I GSK 429/07

I GSK 429/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Sulimierski /sprawozdawca/
Maria Myślińska /przewodniczący/
Urszula Raczkiewicz
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I SA/Po 2113/03 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2006-07-12
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art. 23 par. 3 i par. 7, art. 98, art. 101, art. 211 par. 2, par. 3 pkt 4, art. 214 par. 2 i par. 3, art. 221
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Dz.U. 1998 nr 46 poz 290
art. 11 ust. 1 lit. a) i ust. 2 Załącznika nr 1 do Konwencji
Konwencja o wspólnej procedurze tranzytowej, sporządzona w Interlaken dnia 20 maja 1987 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędziowie NSA Urszula Raczkiewicz Jerzy Sulimierski (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych W. J. K., V. A. BVBA z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 12 lipca 2006 r. sygn. akt 3/I SA/Po 2113/03 w sprawie ze skargi W. J. K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w R. 1. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], 2. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], w przedmiocie wymiaru należności celnych 1. Oddala skargę kasacyjną W. J. K. 2. Umarza postępowanie kasacyjne w sprawie ze skargi kasacyjnej V. A. BVBA z siedzibą w B. 3. Zasądza od W. J. K. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. kwotę 4028 zł (słownie: cztery tysiące dwadzieścia osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. Zwraca V. A. BVBA z siedzibą w B. kwotę 2719 zł (słownie: dwa tysiące siedemset dziewiętnaście złotych) tytułem połowy wpisu od skargi kasacyjnej.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 lipca 2006 r., sygn. akt 3/I SA/Po 2113/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalił skargę W. J. K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie wymiaru cła.
Sąd oparł swe ustalenia na następującym stanie faktycznym:
W dniu [...] listopada 2000 r. wprowadzono na polski obszar celny towar w postaci 500 sztuk sukien ślubnych oraz 630 sztuk termometrów "Therma 200", przewożony w ramach wspólnej procedury tranzytowej i objęty notami tranzytowymi T2 [...] i T2 [...]. Przedmiotową procedurę należało zakończyć w Warszawie do dnia [...] listopada 2000 r. Wprowadzony towar oraz dotyczące go dokumenty nie zostały przedstawione w wyznaczonym terminie, gdyż w dniu [...] listopada 2000 r. dokonano jego kradzieży wraz ze środkiem przewozowym.
Z uwagi na fakt niezakończenia wspólnej procedury tranzytowej Dyrektor Urzędu Celnego w R., postanowieniami z dnia [...] października 2001 r., nr [...] oraz nr [...], wszczął z urzędu postępowania w sprawie uregulowania sytuacji prawnej przedmiotowego towaru.
W wyniku przeprowadzonych postępowań Naczelnik Urzędu Celnego w Ś. wydał w dniu [...] marca 2003 r. decyzje nr [...] oraz nr [...], w których orzekł o objęciu wprowadzonego na polski obszar celny towaru procedurą dopuszczenia do obrotu oraz o wymierzeniu cła wraz z odsetkami. W uzasadnieniu powyższych decyzji organ stwierdził, że wskutek kradzieży wprowadzony towar został usunięty spod dozoru celnego, wobec czego zgodnie z art. 211 § 2 Kodeksu celnego powstał dług celny w przywozie. Za dłużników solidarnych uznano podmioty zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury tranzytu, tj. firmę V. A. BVBA z siedzibą w B. jako głównego zobowiązanego oraz przewoźnika Z. P. G. "H." z siedzibą w K.
Po rozpatrzeniu odwołań W. J. K. – właściciela firmy "H.", Dyrektor Izby Celnej w R. decyzjami z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że wskazane podmioty odpowiadają za powstały dług celny na zasadzie ryzyka, wobec czego organy nie badają stopnia przyczynienia się danego dłużnika do niewykonania obowiązków wynikających z procedury tranzytu. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że kradzież wprowadzonego na obszar celny towaru nie stanowi podstawy do zwolnienia go z opłat celnych.
Właściciel Z. P. G. "H." – W. J. K. wniósł skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w P., domagając się uchylenia decyzji organów celnych obu instancji i zarzucając im błędne ustalenie podmiotów zobowiązanych do zapłaty długu celnego.
W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2006 r. uczestnik postępowania – firma V. A. BVBA – poparł skargi wniesione przez W. J. K. oraz wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalając skargę stwierdził, że uregulowania dotyczące obowiązku uiszczenia cła wynikające z Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej (Dz. U. z 1998 r. Nr 46, poz. 290) nie kolidowały z rozwiązaniami przyjętymi w myśl przepisów Kodeksu celnego, wobec czego wprowadzenie spornego towaru na polski obszar celny spowodowało z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w polskich w przepisach celnych. A zatem, jeżeli wskutek kradzieży przedmiotowy towar został usunięty spod dozoru celnego i w związku z tym nie zakończono procedury tranzytu, organ celny I instancji zobowiązany był na podstawie art. 38 Kodeksu celnego do wszczęcia postępowań w celu uregulowania jego sytuacji prawnej. Z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego z mocy prawa powstał bowiem dług celny.
