I GSK 428/24

I GSK 428/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer /sprawozdawca/
Grzegorz Dudar
Małgorzata Grzelak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
III SA/Po 662/23 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2023-12-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 869
art. 252 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "E. " Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2023 r. sygn. akt III SA/Po 662/23 w sprawie ze skargi "E." Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 13 grudnia 2023 r. sygn. akt III SA/Po 662/23 oddalił skargę E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej "skarżąca", "strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy
W dniu 15 października 2021 roku Powiat Poznański zawarł, ze skarżącą, wybraną w drodze otwartego konkursu ofert, umowę o realizację programu polityki zdrowotnej, zatytułowaną "Program polityki zdrowotnej z zakresu szczepień przeciwko grypie sezonowej dla mieszkańców powiatu poznańskiego" w 2021 roku. Skarżąca złożyła sprawozdanie końcowe z realizacji zadania. Zamawiający, w wyniku analizy przedłożonego sprawozdania końcowego z dnia 18 stycznia 2022 r. stwierdził w nim nieprawidłowości i w związku z powyższym Powiat Poznański wezwał skarżącą do skorygowania rozliczenia. Następnie Starosta Poznański z urzędu wszczął postępowanie w przedmiocie ustalenia pobrania dotacji w nadmiernej wysokości oraz określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi i decyzją z dnia [...].06.2022 r. (nr [...]) określił kwotę dotacji 229.490,00 zł jako pobraną w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami od kwoty 154.537,82 zł jak dla zaległości podatkowych od dnia 18 stycznia 2022 roku. W wyniku rozpoznania odwołania, SKO, zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2022 r. (nr [...]). Zdaniem organu odwoławczego, umowa została zawarta w odpowiedzi na zgłoszenie konkursowe na wykonanie ww. zadania złożone przez skarżącą, a jej treść i postanowienia co do kosztów zaszczepienia jednej osoby oraz proponowanej całościowej liczby osób, które w ramach tego programu zostaną zaszczepione, odpowiadają propozycji i wyliczeniom oferenta. Zdaniem SKO o pobraniu dotacji w nadmiernej wysokości przesądzają alternatywnie dwa kryteria. Po pierwsze, jest to taka dotacja, która jest wyższa od określonej w odrębnych przepisach lub umowie. Stosownie do redakcji przepisu wysokość dotacji może określać umowa dotacyjna (np. w przypadku dotacji celowych) bądź przepisy ustaw innych niż ustawa o finansach publicznych lub ustawa budżetowa. Jeżeli zatem strony w umowie w § 2 pkt 6 zawarły maksymalną liczbą osób objętych szczepieniami oraz całkowity koszt zaszczepienia jednej osoby. Jeżeli całkowity koszt realizacji zadania wyniósł 270.510,00 zł, a nie 500.000,00 zł tym samym, w opinii SKO przy wysokości udzielonej i przelanej na konto Spółki dotacji 500.000,00zł różnica tych kwot jest kwotą dotacji pobraną sprzecznie z umową, z naruszeniem jej § 3, czyli tym samym pobraną w nadmiernej wysokości. Reasumując, zdaniem SKO organ I instancji zasadnie wydał decyzję o zwrocie dotacji w kwocie 229.490,00 zł jako pobranej w nadmiernej wysokości.
Następnie skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu który, wyrokiem z 13 grudnia 2023 r. sygn. akt III SA/Po 662/23 skargę oddalił. Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie dotację przyznano na podstawie umowy.
Sąd I instancji wskazał na istotne elementy umowy wiążącej strony. Określała ona zarówno wartość dotacji jak i sposób jej rozliczenia, określając wszelkie dane służące do obliczenia tych wartości. Wskazywały też sztywno koszt brutto zaszczepienia jednej osoby służący do kalkulacji dotacji oraz kwoty niewykorzystanej dotacji podlegającej zwrotowi. Koszt ten określono ryczałtowo - na 142 zł na osobę. Jedyną prawną możliwością modyfikacji przyjętego rozliczenia, była zmiana umowy w sposób przewidziany w jej § 7 przy czym bezsporny był brak zmiany umowy. Powiat nie zgodził się na propozycję podwyższenia wartości kosztu zaszczepienia jednej osoby. Organy wiązała umowa i w niniejszym postępowaniu nie miały podstaw do przyjmowania wyższej kwoty kosztu brutto zaszczepienia jednej osoby niż wynikająca z umowy. Zdaniem Sądu I instancji organy prawidłowo uznały wartość należnej dotacji.
