I GSK 473/24

I GSK 473/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-09-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Joanna Kabat-Rembelska /przewodniczący/
Piotr Piszczek
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
658
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
I SAB/Łd 1/23 - Wyrok WSA w Łodzi z 2023-11-21
Skarżony organ
Zarząd Powiatu
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1930
art. 26 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1
Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 13 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 listopada 2023 r. sygn. akt I SAB/Łd 1/23 w sprawie ze skargi J. S. na bezczynność Zarządu Powiatu Zgierskiego w przedmiocie braku wypłaty dotacji oświatowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. S. na rzecz Zarządu Powiatu Zgierskiego 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 listopada 2023 r., sygn. I SAB/Łd 1/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej WSA w Łodzi) po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. S. (dalej zwanego skarżącym) na bezczynność Zarządu Powiatu Zgierskiego, w związku z brakiem wypłaty dotacji oświatowej przysługującej za październik 2022 r., oddalił skargę.
W stanie faktycznym sprawy skarżący w dniu 11 października 2021 r. wystąpił o jednorazowe odstąpienie od terminu złożenia wniosku o przyznanie dotacji na 2022 r., przypadającego na dzień 30 września 2021 r. (nie był to wniosek o wypłatę dotacji oświatowej za październik 2022 r. – tego rodzaju wniosek nie znajduje się w aktach sprawy). Jego wniosek nie został uwzględniony, natomiast WSA w Łodzi, po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy na tę czynność, wyrokiem z dnia 26 października 2023 r., I SA/Łd 668/23, przedmiotową skargę oddalił (wyrok ten nie jest prawomocny).
Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1930, ze zm., dalej zwanej u.f.z.o.) organ prowadzący m.in. szkołę, w tej sprawie liceum, obowiązany jest przekazać organowi dotującemu informację o planowanej liczbie odpowiednio dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków, uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych lub słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych, nie później niż do dnia 30 września roku bazowego (w tej sprawie do 30 września 2021 r.). Temu właśnie obowiązkowi skarżący uchybił, a organ odmówił wyrażenia zgody na odstąpienie od tego terminu, a co zaaprobował Sąd we wskazanym wyroku.
Wnioskodawca złożył skargę na "czynność" Zarządu Powiatu Zgierskiego w postaci niewypłacenia dotacji oświatowej za przysługującej na uczniów Prywatnego Liceum Ogólnokształcącego E. w A.i braku wypłaty dotacji za miesiąc październik 2022 r. w łącznej kwocie 305 420,15 zł.
Zaskarżonej czynności zarzucił naruszenie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 u.f.z.o. poprzez nieprzekazanie dotacji w wysokości równej kwocie przewidzianej na jednego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego za miesiąc październik 2022 r., w terminie do dnia 31 października 2022 r. na rachunek bankowy szkoły.
WSA w Łodzi, wyrokiem z 21 listopada 2023 r. przedmiotową skargę na bezczynność oddalił.
Sąd I instancji stwierdził, że skarżący jako organ prowadzący liceum uchybił obowiązkowi złożenia do dnia 30 września roku bazowego wniosku o przyznanie dotacji, to tym samym uchybił trybowi "korzystania" z dotacji oświatowej. Najpierw bowiem konieczne jest terminowe złożenie wniosku o udzielenie dotacji na dany roku, a dopiero po "uwzględnieniu" tegoż wniosku i zagwarantowania w uchwale budżetowej jednostki samorządu terytorialnego na dany rok (2022 r.) środków na poczet dotacji oświatowej organ prowadzący szkołę składa odrębny wniosek o wypłatę należnej stosownie do aktualnej liczby uczniów dotacji oświatowej. Uchybienie terminowi do złożenia pierwszego ze wskazanych wniosków niejako zamyka drogę do złożenia wniosku już o wypłatę konkretnych kwot dotacji oświatowej. Wówczas organ ten traci uprawnienie do żądania wypłaty dotacji.
Niezależnie od tego Sąd zauważył, że akta sprawy nie zawierają wniosku o wypłatę dotacji oświatowej na październik 2022 r. Natomiast znajduje się w nich jednoznaczny w swojej treści wniosek skarżącego z dnia 11 października 2021 r. o wyrażenie zgody na odstąpienie od terminu złożenia wniosku o udzielenie dotacji na rok 2022 r. (który minął w dniu 30 września 2021 r.) oraz wniosek o udzielenie dotacji oświatowej na 2022 r., datowany na 26 października 2021 r. Są to jednakże dwa odrębne wnioski, składane w różnym celu, czasie i po zaistnieniu różnych warunków. Nie można ich zatem utożsamiać czy traktować zamiennie. Co więcej wniosek z dnia 11 października 2021 r. – z uwagi na jego datę złożenia - nie może być postrzegany jako wniosek o wypłatę dotacji, który jest składany w późniejszym czasie, po przyjęciu uchwały budżetowej na rok 2022, i dotyczy wypłaty dotacji oświatowej na konkretny miesiąc, w tej sprawie grudzień 2022 r.