W ocenie Sądu I instancji, organy celne trafnie uznały za dłużników zobowiązanych do uiszczenia cła firmę V. A. BVBA oraz przewoźnika przedmiotowego towaru. W rozumieniu przepisu art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego były to podmioty zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z przeprowadzonego tranzytu. Ponadto Sąd stwierdził, że na odpowiedzialność tych podmiotów za powstały dług celny nie ma wpływu ewentualne ustalenie w toku prowadzonego postępowania karnego innych potencjalnych dłużników – sprawców kradzieży towaru lub jego posiadaczy. Zgodnie bowiem z treścią art. 221 Kodeksu celnego wszyscy dłużnicy przedmiotowego długu celnego zobowiązani są solidarnie do zapłacenia kwoty wynikającej z tego długu. Organ celny może więc żądać od każdego z dłużników zapłaty całej kwoty długu celnego, a zapłata przez jednego z nich zwalnia z obowiązku pozostałych. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, organ mógł żądać zapłaty całego długu od jednoznacznie wskazanych w niniejszej sprawie dłużników, tj. firmy V. A. BVBA oraz przewoźnika. Natomiast ustalenie sprawców kradzieży przedmiotowego towaru nie mogło mieć decydującego wpływu na prawidłowe ustalenie osób zobowiązanych do uiszczenia powstałego długu. Sąd I instancji podzielił zatem stanowisko organów celnych w kwestii braku potrzeby powoływania, jako dowodu w sprawie, akt postępowania przygotowawczego dotyczącego kradzieży.
Sąd stwierdził, że wprawdzie utrata towaru nie nastąpiła bezpośrednio z winy strony skarżącej, jednakże kradzież nie zwalnia od obowiązku zapłaty cła, bowiem zgodnie z treścią art. 214 § 2 Kodeksu celnego dokonanie kradzieży nie może być traktowane jako całkowite zniszczenie lub ostateczna utrata rzeczy, skutkujące zwolnieniem od obowiązku uiszczenia długu celnego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodziła również przesłanka określona w art. 30 załącznika nr 1 Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, warunkująca zwolnienie od obowiązku uiszczenia cła za towary, co do których udowodniono, że uległy zniszczeniu na skutek siły wyższej lub przypadkowego zdarzenia.
Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że w sytuacji usunięcia spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu, osoba zobowiązana staje się z mocy prawa dłużnikiem i za powstały dług celny ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka. W ocenie Sądu, bez znaczenia jest zatem to, czy zdarzenie, które spowodowało powstanie długu celnego, było działaniem podmiotu zobowiązanego czy też osób trzecich, jak również to czy było działaniem celowym, czy też nastąpiło na skutek niedbalstwa lub niedochowania należytej staranności.
Sąd nie uwzględnił również zarzutu dotyczącego niepowiadomienia firmy V. A. BVBA o końcowym terminie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Z analizy akt administracyjnych wynika bowiem, iż firma ta została powiadomiona o wniesieniu przez przewoźnika odwołań od decyzji organu I instancji i jednocześnie pouczono ją o prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego.
Za bezzasadny Sąd uznał także zarzut rażącego naruszenia art. 23 § 3 i § 7 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie wartości celnej sukien ślubnych z faktury dołączonej do zgłoszenia celnego, pomimo uzasadnionych wątpliwości co do prawdziwości danych w niej zawartych. W ocenie Sądu, dokumenty przedłożone przez stronę wraz ze zgłoszeniem towaru do procedury tranzytu stanowiły wystarczającą podstawę do ustalenia wysokości należności celnych. Organ celny trafnie zatem stwierdził brak podstaw do zakwestionowania faktur i zadeklarowanej wartości celnej oraz do szczegółowej analizy transakcji kupna towaru, w sytuacji zwolnienia go przez belgijski organ celny do celów wspólnej procedury tranzytowej.
Od powyższego wyroku W. J. K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną zaskarżając go w całości i domagając się przyjęcia kasacji do rozpoznania z uwagi na istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Ponadto wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających go decyzji, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:
1) art. 214 § 3 Kodeksu celnego poprzez jego niezastosowanie;
2) art. 23 § 3 i § 7 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie wartości towaru z faktur przedstawionych za zgłoszeniem celnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej W. J. K. podniósł, że w zaskarżonym wyroku Sąd nie zastosował się do dyspozycji art. 214 § 3 Kodeksu celnego. W myśl tego przepisu, jeżeli towar dopuszczony do obrotu z zastosowaniem obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie lub zwolniony z należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie został wywieziony lub powrotnie wywieziony za zgodą organu celnego, uważa się, że wobec tego towaru nie powstał dług celny.
