I GSK 449/25

I GSK 449/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc
Michał Kowalski /przewodniczący/
Piotr Kraczowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Pomoc publiczna
Działalność gospodarcza
Środki unijne
Sygn. powiązane
III SA/Gl 1/25 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2025-02-10
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
uchylono zaskarżony wyrok, pozostawiono skargę bez rozpatrzenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 198
art. 14lzf ust. 3, art. 30c, art. 30c ust. 5 pkt 1, art. 30d ust. 3
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Marta Górniak po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Bielsku-Białej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lutego 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 1/25 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w S. na akt Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Bielsku-Białej z dnia 16 grudnia 2024 r. nr DPRP.092.4-04.2024.ML.9445 w przedmiocie negatywnej oceny projektu postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok; 2. pozostawić skargę bez rozpatrzenia; 3. odstąpić od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego; 4. zwrócić A Sp. z o.o. w S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 (dwieście) złotych.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA) wyrokiem z 10 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 1/25, w wyniku rozpoznania skargi P. sp. z o.o. w Sączowie (dalej: spółka, wnioskodawca) na akt Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Bielsku-Białej (dalej: Agencja) z 16 grudnia 2024 r. nr DPRP.092.4-04.2024.ML.9445 w przedmiocie negatywnej ponownej oceny projektu – stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę od ponownego rozpatrzenia przez Agencję oraz zasądził od Agencji na rzecz spółki zwrot kosztów postępowania sądowego.
WSA orzekał w następującym stanie sprawy.
Spółka 30 września 2024 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu KPOD.01.03.-IW.01-9445/24 w ramach naboru A1.2.1. – Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności Krajowego Panu Odbudowy i Zwiększania Odporności. Zgłoszone przedsięwzięcie nosiło nazwę "Rozszerzenie działalności i zwiększenie odporności na wstrząsy gospodarcze, społeczne i środowiskowe K. (...).
Agencja pismem z 20 listopada 2024 r. poinformowała, że wniosek spółki nie zostanie objęty wsparciem, gdyż nie spełniła kryterium merytorycznego B.6 – Wydatki w ramach przedsięwzięcia MŚP są kwalifikowalne oraz zgodne z obowiązującymi limitami.
Następnie w wyniku rozpatrzenia protestu, pismem z 16 grudnia 2024 r. (wysłanym tego samego dnia na adres elektroniczny wskazany we wniosku o dofinansowanie) Agencja poinformowała spółkę o odrzuceniu zarzutów dotyczących prawidłowości oceny przedsięwzięcia MŚP.
Spółka skargę na ww. akt Agencji z 16 grudnia 2024 r. wniosła 31 grudnia 2024 r. drogą pocztową.
W wyniku rozpoznania skargi spółki, zaskarżonym wyrokiem WSA stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.
Agencja złożyła skargę kasacyjną od ww. wyroku, skarżąc go w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 183 § 2 pkt 1 w zw. z art. 3 § 3 ppsa poprzez niewłaściwe przyjęcie, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpatrywania przedmiotowej sprawy z uwagi na istnienie przepisów ustaw szczególnych przewidujących sądową kontrolę, podczas gdy brak takowych przepisów szczególnych, co skutkuje nieważnością postępowania;
2) art. 183 § 2 pkt 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 ppsa poprzez brak jego zastosowania i odrzucenia skargi z uwagi na niewłaściwość sądu, co skutkuje nieważnością postępowania;
3) art. 30c ust. 3 pkt 1 uzppr poprzez wydanie orzeczenia co do istoty sprawy w sprawie, w której sąd administracyjny nie był właściwy do jej rozpatrywania.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:
4) art. 14Izf ust. 2 i 3 uzppr poprzez jego błędne zastosowanie i niezasadne uznanie, że skarżąca spółka była podmiotem wnioskującym o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, a co za tym idzie uprawnionym do złożenia skargi do WSA;
5) art. 14lza uzppr przez jego błędną wykładnię i uznanie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo podczas, gdy Agencja dokonała prawidłowej oceny wniosku i zastosowała wszystkie merytoryczne kryteria oceny wniosków określone w Regulaminie wyboru przedsięwzięć MŚP i Kryteriach wyboru przedsięwzięć MSP;
6) art. 14lzc uzppr w zw. z § 7 ust. 1-3 i § 7 ust. 6 Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że Agencja dokonała oceny projektu w sposób naruszający prawo, podczas, gdy oceniła złożony wniosek zgodnie z treścią obowiązującego Regulaminu i uprawniona była do jego negatywnej oceny.
Wobec powyższego Agencja wniosła o: uchylenie wyroku WSA oraz odrzucenie skargi, a w przypadku uznania, że w sprawie nie istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku oraz odrzucenia skargi, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania. Agencja wniosła także o zasądzenie od spółki na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, spółka wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie na jej rzecz od Agencji kosztów postępowania według norm przepisanych.