Konkludując WSA w Łodzi stanął na stanowisku, że skoro skarżący nie złożył wniosku o wypłatę dotacji oświatowej za miesiąc październik 2012 r., co było konsekwencją nieterminowego złożenia wniosku o udzielenie dotacji na rok 2022 r., to nie sposób organowi zarzucić bezczynność w jego rozpoznaniu.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi z 21 listopada 2023 r. wniósł skarżący, zaskarżając ten wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nierozpoznanie sprawy w granicach skargi, tj. całkowite pominięcie przy rozpoznaniu skargi kwestii związanych z realizowaniem przez skarżącego zadań powiatu w zakresie prowadzenia szkoły dla uczniów o szczególnych potrzebach edukacyjnych, co doprowadziło do oddalenia skargi, w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do stwierdzenia bezczynności organu w zakresie braku wypłaty dotacji za miesiąc październik 2022 r.,
2. art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z 233 K.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, iż skarżący nie złożył wniosku o przyznanie dotacji oświatowej za miesiąc październik, w sytuacji gdy skarżący nie był zobowiązany do składania takiego wniosku, a jedynie do złożenia informacji o liczbie słuchaczy kształcących się w szkole, co uczynił, i jedynie ten dokument stanowi podstawę do wypłacenia dotacji w danym miesiącu,
3. art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 u.f.z.o. poprzez uznanie, iż prawidłowe było nieprzekazanie przez organ dotacji w wysokości równej kwocie przewidzianej na jednego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego za miesiąc październik 2022 r. w terminie do dnia 30 października 2022 r. Ogólnokształcącego E. w A., mimo iż dotacja szkoła w październiku 2022 r. kształciła uczniów, zatem realizowała zadania powiatu i winna otrzymać dotację oświatową,
4. art. 70 Konstytucji, poprzez przyjęcie, iż organ nie był zobowiązany do wypłaty dotacji oświatowej skarżącemu, mimo iż skarżący kształcił uczniów, przez co realizował zadania organu, a jednocześnie organ zobowiązany był do dofinansowania działalności skarżącego w tym zakresie.
Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Łodzi i stwierdzenie bezczynności organu, a także zasądzenie na swoją rzecz od organu kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych, obejmujących koszty zastępstwa procesowego przez
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaznaczono, że Sąd I instancji skupił się jedynie
na kwestiach związanych ze złożeniem przez stronę wniosku o przyznanie dotacji, tymczasem skarżący nigdy nie zaprzeczał, iż wniosek o przyznanie dotacji oświatowej został złożony po upływie terminu określonego przepisami u.f.z.o. Podkreślił przy tym, że szkoła w terminie złożyła informację do Systemu Informacji Oświatowej, zatem organ miał wiedzę o liczbie uczniów, którzy uczą się w szkole oraz o tym czy wymagają oni kształcenia szczególnego czy nie.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie WSA w Łodzi także nieprawidłowo uznał, iż brak złożenia wniosku o przyznanie dotacji w kolejnym roku budżetowym implikuje brak prawa do otrzymania dotacji oświatowej.
Zarząd Powiatu Zgierskiego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego.
Organ podkreślił, że obowiązek złożenia wniosku o udzielenie dotacji wynikał z uchwały nr [...] w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji szkołom i placówkom niepublicznym oraz publicznym niezaliczanym do sektora finansów publicznych, a także trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania (Dz. U. Woj. Łódzkiego z 2019 r, poz. 6255), wydanej na podstawie art. 38 ust. 1 u.f.z.o. Skarżący temu terminowi uchybił, wobec czego dotacja między innymi za październik 2022 r. nie została mu wypłacona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Artykuł 176 P.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.
W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.
Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji.
W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także wykazać, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do stwierdzenia, że do naruszenia określonych przepisów doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia.
W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie podniósł cztery zarzuty, nie wskazując wprost ich charakteru, tj. tego czy dotyczą one naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego czy też materialnego.
W przypadku dwóch pierwszych zarzutów, w treści których jako naruszone zostały wymienione przepisy postępowania (odpowiednie regulacje P.p.s.a. - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) oraz K.p.c. - ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1550 z późn. zm.), ich autor nie wskazał w istocie, że podnoszone przez niego uchybienie konkretnym regulacjom mogło mieć rzeczywisty wpływ na wynik sprawy, co jest, zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., niezbędnym warunkiem skuteczności takiego rodzaju zarzutów. Za takie nie może bowiem zostać uznane ogólnikowe stwierdzenie, zamieszczone w treści pierwszego z zarzutów, że naruszenie wymienionych w nim przepisów doprowadziło do oddalenia skargi, bez wskazania wpływu ich podnoszonego naruszenia na konkretne czynności procesowe determinujące określony sposób załatwienia sprawy.
