I GSK 452/25

I GSK 452/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-05-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Michał Kowalski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
I SA/Ol 147/24 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2024-09-18
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono wniosek
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 września 2024 r., sygn. akt I SA/Ol 147/24 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w D. na decyzję Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia 13 lutego 2024 r., nr 8/p/2023/2024 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić wniosek.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 18 września 2024 r., sygn. akt I SA/Ol 147/24 oddalił skargę A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na decyzję Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia 13 lutego 2024 r. w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu.
Skarżąca w złożonej skardze kasacyjnej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15).
Strona skarżąca, zgłaszająca zatem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, powinna wykazać istnienie prawdopodobieństwa ziszczenia się ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (postanowienie NSA z 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19, tamże). Strona skarżąca powinna przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca spółka nie uprawdopodobniła okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Podnoszona okoliczność, że znaczna kwota ustalona w zaskarżonej decyzji uzasadnia wstrzymanie wykonania tej decyzji jest stwierdzeniem zbyt ogólnym, a przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wyłącznie szkoda, ale szkoda, którą można uznać za znaczną. Dla oceny, czy skutkiem wykonania decyzji będzie wyrządzenie skarżącej szkody, którą można by uznać za znaczną w jego przypadku, niezbędne jest odniesienie należnej z decyzji kwoty do całokształtu sytuacji finansowej wnioskodawcy.
W rozpatrywanej sprawie możliwość takiej analizy nie zachodzi z powodu braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wykazania, że zwrot określonej kwoty doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody. To w interesie skarżącego leży takie uzasadnienie wniosku, aby był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń.
W aktach sprawy nie ma żadnych dokumentów, które dowodziłyby w jakiej spółka znajduje się sytuacji finansowej. Spółka poza ogólnikowymi stwierdzeniami w istocie nie wykazała wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla działalności spółki. We wniosku nie zostały przedstawione żadne wyjaśnienia wskazujące na faktyczny rozmiar szkody finansowej związanej z zaprzestaniem działalności spółki. Rzetelne zobrazowanie i opisanie sytuacji finansowej spółki z uwzględnieniem jej stanu majątkowego we wniosku pozwoliłoby na stwierdzenie, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w obecnie ocenianym wniosku argumenty strony nie uzasadniają zmiany prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji z dnia 26 kwietnia 2024 r. Nie można bowiem przyjąć, że uprawdopodabniają one w sposób należyty wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem jej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również w zasadzie nie przedstawiła żadnych argumentów na poparcie tezy o negatywnych skutkach odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Aby zbadać, czy rzeczywiście w stosunku do strony zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, konieczne jest odniesienie wysokości zobowiązania spółki do zwrotu środków dofinansowania do jego sytuacji finansowej. Bez porównania tych dwóch wartości nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzeń Spółki. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała swojej sytuacji finansowej. Należy zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do zwrotu należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. To, że egzekucja określonej kwoty pieniężnej prowadzi w swych skutkach do uszczuplenia środków majątkowych dłużnika, jest oczywiste, jednak przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wyłącznie szkoda, ale szkoda, którą można uznać za znaczną. Dla oceny, czy skutkiem wykonania decyzji będzie wyrządzenie skarżącej szkody, którą można by uznać za znaczną w jej przypadku, niezbędne jest odniesienie należnej z decyzji kwoty do całokształtu sytuacji finansowej wnioskodawcy.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.