Następnie skarżąca:
I. zaskarżyła w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie sygn. akt III SA/Po 662/23 i zarzucając mu:
a) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) dalej "p.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego, tj. art. 252 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej "u.f.p."), które miało wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe ich zastosowanie podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że dotacja w kwocie 363.638,40 zł. nie jest pobraną w nadmiernej wysokości w rozumieniu art. 252 u.f.p. - ponieważ nie jest wyższa niż niezbędna na finansowanie dotowanego zadania,
b) na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 133 p.p.s.a. oraz w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewystarczające rozpatrzenie całego materiału dowodowego i wyjaśnienie stanu faktycznego, a także nieuwzględnienie słusznego interesu E. Sp. z o.o. z siedzibą w P., skutkujących błędnym ustaleniem wysokości dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu Powiatu Poznańskiego w kwocie 229.400,- zł., pomimo wystąpienia okoliczności, które uzasadniały określenie kosztu zaszczepienia jednej osoby na poziomie 190,8863 zł. i wysokości dotacji podlegającej zwrotowi jedynie w kwocie 136.361,60 zł., a w tym okoliczności, za które odpowiedzialności nie ponosi skarżąca, co skutkuje ujemnymi konsekwencjami majątkowymi dla skarżącej spółki.
II. Uzasadniając stawiane zarzuty wniosła, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania,
III. wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych,
IV. oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenia tzw. materialne (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) jest zobowiązany do konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia oraz właściwe zastosowanie. Zarzucając zaś naruszenie prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) strona winna wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na zapadłe rozstrzygnięcie, przez który należy rozumieć istnienie uprawdopodobnionego związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem Sądu I instancji.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego. Biorąc pod uwagę istotę sporu oraz uwzględniając komplementarny charakter zarzutów skargi kasacyjnej wraz z ich uzasadnieniem należało odnieść się do nich łącznie. Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy organy w oparciu o wiążącą strony umowę nie miały podstaw do przyjmowania wyższej kwoty kosztu brutto zaszczepienia jednej osoby niż wynikająca z umowy, a tym samym czy rozliczona kwota dotacji była przez stronę wydatkowana i rozliczona w sposób prawidłowy i czy doszło tym samym do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości.
Zgodnie z przywołanym przez skarżącą kasacyjnie art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego (dalej "j.s.t.") pobrane w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o której mowa w pkt. 2. Dotacjami zaś pobranymi w nadmiernej wysokości - wedle art. 252 ust. 3 u.f.p. - są dotacje otrzymane z budżetu j.s.t. w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Przy czym, w myśl art. 252 ust. 5 u.f.p. - zwrotowi do budżetu j.s.t. podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości.
Szczególny charakter środków finansowych przekazywanych w ramach dotacji polega na tym, że środki te mogą być wykorzystane wyłącznie na określony cel i na realizację konkretnego zadania. Jednym z elementów tej ochrony jest nakaz, aby wszelkie świadczenia pochodzące z zasobów publicznych znajdowały uzasadnienie w potrzebie realizacji określonych celów, znajdujących uzasadnienie konstytucyjne. Konieczność ochrony tego majątku zatem opiera się na normie wyrażonej w art. 1 Konstytucji RP, który mówi, że Rzeczpospolita Polska jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli. Toteż, przy interpretacji przepisów dotyczących wydatkowania dotacji powyższe względy determinują konieczność dawania prymatu wykładni językowej i co do zasady przepisy te powinny być interpretowane ścieśniająco (por. uchwała Izby I Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2011 r., sygn. akt I GPS 1/11, tamże). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy dotacja została udzielona skarżącej kasacyjnie w oparciu o umowę dotacyjną, w której zawarto szczegółowy opis zadania i warunki jego wykonania, wobec czego wyłącznie na podstawie treści tej umowy należy dokonywać ustaleń w zakresie zadań jakie miały być zrealizowane środkami pochodzącymi z dotacji.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd zaprezentowany przez Sąd I instancji, zgodnie z którym umowa w brzmieniu nadanym jej przez strony stanowiła wzorzec kontroli prawidłowości rozliczenia dotacji. Strony uzgodniły, że koszt zaszczepienia jednej osoby wynosić będzie 142 zł (§ 3 ust. 1 umowy), a nie jak wskazuje skarżąca kasacyjnie 190,8863 zł. Na realizację umowy powiat przyznał skarżącej dotację celową w wysokości 500.000 zł, zaś sposób kalkulacji dotacji określał załącznik nr 2 do umowy (§ 2 ust. 3 ust. 2 umowy). Z załącznika tego wynikało, że kwotę dotacji obliczono jako iloczyn (a) "całkowitego kosztu brutto zaszczepienia jednej [...] osoby oraz koszty pozostałych elementów Programu [...]", który określono na 142 zł i (b) "maksymalnej liczby osób objętych szczepieniami" określonej na 3521. Z powyżej przytoczonych zapisów umownych precyzyjnie wynika, że kwota dofinansowania wynosząca 500.000 zł jest kwotą maksymalną, co wynika z określenia maksymalnej liczby osób objętych szczepieniem i przyjęcie ryczałtowego kosztu zaszczepienia jednej osoby. Skarżąca kasacyjnie pomija określenie "maksymalnie" i argumentuje zarzuty w oparciu o stałą liczbę 3521 osób, które jej zdaniem miały być objęte szczepieniem.
