I GSK 409/23

I GSK 409/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer
Joanna Wegner /przewodniczący/
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Sygn. powiązane
III SA/Lu 613/22 - Wyrok WSA w Lublinie z 2023-01-24
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 stycznia 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 613/22 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w T. na rozstrzygnięcie Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A Sp. z o.o. w T. na rzecz Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 613/22 oddalił skargę A Sp. z o.o. w T. na rozstrzygnięcie Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie z dnia [...] listopada 2022 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu.
Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Na podstawie art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1. art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 184 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 2 oraz art. 64 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 818 z późn. zm., dalej jako "u.z.r.p." oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust 1 u.z.r.p. - polegające na zaniechaniu przez Sąd I instancji dokonania kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu Lubelskiej Agencji Wspierania Lublinie z dnia [...] listopada 2022 roku, uznającego za niezasadny protest złożony przez Skarżącą w związku z negatywną oceną projektu, opisanego wniosku o dofinansowanie nr [...] pod tytułem "[...] sp. z o.o. budowa farmy fotowoltaicznej i kontenerowej stacji transformatorowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą", złożonego w ramach Osi Priorytetowej 15 odporne Lubelskie - zasoby REACT-EU dla Lubelskiego, Działania 15.1 Wsparcie przedsiębiorstw w zakresie energetyki, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020, co wiązało się z bezkrytycznym przyjęciem twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, a w konsekwencji skutkowało bezpodstawnym uznaniem przez Sąd I instancji, iż skarga z dnia 14 grudnia 2022 r. nie zasługuje na uwzględnienie, pomimo przeprowadzenia oceny projektu w sposób naruszający prawo, w sytuacji gdy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny co zobowiązywało Sąd I instancji do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Lubelską Agencję Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2. art. 133 p.p.s.a. oraz art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. – poprzez nierozpoznanie sprawy w całości w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną, a w konsekwencji:
a) wydanie wyroku bez zapoznania się i zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie,
b) nieprzeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dostatecznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie z dnia [...] listopada 2022 roku, uznającego za niezasadny protest złożony przez Skarżącą w związku z negatywną oceną projektu, opisanego we wniosku o dofinansowanie nr [...],
- które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
3. art. 151 p.p.s.a. - poprzez bezpodstawne oddalenie skargi z 14 grudnia 2023 r. w związku z nieuzasadnionymi okolicznościami niniejszej sprawy, uznaniem przez Sąd I instancji, iż skarga z dnia 14 grudnia 2022 r. nie zasługuje na uwzględnieni, w sytuacji gdy całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy jednoznacznie wskazuje, iż ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem wszystkich przepisów prawa wskazanych w zarzutach zawartych w skardze skarżącej z 14 grudnia 2022 r. a stwierdzone naruszenia miały istotny wpływ na wynik oceny co zobowiązywało Sąd I instancji do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Lubelską Agencję Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy;
4. art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone rozstrzygnięcie protestu, przepisu art. 53 ust. 1 u.z.r.p. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji całkowite zaniechanie przez Lubelską Agencję Wspierania Przedsiębiorczości ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryterium pierwszego stopnia "Kwalifikowalność wnioskodawcy, pomimo złożonego przez Skarżącą obszernego protestu zawierającego liczne merytoryczne argumenty przemawiające za koniecznością uznania informacji o wynikach oceny projektu za bezzasadne, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik oceny - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy;