Autor skargi kasacyjnej stwierdził ponadto, iż strona zainteresowana – firma V. A. BVBA – przedłożyła Sądowi duplikat świadectwa EUR1, uprawniający do zastosowania obniżonej stawki celnej. Tym samym został spełniony wymóg z art. 214 § 3 Kodeksu celnego, w związku z czym Sąd I instancji powinien był uznać, że wobec towaru, który został powrotnie wywieziony za zgodą organu celnego, nie powstał dług celny. Sąd jednakże nie wziął pod uwagę przedstawionych dokumentów i przyjął wartość towaru wynikającą z faktur dołączonych do zgłoszenia celnego.
W niniejszej sprawie skargę kasacyjną wniosła również firma V. A. BVBA, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:
1) art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego sprawy, to jest przez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący został poinformowany o końcowym terminie zapoznania się z materiałem sprawy;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ celny przepisów prawa mających wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargi kasacyjne Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o ich oddalenie w całości oraz o zasądzenie od stron skarżących kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargi kasacyjne organ w pełni podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz wskazał, iż jest ono zgodne ze stanowiskiem reprezentowanym przez organy celne w postępowaniu administracyjnym.
Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. firma V. A. BVBA cofnęła wniesioną w niniejszej sprawie skargę, ze względu na wydanie przez Dyrektora Izby Celnej w R. decyzji z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] oraz z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], wskutek wznowienia postępowania w sprawie celnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Ze względu na wąski zakres zarzutu kasacyjnego, ograniczający w konsekwencji rozpoznanie sprawy przez Sąd II instancji, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. Powyższa zasada oznacza związanie tego sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku oparcia skargi kasacyjnej na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., rozpoznania w pierwszej kolejności wymagają podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego mogą być bowiem przedmiotem oceny wówczas, gdy skargi kasacyjnej nie oparto na drugiej podstawie lub dopiero, gdy podstawa ta okaże się "nieusprawiedliwiona" (art. 184 p.p.s.a.). Tylko poprawnie ocenione przez Sąd I instancji postępowanie administracyjne oraz prawidłowe proceduralnie postępowanie sądowoadministracyjne, pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego.
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej W. J. K., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Wobec nieprzedstawienia przez kasatora zarzutów w ramach naruszenia przepisów postępowania, rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego w aspekcie zarzutów naruszenia prawa materialnego opierają się na przyjętym i uznanym za niesporny przez Sąd I instancji stanie faktycznym.
Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt II a) petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 214 § 3 Kodeksu celnego poprzez jego niezastosowanie, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że przepis ten stanowi, iż wobec towaru dopuszczonego do obrotu z zastosowaniem obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie, bądź też zwolnionego z należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie, nie powstaje dług celny gdy towar ten został wywieziony lub powrotnie wywieziony za zgodą organu celnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zacytowanym artykule wskazana została regulacja odnosząca się do towarów, które objęto procedurą dopuszczenia do obrotu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotowy towar w postaci sukien ślubnych oraz termometrów został wprowadzony na polski obszar celny z zastosowaniem procedury tranzytu; nie można zatem uznać za zasadne twierdzenia strony wnoszącej skargę kasacyjną, iż przepis art. 214 § 3 powinien mieć zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym.
