednio części uzasadnienia wymienionej w literze b), niemniej jednak można przyjąć, że mieści się ona w sformułowaniu "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy". Należy przez to ostatnie sformułowanie rozumieć zarówno zwięzły opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, jak i przedstawienia stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez sąd (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Jan Paweł Tarno, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2004). Wszystkie omówione wyżej elementy zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Przez wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, o której mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., należy rozumieć podstawę do wydania orzeczenia przez sąd. Orzeczenia sądu są bowiem podejmowane w zależności od tego, co jest przedmiotem ich rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu była zaskarżona decyzja administracyjna Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 4 czerwca 2003 r. Uchylając tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że przy jej wydaniu dopuszczono się innych naruszeń przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na takie naruszenia prawa wskazuje powołany w podstawie prawnej wyroku przepis art. 145 § l pkt l lit. c) p.p.s.a., który stanowił podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu w rozumieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Regulacja prawna z art. 141 § 4 (zdanie drugie) p.p.s.a. nie nakłada na wojewódzki sąd administracyjny obowiązku podania w uzasadnieniu wyroku wskazań zawierających wytyczne dotyczące podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny sprawy nie został dokładnie ustalony. Powyższe względy uzasadniają uznanie bezzasadności zarzutu podniesionego w tej mierze w skardze kasacyjnej.
W związku z tym, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okazały się prawnie nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny za wiarygodny musi uznać stan towaru przyjęty przez Sąd pierwszej instancji. Sąd ten przyjął, że importowane towary, określone jako nasadka na sedes i chwytak inwalidzki - nie mogą być klasyfikowane do kodów PCN taryfy celnej przyjętych w rozstrzygnięciach organów celnych i wskazał powody uzasadniające wyrażone w wyroku stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten pogląd.
Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany stanem faktycznym przyjętym przez Sąd I instancji oraz granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § l p.p.s.a.), nie miał podstaw do zakwestionowania w niniejszej sprawie ustalonego przez Sąd pierwszej instancji stanu towaru oraz do oceny, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 13 § l i art. 85 § l Kodeksu celnego. Przepis art. 13 § 1 Kodeksu celnego stanowi, że cła określane są na podstawie taryfy celnej lub innych środków prawnych. Przepis ten nie został powołany wprost w zaskarżonym wyroku i taka regulacja nie była w sprawie kwestionowana. Natomiast z regulacji prawnej z art. 85 § l Kodeksu celnego wynika, że "należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących". Treść tego przepisu w pierwszej kolejności wymienia stan towaru (jego ustalenie), jako przesłankę niezbędną dla potrzeb określenia należności celnych przywozowych, stanowiących powstałe z mocy prawa zobowiązanie do ich uiszczenia, czyli dług celny w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego. Skarżący nie wyjaśnił, na czym polega błędna wykładnia w/w przepisów i w czym upatruje naruszenia reguł l i 6 ORINS. Z treści tych reguł wynika, że dotyczą one sposobu ustalania klasyfikacji taryfowej towarów, a więc kolejnej przesłanki wymienionej w art. 85 § l Kodeksu celnego, możliwej do zastosowania po wyjaśnieniu w sposób nie budzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy.
Stosownie do art. 174 pkt 1 p.p.s.a. błędna wykładnia prawa materialnego polega na mylnym zrozumieniu treści zastosowanego przepisu. Natomiast naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie, to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego, właściwe skonfrontowanie okoliczności stanu faktycznego z hipotezą normy prawnej i poddanie tego stanu ocenie prawnej na podstawie treści tej normy (por. wyrok SN z dnia 2 kwietnia 2003 r. ICKN 160/01, LEX nr 78813).
Tak określonych wymagań nie spełnia powołany w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię.
Podniesiony przez skarżącego zarzut "niewłaściwej interpretacji" przepisu art. 13 § l i art. 85 § l Kodeksu celnego oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej; reguł l i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz Wyjaśnień do Taryfy celnej - sprowadza się w istocie do kwestionowania ustaleń faktycznych, w oparciu o które Sąd pierwszej instancji przyjął, jak to wyżej omówiono, że sporne towary nie mogą być klasyfikowane do pozycji taryfy celnej przyjętych przez organy celne. Skarżący zarzuca natomiast w kasacji, że Sąd w zaskarżonym wyroku orzekł, że prawidłową klasyfikacją importowanych towarów, w tej ich części, w jakiej objęto je kasacją, jest pozycja 9021.
W związku z tym, że okoliczności faktyczne mające znaczenie dla ustalenia prawidłowej klasyfikacji objętych kasacją towarów budzą zastrzeżenia, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia cyt. w niej przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe ich zastosowanie nie mogą być uznane za usprawiedliwione, gdyż zarzut naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie sądu kasacyjnego dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.