Oprócz tego zauważyć należy, że postać tych zarzutów, w treści których wskazano na naruszenie regulacji o charakterze materialnoprawnym, tj. zarzutów oznaczonych w petitum skargi kasacyjnej numerami 3 i 4, również jest niejasna, co jest związane przede wszystkim z tym, że nie wskazano jednoznacznie na czym podnoszone w nich naruszenie prawa miałoby polegać. Innymi słowy w tym zakresie nie wskazano czy uchybienia wymienionym w tych zarzutach przepisom należałoby upatrywać w zakresie ich błędnej wykładni czy też niewłaściwego zastosowania.
Dodatkowo zauważyć należy, że podnosząc naruszenie art. 70 Konstytucji RP, stanowiącego rozbudowaną regulację złożoną z pięciu ustępów, skarżący kasacyjnie nie wskazał, który z nich został według niego naruszony przez Sąd I instancji. Trudno więc tym samym jednoznacznie stwierdzić o jakiego rodzaju naruszenie prawa skarżącemu chodzi.
Wszystko to czyni podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty niejasnymi i nieprecyzyjnymi, co ze swej istoty nie może pozostać bez wpływu na ocenę ich zasadności, niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się indywidualnie do każdego z nich, stwierdził ponadto niezasadność podnoszonych w nich twierdzeń, a także ich nieadekwatność do wskazanych jako naruszone regulacji.
I tak w przypadku pierwszego z zarzutów zauważyć należy, że w jego ramach skarżący kasacyjnie wymienił jako naruszone wyłącznie mające wynikowy charakter przepisy P.p.s.a., tj. regulacje określające sposób orzekania sądu administracyjnego, a także art. 141 § 4 P.p.s.a., precyzujący wymogi jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. W zakresie pierwszej kategorii wymienionych w treści zarzutu regulacji (przepisów wynikowych) wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju przepisy, bez powiązania ich z przepisami prawa materialnego czy procesowego, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów (wynikowych), zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie wymienionych przepisów (wynikowych) jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1701/14 - dost. w CBOiS). Sam zarzut uchybienia im, bez wskazania konkretnie, do jakiego naruszenia prawa doszło, nie może być podstawą wniesienia prawidłowo skonstruowanej skargi kasacyjnej.
Jeżeli zaś chodzi o art. 141 § 4 P.p.s.a. to w tym wypadku stwierdzić należy, że przepis ten określa wymogi jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w związku z czym poprzez jego pryzmat nie można oceniać poprawności i zasadności przedstawionej przez sąd oceny prawnej konkretnego zagadnienia. Skarżący kasacyjnie tymczasem w treści omawianego zarzutu wskazuje na naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 149 §1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., w zakresie pominięcia okoliczności związanych z faktycznym realizowaniem przez niego zadań powiatu, co sprawia że jego zarzut uznać należy za niewłaściwie skonstruowany, jako ze nie opiera się on na twierdzeniach znajdujących odzwierciedlenie w przytoczonych jako naruszone regulacjach. Te bowiem w żadnym aspekcie nie odnoszą się, nawet pośrednio, do problematyki dotacji oświatowych.
Odrębnego potraktowania wymaga kwestia podnoszonego w ramach tego zarzutu uchybienia art. 134 P.p.s.a., poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach skargi. W tym aspekcie podkreślić należy, iż twierdzenia skarżącego kasacyjnie nie znajdują uzasadnionych podstaw. Przedmiotem jego skargi do WSA w Łodzi była bezczynność organu, przejawiająca się w niewypłaceniu mu dotacji za październik 2022 r. Nie uzyskał on tego rodzaju środków, gdyż uznano, że nie spełnił niezbędnych do tego warunków formalnych, w postaci wystąpienia w odpowiednim czasie z wnioskiem o wypłatę dotacji na kolejny rok i wnioskiem o przekazanie dotacji za październik 2022 r. I to było bowiem bezpośrednią przyczyną odmowy przekazania mu środków, natomiast kwestia faktycznego realizowania przez niego zadań powiatu nie mieściła się w granicach przedmiotowej sprawy. Innymi słowy tego rodzaju problematyka wykraczała poza granice materii postępowania, która sprowadzała się do oceny pozostawania przez organ w bezczynności. Z tego więc względu pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej nie mógł zostać uznany za zasadny.