W piśmie procesowym z 21 maja 2025 r. Agencja podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i dodatkowo wskazała, że skarga do WSA została złożona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 14lzf uzppr. Zatem w sprawie zachodzi dodatkowa okoliczność, która winna skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku WSA i jako wydanego w wyniku rozpoznania skargi wniesionej z uchybieniem terminu oraz odrzucenia skargi wniesionej do WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje.
Zaskarżony wyrok WSA należało uchylić a skargę pozostawić bez rozpatrzenia.
Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że naczelną zasadą postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 183 § 1 ab initio ppsa, jest związanie sądu drugiej instancji granicami skargi kasacyjnej. Związanie to dotyczy zarówno podstaw skargi kasacyjnej, jak i jej wniosków. Wyjątek od tej zasady został sformułowany w dalszej części zdania pierwszego art. 183 § 1 ppsa, zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Mając na uwadze ww. przepis, jak też zarzut Agencji dotyczący naruszenia art. 183 § 2 pkt 1 w zw. z art. 3 § 3 ppsa, należało zbadać, czy WSA prawidłowo przyjął, że droga sądowoadministracyjna jest w przedmiotowej sprawie dopuszczalna.
W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny, że kwestia objęta zarzutami skargi kasacyjnej dotycząca kognicji sądów administracyjnych w sprawach dotyczących finansowania projektów z środków Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO) powierzenie dokonania ich przez tzw. operatorów (tu: Agencję Rozwoju Regionalnego SA) była już przedmiotem rozważań zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i wojewódzkich sądów administracyjnych (p. wyrok NSA z 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt I GSK 179/25, czy prawomocne wyroki WSA w Poznaniu z: 11 marca 2025 r. sygn. akt III SA/Po 35/25 i 5 lutego 2025 r. sygn. akt III SA/Po 683/24; dostępne na: www.orzecznia.nsa.gov.pl, pozostałe cytowane orzeczenia tamże).
W zaskarżonym wyroku WSA w sposób prawidłowy wykazał, z jakich norm prawa wywodzi kognicję sądów administracyjnych do rozpoznania skargi spółki na negatywną ocenę jej projektu.
Wypada zatem jedynie przypomnieć, że kwestie zaskarżalności wydanych w trakcie tego rodzaju postępowania aktów prawa reguluje art. 14lzf uzppr, który w ustępie 2 stanowi, że w przypadku ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia lub pozostawienia wniosku o ponowna ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia podmiot wnioskujący o objęcie przedsięwzięcia wsparciem może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego.
Przepis ten dotyczy więc podmiotu, który wnioskował o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, i uzyskał ponownie negatywną ocenę wniosku.
Definicje pojęć użytych w tym przepisie zawiera ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w art. 14la, który stanowi, że przez przedsięwzięcie należy rozumieć element inwestycji realizowany przez ostatecznego odbiorcę wsparcia, zmierzający do osiągnięcia założonego celu inwestycji, zaś przez inwestycję – inwestycję w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/41 z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiającego instrument na rzecz odbudowy i zwiększania odporności (Dz. Urz. UE. L. 2021.57.17; dalej: rozporządzenie 2021/41).
Przepisy rozporządzenia 2021/41, pomimo wielokrotnego posługiwania się pojęciem inwestycji nie zawierają definicji tego pojęcia. Jednocześnie przepis art. 14la pkt 6 uzppr wskazuje, że przez ostatecznego odbiorcę wsparcia należy rozumieć podmiot realizujący przedsięwzięcie. Definicje tych dwóch pojęć są o tyle problematycznie sformułowane, że definiują się wzajemnie. Ostatecznym odbiorcą wsparcia jest podmiot realizujący przedsięwzięcie, zaś podmiotem realizującym przedsięwzięcie jest ostateczny odbiorca wsparcia. Definicja taka jest oderwana całkowicie od rzeczywistego przepływu środków finansowych, jak także od użytych w rozporządzeniu 2021/41 dalszych pojęć definiujących podmioty uczestniczące w realizacji programu zwiększania odporności i odbudowy.
W ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie zdefiniowano, a nawet nie wymieniono takich pojęć jak przedsięwzięcie MŚP. Pojęcie to pojawia się dopiero w § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia z dnia 23 kwietnia 2024 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis na dywersyfikację działalności mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. poz. 687). Rozporządzenie to definiuje, iż przedsięwzięcie MŚP to działania realizowane przez mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców prowadzących działalność w sektorze hotelarstwa, gastronomii, turystyki lub kultury, których celem jest dywersyfikacja działalności w ramach inwestycji, o której mowa w § 1 ust. 1. Udzielanie zatem pomocy mikroprzedsiębiorcom oraz małym i średnim przedsiębiorcom w ramach Krajowego Planu Odbudowy nie zostało uregulowane w ustawie, a jedynie w akcie wykonawczym, wydanym na podstawie ustawy. Wprowadzono w nim nowe, nieznane ustawie pojęcia, jak przedsięwzięcie MŚP, czy "Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności".