Należy mieć na względzie, że umowa nie przewidywała mechanizmu waloryzacji kwoty jednostkowej w przypadku zaszczepienia mniejszej liczby osób niż maksymalna objęta programem. Jedyną prawną możliwością modyfikacji przyjętego rozliczenia, była zmiana umowy w sposób przewidziany w jej § 7. Umowa jednak nie została zmieniona pomimo wniosku skarżącej z 24 marca 2022 r. obejmującego propozycję podwyższenia wartości kosztu zaszczepienia jednej osoby, na którą powiat się nie zgodził. Skoro zatem aneks taki nie został sporządzony i podpisany, stosunki między stronami regulowane są postanowieniami umowy z dnia 15 października 2021 roku. Żadne inne okoliczności nie mają wpływu na uregulowanie kwestii rozliczeń, będących przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Należy podkreślić że nie jest taką okolicznością również realizacja rządowego programu szczepień (s. 6, 7 skargi kasacyjnej), przywoływane przez autora skargi kasacyjnej dane historyczne dotyczące ilości szczepień przeprowadzanych przez skarżącą (s. 6 skargi kasacyjnej). Także bez wpływu jest podnoszony przez autora skargi kasacyjnej obowiązek długiego przechowywania dokumentacji związanej z realizacją umowy tj. przez okres 5 lat od końca roku, w którym była realizowana tj. do 31 grudnia 2026 r. (s.5 skargi kasacyjnej). Na marginesie odnośnie ostatniego wymagania należy zaznaczyć, że przechowywanie dokumentów przez ten okres pozwala na weryfikację prawidłowości wydatkowania środków, a także rozliczenie projektu zgodnie z umową. Zapewnia transparentność procesu przyznawania i wydatkowania środków publicznych. Należy powtórzyć, że nie wpływają przytoczone okoliczności na warunki określone w umowie, w tym na ustaloną umownie stałą wartość zaszczepienia jednej osoby.
W rozpatrywanej sprawie środki z tytułu udzielonej dotacji na realizację zadania publicznego zostały przyznane w drodze czynności cywilnoprawnej, choć stanowią nadal środki publicznoprawne, które podlegają szczególnym zasadom ich rozliczania określonym w ustawie o finansach publicznych. Wydatkowanie i rozliczanie tego rodzaju środków znajduje się pod szczególną kontrolą. Organ zlecający realizację zadania publicznego przy wykorzystaniu udzielonej dotacji celowej jest uprawniony, ale i zobowiązany do kontroli i oceny realizacji tego zadania. Nie można tracić z pola widzenia, że organ zobowiązany jest do stosowania zasad celowości i oszczędności wydatkowania, o których m.in. stanowi art. 44 ust. 3 u.f.p. w odniesieniu do dysponowania środkami dotacyjnymi, co jest uznane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob.. wyroki NSA: z 28 listopada 2024 r., sygn. akt I GSK 175/21, I GSK 1071/21; z 22 maja 2025 r., sygn. akt I GSK 1221/22; tamże). Przyjęcie za trafne twierdzeń skarżącego kasacyjnie i uznanie, że kwota dotacji została określona w stałej wysokości, bez uwzględnienia przyjętych warunków umownych (iloczynu ilości zaszczepionych osób i zryczałtowanego kosztu szczepienia) niezależnie od powyżej wskazanych względów - oznaczałoby w istocie zanegowanie ww. zasad. poprzez uznanie prawidłowości wysokości dotacji oderwanej od (nieodnoszonej do) faktycznego kosztu szczepienia, co nie jest możliwe do przyjęcia. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej nie można uznać maksymalnej kwoty dotacji jako niezbędnej do finansowania dotowanego zadania w sytuacji braku formalnego zapewnienia realizacji zleconego zadania publicznego uwzględniającego jego cel oraz wymóg oszczędności rozdysponowywania środków publicznych.
Autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie przepisów postępowania tj. art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewystarczające rozpatrzenie całego materiału dowodowego i wyjaśnienie stanu faktycznego, a także nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej, skutkujących błędnym ustaleniem wysokości dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu Powiatu Poznańskiego w kwocie 229.400,- zł., pomimo wystąpienia okoliczności, które uzasadniały określenie kosztu zaszczepienia jednej osoby na poziomie 190,8863 zł. i wysokości dotacji podlegającej zwrotowi jedynie w kwocie 136.361,60 zł., a w tym okoliczności, za które odpowiedzialności nie ponosi skarżąca, co skutkuje ujemnymi konsekwencjami majątkowymi dla skarżącej spółki.
Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy (...). Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Przepis ten nakłada na Sąd jedynie obowiązek wydania wyroku po przeprowadzeniu rozprawy i jej zamknięciu oraz wprowadza zakaz wyjścia poza materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy. Naruszeniem obowiązku określonego w tym przepisie byłoby takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, które doprowadza do przedstawienia przez Sąd I instancji stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym. Podstawą orzekania przez Sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Powyższe zatem oznacza, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Do kompetencji Sądu administracyjnego nie należy bowiem rozstrzyganie sprawy administracyjnej co do jej meritum. Zadaniem sądu administracyjnego jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu i przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w tym ocena, czy organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W niniejszej sprawie Sąd I instancji odwołał się do materiału dowodowego sprawy i ustaleń dokonanych przez organy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, opiera się na stanie faktycznym ustalonym przez organy administracji publicznej i słusznie zaakceptowanym przez Sąd I instancji. W niniejszej sprawie wysokość dotacji, na co wskazywano już wyżej, wynikała z zawartej umowy dotacyjnej.
Analiza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdza zasadności zarzutu uchybienia przepisom postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej polemizując ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz zarzucając niewystarczające rozpatrzenie całego materiału dowodowego i wyjaśnienie stanu faktycznego, a także nieuwzględnienie słusznego interesu strony, nie opisał ani jaki dowód pominięto, ani nie wykazał istotnych sprzeczności w stanie faktycznym sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przeciwieństwie do stanowiska autora skargi kasacyjnej, zawartemu w powyższym zarzucie, zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej nie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że omawiane zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku wobec niepodważonych w sprawie okoliczności faktycznych dotyczących rozliczenia przedmiotowej dotacji. Organy prawidłowo uznały, co Sąd I instancji zaakceptował, że wartość należnej dotacji ("całkowity koszt realizacji zadania w okresie sprawozdawczym"), zgodnie z § 3 ust. 4 pkt 1 i załącznikiem nr 3 do umowy powinna zostać obliczona jako iloczyn liczby osób zaszczepionych i kosztu zaszczepienia jednej osoby (pkt 3 załącznika nr 3 do umowy). W konsekwencji prawidłowe jest rozliczenie przedstawione przez organ: 1.905 osób zaszczepionych, przy przeznaczeniu na każdą z nich kwoty 142,00 zł daje całkowity koszt realizacji zadania 270.510,00 zł, a nie 500.000,00 zł.
Również nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 252 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 5 u.f.p. Opierając się o powyższe oraz o ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, należy przypomnieć, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano skutecznie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Wynika to bowiem z okoliczności, że błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (np. wyroki NSA: z 5 września 2014 r., sygn. I OSK 1119/13; z 15 czerwca 2021 r., sygn. III OSK 181/21, tamże).
Podkreślenia również wymaga, że skarżąca kasacyjnie w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego, odwołuje się do kwestii prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Nie można tracić z pola widzenia, że tego rodzaju ustaleń nie można kwestionować poprzez zarzut oparty na regulacji materialnoprawnej. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy.
Stosownie do przedstawionej argumentacji, ocena prawna i faktyczna Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu jest prawidłowa, zaś sam fakt, że Sąd I instancji doszedł na podstawie kompleksowej oceny sprawy do odmiennych wniosków niż podnosi skarżąca kasacyjnie, nie może być poczytywane w kategoriach naruszania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów.
Z powyższych względów stwierdzając, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i przepisów prawa procesowego nie mają uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.