Jeżeli chodzi o zarzut oznaczony w petitum skargi kasacyjnej nr 2, to w jego przypadku stwierdzić należy, że nie znajduje on uzasadnionych podstaw. Skarżący kasacyjnie w jego ramach podniósł wprawdzie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów o jednoznacznie procesowym charakterze (do takich bowiem należy zaliczyć zarówno art. 106 § 5 P.p.s.a., jak również art. 233 K.p.c.), których jednak WSA w Łodzi nie stosował. Wymieniony w treści zarzutu art. 106 § 5 P.p.s.a., odsyłający do odpowiedniego stosowania K.p.c., odnosi się bowiem do problematyki uzupełniającego postępowania dowodowego, prowadzonego przez sąd administracyjny, którego WSA w Łodzi w przedmiotowej sprawie nie prowadził. Nie mógł więc uchybić przedmiotowym regulacjom.
Na marginesie niniejszych rozważań dodać jedynie należy, że kwestię związane z problematyką konieczności złożenia odpowiedniego wniosku o przyznanie dotacji oświatowej, co podniósł skarżący kasacyjnie, mogłyby być ocenianie jedynie przez pryzmat tego rodzaju przepisów postępowania, które byłyby przedmiotem zastosowania organu dotującego. Żadna z tych regulacji nie została jednak wymieniona w treści omawianego zarzutu, w związku z czym twierdzenia skarżącego kasacyjnie nie mogły zostać uznane za zasadne.
W ramach trzeciego z zarzutów skarżący kasacyjnie wskazał na uchybienie przez Sąd I instancji art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 u.f.z.o. przez uznanie, iż prawidłowe było nieprzekazanie przez organ dotacji w wysokości równej kwocie przewidzianej na jednego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego za miesiąc październik 2022 r. Jak to już wyżej zasygnalizowano, nie wskazał on jednak konkretnej postaci naruszenia wymienionych przez siebie przepisów o niewątpliwie materialnoprawnym charakterze, co jest w tym wypadku niezbędne, a w dodatku przedstawiając opisowo (w ramach twierdzeń zarzutu) postać tego naruszenia powołał się na okoliczności dotyczące realizowania przez niego zadań oświatowych, pomijając całkowicie kwestię spełnienia wymogów otrzymania dotacji (wynikających z uchwały Rady Powiatu Zgierskiego z 27 listopada 2019 r. nr [...]), tj. wystąpienia z odpowiednim wnioskiem o wypłatę dotacji, w przewidzianym na dokonanie tego rodzaju czynności terminie. Z tego więc względu niniejszy zarzut uznać należy nie tylko za nieprecyzyjny, ale również niepełny, co czyni go nieskutecznym.
W tym aspekcie dodać także należy, że w ramach twierdzeń tego zarzutu (podobnie jak w przypadku zarzutu nr 1), przedstawiając postać naruszenia prawa przez Sąd I instancji, skarżący kasacyjnie w ogóle nie odnosi się do istoty sprawy, jaką było złożenie w określonych terminach wniosków, tj. wniosku o przyznanie dotacji na 2022 r., czy też wniosków o wypłatę środków należnych za konkretne miesiące, ale koncentruje się na okolicznościach związanych z faktycznym realizowaniem przez niego zadań w zakresie kształcenia. Ta jednak problematyka wykracza poza granice przedmiotowej sprawy i słusznie nie była przedmiotem oceny Sądu I instancji. Wobec tego zarzuty oparte na tego typu twierdzeniach nie mogą zostać uznane za zasadne.
Jako niezasadny uznać należy także ostatni z podniesionych zarzutów, tj. zarzut dotyczący naruszenia art. 70 Konstytucji RP, gdyż Sąd I instancji w ogóle nie odwoływał się do tego przepisu. Mając na względzie zaś brzmienie tego rodzaju regulacji, nie można również zarzucić Sądowi niezasadnego jej pominięcia.
Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjne, z przedmiotowej regulacji, o ogólnym i generalnym charakterze, odnoszącej się bezpośrednio do przysługującego każdemu prawa do nauki i dostępu do wykształcenia, nie można wywodzić wniosków odnośnie zasadności żądania przyznania czy wypłaty dotacji oświatowej konkretnemu podmiotowi prowadzącemu placówkę oświatową, za dany okres. Zasadność tego rodzaju żądania może więc wynikać jedynie z konkretnych przepisów odnoszących się bezpośrednio do tej problematyki. Do tych zaś autor skargi kasacyjnej w ogóle się nie odnosi, w związku z czym brak jest podstaw do uznania zasadności podniesionego przez niego zarzutu.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz Zarządu Powiatu Zgierskiego kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i reprezentował organ na rozprawie.