Należy zważyć, iż w Dziale II Kodeksu celnego ustawodawca dokonał rozróżnienia procedur celnych ze względu na cel, dla jakiego towar jest wprowadzany lub wyprowadzany z polskiego obszaru celnego. Procedury celne obejmują: 1) dopuszczenie do obrotu, 2) tranzyt, 3) skład celny, 4) uszlachetnianie czynne, 5) przetwarzanie pod kontrolą celną, 6) odprawę czasową, 7) uszlachetnienie bierne oraz 8) wywóz. Nie można więc procedury tranzytu, uregulowanej przepisami ujętymi w oddziale 2 rozdziału 3 Kodeksu celnego, utożsamiać z procedurą dopuszczenia do obrotu ujętą przez ustawodawcę w rozdziale 2 tej ustawy. Procedura tranzytu zalicza się do procedur zawieszających oraz gospodarczych procedur celnych i pozwala ona na przemieszczanie z jednego miejsca do drugiego, znajdującego się na polskim obszarze celnym: towarów niekrajowych, niepodlegających w tym czasie należnościom celnym przywozowym oraz środkom polityki handlowej, jeśli ich przemieszczanie ma się zakończyć poza polskim obszarem celnym lub towarów niekrajowych, jeśli przemieszczanie tych towarów ma się zakończyć na polskim obszarze celnym lub też towarów krajowych w wypadkach określonych w przepisach szczególnych. W świetle powyższych regulacji brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 214 § 3 Kodeksu celnego – wskutek czego Sąd I instancji powinien był uznać, że wobec przedmiotowego towaru, powrotnie wywiezionego za zgodą organu celnego, nie powstał dług celny. A zatem, wbrew temu co podnosi strona skarżąca, przepis ten ma zastosowanie w stosunku do towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu, a nie do towarów objętych procedurą tranzytu. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, w którym za prawidłowe uznano rozstrzygnięcia organów celnych dokonane w oparciu o art. 211 Kodeksu celnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają zarówno przepisy Kodeksu celnego, jak również przepisy umowy międzynarodowej, w szczególności załącznik nr 1 do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej (Dz. U. z 1998 r. Nr 46, poz. 290). W myśl art. 11 ust. 1 lit. a) oraz ust. 2 tego załącznika, główny zobowiązany w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków podjętych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów, powinien był przedstawić urzędowi przeznaczenia towary w niezmienionym stanie oraz notę tranzytową. Ten sam obowiązek spoczywa na przewoźniku lub odbiorcy towarów, przyjmującemu towary i mającemu świadomość, że podlegają one wspólnej procedurze tranzytowej. Tożsamą regulację zawarto w art. 101 Kodeksu celnego. Fakt nieprzedstawienia przedmiotowego towaru oraz nieprzedłożenia not tranzytowych w urzędzie przeznaczenia narusza przepisy regulujące procedurę tranzytu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafne jest stanowisko Sądu I instancji wyrażające się konkluzją, że wskutek kradzieży towar został usunięty spod dozoru celnego, a tym samym nie zakończono procedury tranzytu. W świetle art. 98 Kodeksu celnego procedura ta zostaje zakończona wówczas, gdy towary oraz odpowiednie dokumenty ich dotyczące zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, zgodnie z przepisami tej procedury, zgodnie zaś z art. 211 § 2 Kodeksu celnego konsekwencją usunięcia towaru spod dozoru celnego, co z resztą właściwie wskazał już w swym uzasadnieniu Sąd I instancji, jest powstanie z mocy prawa długu celnego. W tym stanie prawnym dłużnikami są m.in. osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno Sąd I instancji, jak i organy celne, trafnie przyjęły, że w niniejszej sprawie dłużnikami zobowiązanymi do uiszczenia powstałego długu celnego stali się: firma V. A. BVBA oraz przewoźnik towaru.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, drugi z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, tj. zarzut naruszenia art. 23 § 3 i § 7 Kodeksu celnego również nie zasługuje na uwzględnienie. Zwraca uwagę, iż skarżący powołując te przepisy jako zarzut naruszenia prawa materialnego, nie wskazał w czym tego naruszenia upatruje. Nie jest zatem wiadome, czy zamysłem autora skargi kasacyjnej było zarzucenie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przytoczonego przepisu, czy też poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego może bowiem polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Błędna wykładnia prawa materialnego to błędne odczytanie przez Sąd treści przepisu. W tym wypadku należało wskazać, jak zastosowany przepis należy rozumieć i dlaczego dokonana przez Sąd I instancji wykładnia jest błędna. Natomiast niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego polega na błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej. W związku z brakiem przedstawienia bądź to w petitum skargi kasacyjnej, bądź też w jej uzasadnieniu sposobu obrazy prawa materialnego przez Sąd I instancji, zarzut naruszenia art. 23 § 3 i § 7 Kodeksu celnego usuwa się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Na marginesie wspomnieć jedynie można, iż zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu I instancji, w którym za wystarczające uznano dokumenty przedłożone przez stronę, w związku ze zgłoszeniem towaru do procedury tranzytu. Nie istniała bowiem jakakolwiek podstawa do zakwestionowania dołączonych do zgłoszenia faktur, w oparciu o które organy celne ustaliły wysokość należności celnych. Należy zatem stwierdzić, że wskazany przepis został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zastosowany prawidłowo.
W kwestii skargi kasacyjnej V. A. BVBA z siedzibą w B. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż postępowanie kasacyjne w sprawie z tej skargi kasacyjnej należało umorzyć z uwagi na pismo z dnia [...] stycznia 2008 r., którym pełnomocnik V. A. BVBA cofnął skargę kasacyjną. Cofnięcie skargi kasacyjnej nastąpiło po wysłaniu jej odpisu pełnomocnikowi W. J. K. oraz Dyrektorowi Izby Celnej w R., lecz przed rozpoczęciem posiedzenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Cofnięcie skargi kasacyjnej było skuteczne i dopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, odnośnie skargi kasacyjnej V. A. BVBA Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 60 i 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną W. J. K. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.