W przywołanym rozporządzeniu nie przewidziano żadnych uprawnień dla przedsiębiorców z sektora MŚP do zaskarżenia wydanych wobec nich rozstrzygnięć przez organy prowadzące postępowanie do sądu administracyjnego. Jednakże to nie byłoby dopuszczalne, skoro o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego musi decydować zgodnie z art. 3 § 3 ppsa ustawa szczególna.
Zgodnie zaś z art. 45 ust. 1 Konstytucji – każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Wykładnia sytuacji prawnej uczestniczącego w postępowaniu o udzielenie wsparcia podmiotu MŚP musi być dokonana z uwzględnieniem tej dyrektywy.
Powyższe prowadzi do przyjęcia dopuszczalności skargi do sądu w rozpoznawanej sprawie. Ponieważ w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie zdefiniowano pojęcia przedsięwzięcia MŚP, jak także inwestycji realizowanej przez taki podmiot i nie przewidziano procedury takiej jaka została zastosowana na skutek wydania przywołanego rozporządzenia oraz Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP należy przyjąć, że uprawnienia jakie zostały przewidziane przez ustawę w omawianych powyżej przepisach dla podmiotu realizującego przedsięwzięcie przysługiwać będą również podmiotowi realizującemu przedsięwzięcie MŚP. Pojęcie użyte w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oznaczać będzie zarówno przedsięwzięcie, jak i przedsięwzięcie MŚP. Nie może być bowiem tak, że na skutek uregulowania procedur rozdysponowania środków finansowych pochodzących z Unii Europejskiej aktem podustawowym (rozporządzeniem) czynności te będą wyłączone z kontroli sądowej i strony nie będą mogły skorzystać z ochrony sądowej.
Można przy tym zauważyć, że postępowanie dla realizujących przedsięwzięcia i przedsięwzięcia MŚP są praktycznie tożsame. Jedyna różnica miałaby polegać na tym, że realizujący przedsięwzięcie MŚP nie mieliby prawa do złożenia skargi do sądu.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że WSA prawidłowo uznał, że spółce przysługiwało prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego, a zatem skarga była dopuszczalna.
W drugiej kolejności należy zauważyć, że w toku rozpoznania sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym może się zdarzyć, że zostanie ujawniona niedostrzeżona przez sąd pierwszej instancji, podstawa odrzucenia skargi albo umorzenia postępowania. Przy czym w takim przypadku nie ma ograniczenia czasowego, co oznacza, że sąd (zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji) ma prawo orzec o odrzuceniu skargi, umorzeniu postępowania czy pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (w przypadku spraw prowadzonych na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) w przypadku istnienia nieuzupełnionego braku formalnego bądź fiskalnego, bezprzedmiotowości postępowania czy wniesienia skargi z uchybieniem terminu aż do momentu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji. W konsekwencji takiego zapatrywania sąd administracyjny ma obowiązek badania takich przesłanek z urzędu na każdym etapie rozpoznawanej sprawy i to niezależnie od tego, czy w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zastosowanie art. 189 ppsa i czy zachodzą również brane z urzędu pod uwagę podstawy nieważności. Stwierdzenie którejś z tych okoliczności obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do wydania jednego z dwóch postanowień przewidzianych w art. 189 ppsa: uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia i odrzucenia skargi albo uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia i umorzenia postępowania.
Dodatkowo wskazać należy na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r., sygn. II GPS 5/09, w której zaprezentowane zostało stanowisko, zgodnie z którym "w świetle art. 183 § 1 oraz art. 134 § 2 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest dopuszczalne zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu art. 189 tej ustawy, polegające na uchyleniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzuceniu skargi, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i przy braku przesłanek nieważności postępowania sądowego.". W uzasadnieniu tej uchwały NSA wyjaśnił, że art. 189 ppsa jest regulacją kompletną i wyczerpującą. Jeżeli zaistnieją przesłanki wskazane w tym przepisie, a więc podstawy dla odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, przepis ten nie daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu żadnego wyboru, poza wydaniem postanowienia uchylającego wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzucenie skargi, bądź umorzenie postępowania. Ponadto, co wymaga podkreślenia, art. 189 ppsa nie odwołuje się do przesłanek nieważności postępowania przewidzianych w art. 183 § 2 ppsa.
Z przedstawionych wyjaśnień wynika, że niezależnie od podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów i towarzyszącemu im uzasadnieniu, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest zbadać z urzędu, w szczególności czy zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi. W przypadku zaś postępowań prowadzonych na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, która zawiera szczególną regulację, tj. art. 30c ust. 5 w zw. z art. 14lzf ust. 3 uzppr zbadanie, czy sprawie nie zaistniały przesłanki do pozostawienia skargi bez jej rozpatrzenia.
