I GSK 44/21

I GSK 44/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2021-03-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach
Izabella Janson /sprawozdawca/
Ludmiła Jajkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
II GSK 44/21 - Wyrok NSA z 2021-06-30
I SA/Bk 545/20 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2020-10-21
III SA/Lu 914/20 - Wyrok WSA w Lublinie z 2020-11-17
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1460
art. 37 ust. 5 , art. 57 w zw. z art. 55 pkt 2 oraz art. 58
Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 29 ust. 1 pkt 24,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 914/20 w sprawie ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 listopada 2020r., sygn. akt III SA/Lu 914/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę [...] z siedzibą w [...] (dalej też: strona", "skarżąca", "Spółka", "wnioskodawca") na rozstrzygnięcie Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie (dalej też: "LAWP", "organ") z [...] stycznia 2020r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
[...] w [...] wnioskiem z [...] stycznia 2019r. zwróciła się o dofinansowanie realizacji projektu pod nazwą "Wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji betonu i produktu BETON + w Alfa-Bet ", w ramach 3 Osi Priorytetowej Konkurencyjność przedsiębiorstw, Działanie 3.7 Wzrost konkurencyjności MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 Projekt ten został pozytywnie zaopiniowany na etapie oceny formalnej w postępowaniu konkursowym nr RPLU.03.07.00-IP.01-06-001/18.
Pismem z [...] czerwca 2019r., nr [...] Komisja Oceny Projektów powiadomiła Spółkę o negatywnej ocenie merytorycznej wniosku.
Spółka wniosła protest.
Rozstrzygnięciem z [...] sierpnia 2019r. Lubelska Agencji Wspierania Przedsiębiorczości uwzględniła protest.
Pismem z [...] grudnia 2019r. LAWP zawiadomiła wnioskodawcę o ponownej negatywnej ocenie wniosku wskazując, że projekt nie spełniał dwóch kryteriów merytorycznych technicznych: "Możliwość dokonania szczegółowej oceny projektu" oraz "Wykonalność techniczna i organizacyjna wybranego wariantu realizacji projektu".
W dniu [...] stycznia 2020r. Spółka wniosła protest podnosząc, że urządzenie techniczne (mobilny węzeł betoniarski) ma możliwość przemieszczania się, jednakże przedmiotowe urządzenie nieposiadające fundamentów będzie zainstalowane na hali produkcyjnej.
Zaskarżonym rozstrzygnięciem z [...] stycznia 2020r. Lubelska Agencja Wspierania Przedsiębiorczości na podstawie art. 57 w zw. z art. 55 pkt 2 oraz art. 58 ustawy z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 nie uwzględniła protestu, wskazując m.in., że:
- projekt nie spełniał obligatoryjnego kryterium merytorycznego technicznego "Możliwość dokonania szczegółowej oceny projektu" w zakresie pytania pomocniczego/cząstkowego: "Czy poprawnie sporządzono oraz wypełniono wniosek o dofinansowanie oraz załączniki, przygotowane na formularzach udostępnionych przez LAWP zgodnie z właściwymi instrukcjami tj. w zakresie wniosku o dofinansowanie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, w zakresie załączników przygotowywanych na formularzach udostępnionych przez LAWP z Instrukcją wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie, a także czy pozostałe załączniki są zgodne z wymogami określonymi w Instrukcji wypełniania załączników o dofinansowanie";
- zgodnie z wymaganiami konkursowymi, każdy wnioskodawca, który zaplanował we wniosku o dofinansowanie ponoszenie kosztów na wykonanie prac budowlanych, wymagających zgodnie z ustawą z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane uzyskania pozwolenia na budowę, ma obowiązek dołączyć taki dokument wraz z wnioskiem o dofinansowanie (według punktu 12 załącznika nr 4 do Regulaminu konkursu - Instrukcja wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie);
- zgodnie z art. 3 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę jest decyzją administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego.
- stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowalnych, o ile położone są na terenie budowy;
- wyjaśnienia wnioskodawcy z [...] listopada 2019r., będące odpowiedzią na uwagę KOP LAWP i wezwanie z [...] października 2019r. dotyczące kwestii, w jaki sposób wnioskodawca zamierza użytkować środki trwałe, czy urządzenia będą pracować jedynie w miejscu realizacji projektu, czy też zgodnie z ich funkcją mobilności będą przenoszone - wskazujące, że realizacja projektu nie wymaga uzyskania dokumentów infrastrukturalnych, nie mogły uzyskać akceptacji;
- produkcja betonu nie będzie odbywała się na placu budowy, a wyłącznie na terenie zakładu produkcyjnego położonego na nieruchomości w [...];
- realizacja projektu w postaci zakupu mobilnego węzła betoniarskiego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i takie zapatrywanie znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych;
- przedłożenie pozwolenia jako załącznika do wniosku było czynnością obligatoryjną dla wszystkich wnioskodawców, którzy zaplanowali realizację projektu infrastrukturalnego, tj. wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia do właściwego organu (według załącznika nr 4 do Regulaminu konkursu - instrukcja wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie);
- negatywna odpowiedź na powyższe pytanie cząstkowe implikuje fakt, że Wnioskodawca nie spełnia także kryterium " Wykonalność techniczna i organizacyjna wybranego wariantu realizacji projektu" w zakresie pytania pomocniczego/cząstkowego: "Czy wnioskodawca posiada wszystkie niezbędne decyzje administracyjne umożliwiające prawidłową i terminową realizację projektu?".
Spółka wniosła skargę do WSA. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 15 kwietnia 2020r., sygn. akt III SA/Lu 110/20 pozostawił skargę Spółki bez rozpatrzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 6 sierpnia 2020r., sygn. akt I GSK 806/20 uchylił zaskarżone postanowienie stwierdzając m.in., że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż poświadczenie za zgodność z oryginałem przez prezesa Spółki dokumentów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy nie spełnia ustawowego wymogu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazanym na wstępie wyrokiem z 17 listopada 2020r. oddalił skargę Spółki na rozstrzygnięcie Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości z [...] stycznia 2020r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.
WSA podniósł, że przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane określa, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, a organ prawidłowo wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 pkt 12 tejże ustawy przez pozwolenie na budowę należy rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. WSA zaznaczył, że analiza dokumentacji obejmującej wniosek o dofinansowanie, biznes plan oraz złożone dodatkowe wyjaśnienia Spółki z [...] listopada 2019r., będące odpowiedzią na uwagę KOP LAWP i wezwanie z [...] października 2019r. w jaki sposób Spółka zamierza użytkować środki trwałe, wskazują, że organ przeprowadzając ocenę przedmiotowego projektu, nie naruszył ani przepisów ustawy wdrożeniowej, ani postanowień Regulaminu konkursu. W ocenie Sądu I instancji Spółka zgodnie z warunkami konkursu, już w dacie złożenia wniosku o dofinansowanie, to jest w dniu [...] stycznia 2019r. powinna legitymować się ważnym pozwoleniem na budowę zgodnie z ustawą Prawo budowlane. W ocenie WSA przepisy art. 29 ust. 1 pkt 12 i pkt 24 wymienionej ustawy w brzmieniu wówczas obwiązującym określały przypadki, w których nie było wymagane pozwolenie na budowę. Dotyczyło to obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowalnych, budowy tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce. Zdaniem Sądu I instancji stacjonarny charakter spornego mobilnego węzła betoniarskiego wykluczał możliwość przyjęcia, że jego budowa była zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia. WSA podkreślił też, że skarżąca nie zaprzeczyła temu, że taki charakter miał sporny obiekt od samego początku, pomimo deklaracji, że "mobilność urządzenia jest niezbędna do przemieszczania po placu w zależności od zgromadzonych materiałów i wsadów".