5. art. 151 p.p.s.a. w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone rozstrzygniecie protestu przepisu art. 57 u.z.r.p. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji;
a) zaniechanie przez organ dokonania w następstwie wniesionego protestu weryfikacji prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy, co doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia przez LAWP, że dokumentacja złożona w procesie aplikacyjnym przez Skarżącą wskazuje, że złożony projekt nie spełnia kryterium pierwszego stopnia "Kwalifikowalność wnioskodawcy", gdyż sytuacja skarżącej spełnia przesłanki do uznania jej za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" w rozumieniu art. 2 pkt 18 Rozporządzenia Komisji (UE) m 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. U. UE. L. z 2014, Nr 187, str. 1 z poźn. zm.), pomimo że z całokształtu zebranych dokumentów jednoznacznie wynika, iż Skarżącej z całą pewnością nie można uznać za przedsiębiorstwo "znajdujące się w trudnej sytuacji", w związku z czym projekt powinien zostać oceniony pozytywnie z uwagi na spełnienie kryterium pierwszego stopnia "Kwalifikowalność wnioskodawcy;
b) nieuwzględnienie protestu w sytuacji, gdy ocena projektu została dokonana przez ekspertów wadliwie, w sposób naruszający zasady przejrzystości i rzetelności wyboru projektów;
- które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
6. art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone rozstrzygniecie protestu, przepisów art. 53 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 i 2 u.z.r.p. - poprzez naruszenie przez Lubelską Agencję Wspierania Przedsiębiorczości przewidzianej w wyżej wymienionym art. 37 ust. 1 i 2 u.z.r.p. zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności w przeprowadzonym wyborze projektów do dofinansowania polegające na:
a) nieprawidłowej ocenie przez Ekspertów z Komisji Oceny Projektów ("KOP"), a w konsekwencji przez Lubelską Agencję Wspierania Przedsiębiorczości, Wniosku o dofinansowanie Skarżącego pod względem spełnienia kryterium pierwszego stopnia "Kwalifikowalność wnioskodawcy" w postaci błędnego i całkowicie bezzasadnego uznania, iż dokumentacja złożona w procesie aplikacyjnym przez Skarżącą pozwala na uznanie jej za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" w rozumieniu art. 2 pkt 18 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 187, str. 1 z poźn. zm.), pomimo iż z całokształtu zebranych dokumentów jednoznacznie wynika, że Skarżącej z całą pewnością nie można uznać za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji", co miało istotny wpływ na wynik oceny, gdyż doprowadziło do negatywnej oceny projektu w sytuacji, gdy Skarżąca w rzeczywistości spełniła kryterium "Kwalifikowalności wnioskodawcy" w związku z czym projekt winien zostać oceniony pozytywnie,
b) uporczywym dążeniu przez Lubelską Agencję Wspierania Przedsiębiorczości do doprowadzenia do sytuacji, która będzie skutkować uznaniem Skarżącej za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji", pomimo iż z treści złożonej do LAWP dokumentacji wynika, iż Skarżącej z całą pewnością nie można uznać za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji", co miało istotny wpływ na wynik oceny, gdyż doprowadziło do negatywnej oceny projektu w sytuacji, gdy Skarżąca w rzeczywistości spełniła kryterium "Kwalifikowalności wnioskodawcy" w związku z czym projekt winien zostać oceniony pozytywnie,
c) nie odniesieniu się rzeczowo do głównych argumentów merytorycznych przytoczonych przez Skarżącą w proteście w zakresie okoliczności wskazujących, iż nie spełnia ona przesłanek pozwalających na uznanie jej za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" co doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia przez LAWP, iż projekt skarżącej nie spełnia kryterium pierwszego stopnia "Kwalifikowalność wnioskodawcy", pomimo iż z całokształtu zebranych dokumentów jednoznacznie wnika, że Skarżącej z całą pewnością nie można uznać za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji", co miało istotny wpływ na wynik oceny, gdyż doprowadziło do negatywnej oceny projektu w sytuacji, gdy Skarżąca w rzeczywistości spełniła kryterium "Kwalifikowalności wnioskodawcy" w związku z czym projekt winien zostać oceniony pozytywnie,