Niezależnie od powyższego, Agencja w piśmie procesowym z 21 maja 2025 r. podniosła, że skarga do WSA została złożona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 14lzf uzppr.
Zgodnie z art. 14lzf ust. 3 uzppr – skarga, o której mowa w ust. 2, jest wnoszona przez podmiot wnioskujący o objęcie wsparciem w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 14lze ust. 4 lub 7, bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie. Skarga podlega wpisowi stałemu. Przepisy art. 30c ust. 2a-6 oraz art. 30d-30i stosuje się odpowiednio.
W przedmiotowej sprawie zaskarżony akt z 16 grudnia 2024 r. został doręczony spółce tego samego dnia na adres poczty elektronicznej ([...]) wskazany dobrowolnie przez spółkę we wniosku o dofinansowanie i w załączonym do wniosku "Oświadczeniu Wnioskodawcy wyrażaniu zgody na doręczeniu przez Operatora dla inwestycji A.1.2.1 KPO korespondencji drogą elektroniczną" (k. 136 i 151 akt sąd.).
Przypomnieć należy, że zgodnie z § 3 pkt 8 Regulamin wyboru przedsięwzięć MŚP - Wnioskodawca może dołączyć do wniosku oświadczenie o wyrażeniu zgody na doręczanie korespondencji przez Operatora drogą elektroniczną, za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres e-mail wskazany we wniosku lub systemu elektronicznego umożliwiającego skuteczne doręczenie korespondencji z wiarygodnym potwierdzeniem jego przebiegu, w tym daty doręczenia. Wnioskodawca składa oświadczenie na obowiązującym wzorze dostępnym jako załącznik do wniosku.
W myśl § 3 pkt 10 ww. Regulaminu – w przypadku złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 8, nie doręcza się dodatkowo korespondencji w formie papierowej. Takie doręczanie będzie możliwe dopiero wtedy, gdy Wnioskodawca złoży do Operatora wyraźne oświadczenie o cofnięciu wyrażonej uprzednio zgody na doręczanie korespondencji za pośrednictwem poczty elektronicznej lub systemu elektronicznego umożliwiającego skuteczne doręczenie korespondencji z wiarygodnym potwierdzeniem jego przebiegu, w tym daty doręczenia.
Spółka, jak podano wyżej taki adres elektroniczny we wniosku wskazała.
W związku z tym uznać, że doręczenie zaskarżonego aktu nastąpiło 16 grudnia 2024 r. (co wynika z wydruku wysłanej przez Agencję informacji z zatytułowanej "Informacja w zakresie wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP - 9445/24" wysłanego adres e-mail spółki 16 grudnia 2025 r. o godzinie 14:39; k. 318 akt sąd.), a więc 14-dniowy termin na wniesienie skargi minął 30 grudnia 2024 r. Tymczasem spółka złożyła skargę droga pocztową 31 grudnia 2024 r., a więc z uchybieniem terminu. Nie dostrzegł tego WSA rozpoznając merytorycznie skargę, która została złożona po upływie terminu, zamiast orzec o jej pozostawieniu bez rozpatrzenia.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że co prawda zgodnie z art. 30d ust. 3 uzppr – na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30a ust. 3, art. 30b ust. 9 pkt 2 i art. 30i pkt 1. Jednakże w orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że w przypadku doręczenia wnioskodawcy informacji niezawierającej pouczenia albo zawierającej błędne pouczenie, nie ulega zmianie sposób i termin jej zaskarżenia, określony w art. 30c ust. 2, natomiast wniesienie skargi po upływie ustawowego terminu, wynikające z braku pouczenia albo błędnego pouczenia, stanowi usprawiedliwioną podstawę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 ppsa w zw. z art. 30e (por. postanowienia NSA z 14 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1198/10; z 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 231/12, a także J. Jaśkiewicz, Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Komentarz, wyd. II, Komentarz do art. 30d ust. 3; pub. LEX/el. 2014).
Z uwagi na powyższe, uznając, że skarga spółki powinna zostać pozostawiona bez rozpatrzenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił:
- działając na podstawie art. 189 ppsa, uchylić zaskarżony wyrok WSA (pkt 1 sentencji); pozostawić skargę bez rozpatrzenia jako wniesioną z uchybieniem terminu na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 14lzf ust. 3 uzppr (pkt 2 sentencji);
- z uwagi na to, że zaskarżony wyrok został uchylony z powodów innych niż wskazane w skardze kasacyjnej, w oparciu o art. 207 § 2 ppsa odstąpić od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Agencji (pkt 3 sentencji);
- na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa zwrócić spółce ze środków budżetowych WSA w Gliwicach uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł (pkt 4 sentencji).