W skardze kasacyjnej Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania przez Lubelską Agencję Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm prawem przepisanych. Złożyła też oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
Na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (: t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 818, dalej: "ustawa wdrożeniowa", "ustawa o zasadach realizacji programów", "u.z.r.p.z.p.s.") w zw. z art. 173 § 1, art. 174 oraz art. 175 § 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
I. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:
1) art. 37 ust. 5 u.z.r.p.z.p.s. z zw. art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku o dofinasowanie) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca winna się legitymować pozwoleniem na budowę "mobilnego węzła betoniarskiego" i że przedmiotowe pozwolenia stanowiło dokument niezbędny do oceny spełnienia kryteriów wyboru projektu;
2) art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do "mobilnego węzła betoniarskiego" przeznaczonego do użytkowania na terenie hali produkcyjnej, przy jednoczesnej możliwości jego przemieszczania po placu wokół hali produkcyjnej, oraz przy jednoczesnym braku własnych części budowlanych w postaci fundamentów na hali produkcyjnej, a poprzez to uznanie, że skarżąca winna się legitymować pozwoleniem na budowę "mobilnego węzła betoniarskiego", podczas gdy w ocenie skarżącej instalacja takiego obiektu nie wymaga pozwolenia na budowę;
3) art. 37 ust. 2 u.z.r.p.z.p.s. poprzez przyjęcie, że LAWP dokonała prawidłowej oceny projektu pod kątem spełnienia kryteriów merytorycznych i technicznych obowiązujących w przeprowadzonym konkursie, podczas gdy w ocenie skarżącej pozwolenie na budowę "mobilnego węzła betoniarskiego" nie było w tym stanie faktycznym dokumentem obligatoryjnym w ramach realizacji niniejszego projektu, co w konsekwencji skutkowało błędną oceną projektu.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów autor skargi kasacyjnej przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami środka prawnego.
Granice te, wyznaczone są wskazanymi podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie granicami środka prawnego polega na tym, że Sąd jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Nie może w szczególności domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje, żądając rozstrzygnięcia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postepowania jest bowiem, weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Należy zauważyć, że wobec niestwierdzenia wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do uznania, że w sprawie może zachodzić nieważność postępowania. Z tego względu kontrola zaskarżonego wyroku przeprowadzona została w granicach skargi kasacyjnej, przy uwzględnieniu zarzutów podniesionych w odniesieniu do rozstrzygnięcia Sądu I instancji.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw.
W skardze kasacyjnej ograniczono się jedynie do podniesienia zarzutu naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), co ma istotne znaczenie dla oceny zakwestionowanego rozstrzygnięcia Sądu I instancji.
Zarzut błędnej wykładni wymaga wykazania, że Sąd wadliwie zinterpretował stosowany przepis prawa i w konsekwencji zawartą w nim normę prawną, a zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wymaga wykazania, że Sąd popełnił błąd w subsumcji stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do w hipotezy normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Autor skargi kasacyjnej w rozstrzyganej sprawie winien więc wskazać, na czym polegała dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie błędna wykładnia poszczególnych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie. Co więcej, zarzuty przypisujące Sądowi I instancji obie formy naruszenia prawa materialnego, winno się formułować w przypadku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, który nie nasuwa wątpliwości, bowiem ocena zasadności tych zarzutów może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane, czy też nie zostały skutecznie podważone. Zarzut oparty na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jest zaś nieskuteczny, gdy w jego granicach strona kwestionuje ustalenia stanu faktycznego i dokonaną ocenę tych ustaleń. Jest bowiem oczywiste, że ustalenia faktyczne oraz ich ocena mogą być skutecznie zakwestionowane tylko w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 4 listopada 2014r., sygn. akt I GSK 824/13).
Autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę zaskarżonego wyroku, co oznacza, że ustalenia te są wiążące przy ocenie prawidłowości zastosowanej podstawy materialnoprawnej tego rozstrzygnięcia.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku o dofinasowanie) oraz art. 37 ust. 5 u.z.r.p.z.p.s. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, prowadzące do dokonania nieprawidłowej kontroli oceny projektu.
W tym kontekście trzeba zauważyć, że w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym wybór projektów do dofinansowania podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów oraz naruszenie art. 37 ust. 5, wskazującego, że właściwa instytucja może wymagać od wnioskodawcy wyłącznie informacji i dokumentów niezbędnych do oceny spełniania kryteriów wyboru projektów. Naruszenie tych przepisów autor skargi kasacyjnej wiąże z nieprawidłowym stanowiskiem WSA w Lublinie, który aprobując ustalenia organu uznał, że skarżąca winna się legitymować pozwoleniem na budowę mobilnego węzła betoniarskiego i że przedmiotowe pozwolenia stanowiło dokument niezbędny do oceny spełnienia kryteriów wyboru projektu.
Odnosząc się do tego zarzutu należy przede wszystkim wskazać, że niezasadne są zarzuty naruszenia art. 37 ust. 2 ustawy o zasadach realizacji programów. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, w zakresie tych zarzutów strona skarżąca kwestionuje w istocie ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd I instancji oraz rzetelność postępowania prowadzonego przez organy, pomijając całkowicie zagadnienie wykładni przepisów. Jednakże zwalczanie ustaleń faktycznych i ich oceny poczynionych przez Sąd I instancji nie może być skutecznie dokonane poprzez podniesienie zarzutu naruszenia prawa materialnego. Przypomnieć należy, że badanie zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonane wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś w świetle stanu faktycznego, który skarżący kasacyjnie uznaje za prawidłowy, a odbiegającego od niezakwestionowanych skutecznie ustaleń Sądu (zob. wyrok NSA z 5 października 2018r., sygn. akt I OSK 2676/16 oraz przytoczone tam inne orzeczenia NSA).
W ustalonym stanie faktycznym sprawy za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że Spółka zgodnie z warunkami konkursu, już w dacie złożenia wniosku o dofinansowanie to jest w dniu [...] stycznia 2019r. powinna legitymować się ważnym pozwoleniem na budowę. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce. WSA prawidłowo uznał, że analiza dokumentacji (obejmującej wniosek o dofinansowanie, biznes plan oraz złożone dodatkowe wyjaśnienia Spółki z [...] listopada 2019r., będące odpowiedzią na uwagę KOP LAWP i wezwanie z [...] października 2019r. w jaki sposób zamierza ona użytkować środki trwałe wskazują na stacjonarny charakter spornego mobilnego węzła betoniarskiego, który wykluczał możliwość przyjęcia, że jego budowa była zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia. Wnioskodawca nie zaprzeczył temu, że taki charakter miał sporny obiekt od samego początku, pomimo deklaracji, że "mobilność urządzenia jest niezbędna do przemieszczania po placu w zależności od zgromadzonych materiałów i wsadów". We wniesionym proteście z 9 stycznia 2020r. wskazał też, że urządzenie techniczne (mobilny węzeł betoniarski) ma możliwość przemieszczania się, jednakże przedmiotowe urządzenie nieposiadające fundamentów będzie zainstalowane na hali produkcyjnej.
Autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował skutecznie tych ustaleń.
Słusznie więc przyjął Sąd I instancji, że skoro stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowalnych, o ile położone są na terenie budowy, to ustalenie, że produkcja betonu nie będzie odbywała się na placu budowy, a wyłącznie na terenie zakładu produkcyjnego położonego na nieruchomości w [...], spowodowało, iż przedłożenie pozwolenia jako załącznika do wniosku było czynnością obligatoryjną dla wnioskodawcy.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają wniosków wywiedzionych na bazie okoliczności faktycznych i prawnych przyjętych przez WSA w zaskarżonym wyroku.
W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018r., poz. 265 ze zm.)