- które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
7. art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżane rozstrzygniecie protestu przepisów art. 2 pkt 18 lit. a) Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. U. UE. L. z 2014 r. 187. str. 1 z poźn. zm.), poprzez uznanie, iż projekt skarżącej nie spełnia kryterium pierwszego stopnia "Kwalifikowalność wnioskodawcy" z uwagi na fakt, iż Skarżąca spełnia przesłanki do uznania ją za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. a) przedmiotowego Rozporządzenia, w sytuacji gdy z całokształtu zebranych dokumentów jednoznacznie wynika, że skarżącej z całą pewnością nie można uznać za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji", co miało istotny wpływ na wynik oceny, gdyż doprowadziło do negatywnej oceny projektu w sytuacji, gdy Skarżąca w rzeczywistości spełniła kryterium "Kwalifikowalności wnioskodawcy" w związku z czym projekt winien zostać oceniony pozytywnie - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
8. art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżane rozstrzygniecie protestu przepisów art. 2 pkt 18 lit. a) Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. U. UE. L. z 2014 r. 187. str. 1; z poźn. zm.) w zw. z art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1520 z późn. zm.) - poprzez uznanie, iż projekt skarżącej nie spełnia kryterium pierwszego stopnia "Kwalifikowalność wnioskodawcy" z uwagi na fakt, iż Skarżąca spełnia przesłanki do uznania ją za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. a) przedmiotowego Rozporządzenia w zw. z art. 11 ustawy Prawo upadłościowe, w sytuacji gdy z całokształtu zebranych dokumentów jednoznacznie wynika, że skarżącej z całą pewnością nie można uznać za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji", co miało istotny wpływ na wynik oceny, gdyż doprowadziło do negatywnej oceny projektu w sytuacji, gdy Skarżąca w rzeczywistości spełniła kryterium "Kwalifikowalności wnioskodawcy" w związku z czym projekt winien zostać oceniony pozytywnie - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
9. art. 151 p.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone rozstrzygniecie protestu przepisów art 41 ust. 1 u.z.r.p. - poprzez przeprowadzenie konkursu niezgodnie z określonym przez Lubelska Agencję Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie regulaminem, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik oceny - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA z: 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 1294/16, 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17- te oraz inne orzeczenia powołane w niniejszym wyroku są dostępne w bazie orzeczeń na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się one nieuzasadnione i dlatego skarga kasacyjna nie została uwzględniona.
Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy Sąd I instancji dokonał właściwej kontroli legalności rozstrzygnięcia protestu i prawidłowo potwierdził, że negatywna ocena wniosku Skarżącej kasacyjnie o dofinansowanie projektu była zgodna z prawem. Według WSA trafnie organ uznał, że po stronie A Sp. z o.o. wystąpiły okoliczności przewidziane przepisem art. 2 pkt 18 lit. a) i c) Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu ( dalej, jako: "R 651/2014") Z kolei, według Skarżącej Spółki spełnia ona kryterium pierwszego stopnia "Kwalifikowalność wnioskodawcy", gdyż nie ma podstaw do uznania ją za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. a) przedmiotowego Rozporządzenia w zw. z art. 11 ustawy Prawo upadłościowe.
W sporze tym należy przyznać rację Sądowi I instancji.
W myśl art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji'' oznacza przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z okoliczności opisanych pod literami od a) do d). (lit. a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE, a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne.
Z kolei pod lit. c) tego artykułu wskazano, że chodzi o sytuację, gdy przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym postępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli.
Składając wniosek, Skarżąca kasacyjnie spółka musiała wykazać m.in., że wysokość niepokrytych strat nie przewyższa połowy kapitału zarejestrowanego czyli zakładowego. Nie chodzi przy tym o to, czy wartość strat jest większa niż połowa kapitału zakładowego, lecz o to, aby kapitały rezerwowe wystarczyły na pokrycie takiej części strat, iżby pozostała część nie przewyższała 50% kapitału zakładowego. Na gruncie rozpatrywanej sprawy na podstawie dokumentów finansowych Skarżącej za lata 2019-2021 ustalono, iż kapitał zakładowy Spółki wynosi 5000 zł. Spółka innymi rezerwami nie dysponuje, gdyż kapitał zapasowy , kapitał z aktualizacji wyceny i fundusze rezerwowe wynoszą 0,00 zł . Niepodzielony wynik finansowy z lat ubiegłych jest wynikiem ujemnym - odnotowana jest strata 62 152,47 zł. Wynik finansowy ostatniego roku obrotowego również był ujemny (minus 18840,91 zł). W efekcie za trafną należy uznać ocenę Sądu I instancji, że KOP LAWP prawidłowo dokonała kwalifikacji trudnej sytuacji przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 ust.18 lit. a) Rozporządzenia 651/2014. Zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie są powieleniem zarzutów podniesionych w proteście, do których organ odniósł się w treści rozstrzygnięcia a Sąd I instancji na stronie 11 zaskarżonego wyroku. Argumenty podane przez Spółkę na poparcie podniesionych zarzutów dotyczące charakteru poniesionych kosztów, okoliczności rozliczenia strat z lat ubiegłych, faktu realizowania z wynikiem pozytywnym projektu dofinansowanego przez organ w ramach innego konkursu, nie mogą zmienić powyższego, prawidłowego stanowiska organu a następnie Sądu I instancji, gdyż przyjęcie kryteriów oceny proponowanych przez Spółkę prowadziłoby do istotnego, niedopuszczalnego w świetle art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zmodyfikowania wzorca oceny ustanowionego w art. 2 pkt 18 Rozporządzenia 651/2014.
Należy podzielić stanowisko WSA zaprezentowane w zaskarżonym wyroku, że z definicji "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji" zawartej w art. 2 pkt 18 Rozporządzenia nr 651/2014 wynika, jakie informacje ze sprawozdania finansowego przedsiębiorstwa należy wziąć pod uwagę, żeby określić sytuację finansową przedsiębiorcy. Przepis ten nie uprawnia organu do uwzględnienia jakichkolwiek dodatkowych okoliczności. Podsumowując należy stwierdzić, że zgodna z prawem była ocena Sądu I instancji, iż projekt Skarżącej kasacyjnie nie spełnia kryterium "Kwalifikowalność wnioskodawcy". To z kolei pociąga za sobą dalsze konsekwencje. Mianowicie zgodnie z częścią VI Regulaminu konkursu – Procedura oceny i wyboru projektu, pkt 6.4 Ocena projektu w ramach danej rundy konkursu – ocena projektu dokonywana jest jednoetapowo, kolejno w oparciu o następujące kryteria: a) kryteria pierwszego stopnia, b) kryteria drugiego stopnia, c) kryteria trafności merytorycznej, d) kryteria rozstrzygające (ppk.3). Jeżeli projekt nie spełnia kryteriów pierwszego stopnia i otrzymuje ocenę negatywną w ramach tych kryteriów, nie podlega ocenie spełnienia pozostałych kryteriów (ppkt 4 zd. pierwsze – v. pkt 4.4. Regulaminu konkursu "Limity i ograniczenia w realizacji projektów" - wsparcie w ramach Działania nie może być udzielone przedsiębiorstwom w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 ust. 18 Rozporządzenia 651/2014 oraz art. 3 ust. 3 Rozporządzenia 1301/2013 (ppkt 3). Zaistnienie jednej z sytuacji z art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 było wystarczające dla przyjęcia oceny negatywnej. W efekcie trafnie WSA uczynił akceptując stanowisko organu, że skarżąca jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji, w rozumieniu art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014, a zatem wsparcie finansowe nie może jej zostać udzielone.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że negatywna ocena projektu ze względu na brak spełnienia kryterium "Kwalifikowalność wnioskodawcy" została dokonana w sposób, który nie narusza prawa, a wszystkie podniesione zarzuty skargi kasacyjnej nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew ocenie skarżącej kasacyjnie, WSA przeprowadził prawidłową kontrolę zaskarżonego aktu uznając, iż organ dokonał oceny spornego projektu z zachowaniem zasad wymienionych w art. 37 ustawy wdrożeniowej. Zarzuty skarżącej kasacyjnie mają charakter polemiczny, a więc nie tyle wskazujące na błędy dokonanej oceny lecz ich odmiennego widzenia przez skarżącą.
Z wymienionych powodów na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej skargę kasacyjną oddalono.
O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 360 zł, obejmujących koszty zastępstwa procesowego dla pełnomocnika organu, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2725).