I GSK 392/19

I GSK 392/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-02-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc /sprawozdawca/
Bogdan Fischer /przewodniczący/
Grzegorz Dudar
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Gd 674/18 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2018-11-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 180 par. 1, art. 181, art. 187 par. 1, art. 188, art. 191, art. 197 par. 1, art. 233 par. 1 pkt 2 lit. a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 22 ust. 6-7, art. 44 ust. 1 i ust. 4
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Dz.U. 2022 poz 329
art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. S.A. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 674/18 w sprawie ze skargi T. S.A. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 lipca 2018 r. nr 2201-IOC.4303.85.2018.MS w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. S.A. w Ł. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 29 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 674/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę T. S.A. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 10 lipca 2018 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru i długu celnego.
Spółka wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości. Zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego dotyczyły:
- art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez skonstruowanie niepełnego uzasadnienia wyroku, na podstawie którego nie jest możliwe ustalenie podstaw rozstrzygnięcia, zrozumienie jego przesłanek i motywów;
- art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 22 ust 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269.1, dalej: UKC) oraz w związku z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez zaniechanie skierowania pytania prawnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sytuacji, gdy pojęcie "decyzji niekorzystnej" budzi wątpliwości;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo istnienia przesłanek do jej uwzględnienia, co oznacza akceptację dla wydania wadliwej decyzji organu;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 22 ust. 6 oraz art. 22 ust. 7 w związku z art. 44 ust 1 i 4 UKC w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit a) ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: o.p.) poprzez ich niezastosowanie, w rezultacie czego skarżąca została pozbawiona czynnego udziału w sprawie oraz pozbawiona – w toku postępowania przed organem pierwszej instancji – informacji o podstawach, na jakich ma organ ten zamierzał oprzeć niekorzystną dla skarżącej decyzję, a także błędne sformułowanie uzasadnienia decyzji, pozbawiające skarżącą wiedzy co do podstaw, na których oparto decyzję oraz naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 22 ust 6 oraz art. 22 ust. 7 UKC w związku z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 o.p. w związku z art. 44 ust. 4 UKC poprzez brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, w rezultacie czego nie wyjaśniono w sposób pełny i niebudzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy, w tym właściwości towaru, w zakresie, w którym niezbędne było odwołanie się do wiedzy biegłych;
Zarzuty naruszenia prawa materialnego obejmowały art. 56 ust. 2 lit. a w zw. z art. 57 ust. 1 UKC oraz art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1101/2014 z dnia 16 października 2014 roku zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, a także regułę 1 i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej poprzez błędną wykładnię i wskutek tego zastosowanie do importowanego przez skarżącą towaru w postaci sosu chilli wadliwego kodu Taric 2103 20 00 00, w miejsce stosowanego prawidłowo przez skarżącą kodu Taric 2103 90 90 10.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, o umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania i dlatego rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się one nieuzasadnione, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, a motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., ograniczono do oceny tychże zarzutów.
W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego stwierdzić należy, że po pierwsze przepis art. 22 ust. 6 zdanie pierwsze UKC ustanawia obowiązek organu celnego powiadomienia wnioskodawcy – w przypadku gdy wydawana decyzja miałaby być dla niego niekorzystna – o podstawach, na których taka decyzja ma być oparta, wskazując zarazem termin przedstawienia przez stronę własnego stanowiska w sprawie. Pojęcie decyzji niekorzystnej należy do niedookreślonych i jego treść ustalić należy w toku wykładni na kanwie konkretnej sprawy. Jej antonimem jest decyzja korzystna, za którą co do zasady uznać należy decyzję uwzględniającą żądanie strony. Wspomniany przepis nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i w związku z tym nie było podstaw do tego, by kierować w tym zakresie pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W tej sprawie nie ma mowy o wydawaniu decyzji niekorzystnej, bo – jak zasadnie podniósł Sąd pierwszej instancji – zaskarżona decyzja została wydana na żądanie skarżącej. Spółka wystąpiła bowiem do organu z wnioskiem o korektę m.in. przedmiotowego zgłoszenia celnego w zakresie klasyfikacji taryfowej sosu chilli, tj. zmiany zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu Taric towaru z 2103 90 90 10 na kod Taric 2103 20 00 00, wysokości stawki celnej (z 7,7% na 10,20%) oraz wysokości ciążących na niej z tego tytułu należności celno-podatkowych. W zaskarżonej decyzji uwzględniono ten wniosek w całości. Treść decyzji nie mogła stanowić także dla strony żadnego zaskoczenia, skoro o taką się ubiegała. Tym samym twierdzenie, że doszło do wydania decyzji niekorzystnej jest nieuprawnione. Nie może o tym przemawiać samoistnie fakt, że jej skutkiem jest poniesienie określonych ciężarów publicznoprawnych, bo ocena skutków ekonomicznych wykonania decyzji administracyjnej jest względna i wymagałaby oceny całości sytuacji gospodarczej skarżącej. To zaś przekracza zakres czynności organu w tej sprawie. Niezależnie od tego skarżącej zapewniono prawo, z którego przecież skorzystała, do wniesienia odwołania od wydanej w pierwszej instancji decyzji. Uruchomiła także sądową kontrolę w tym zakresie. Nie można zatem podzielić tezy o pozbawieniu skarżącej prawa do drugiej instancji w postępowaniu celnym ani prawa do wysłuchania (przedstawienia swoich racji). Były one w pełni zagwarantowane.
Analiza treści powołanej decyzji jednoznacznie wskazuje na podstawy prawne i faktyczne zajętego przez organ stanowiska. Jednoznacznie określa ona kod Taric 2103 20 00 00 dla sosu chilli, określa stawkę celną w wysokości 10,20 %. Wyjaśnia także powody takiej klasyfikacji celnej importowanego towaru.
Po drugie – przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samoistnej podstawy skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, bo określają jedynie formułę rozstrzygnięcia, nie zaś jej merytoryczną podstawę. Ta pozostaje zawarta w przepisach regulujących postępowanie przed organami administracji. Niewskazanie takich unormowań w treści zarzutu czyni go nietrafnym. Z kolei przepisy art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. normują kompetencję sądu administracyjnego. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopuścił się jej naruszenia, co czyni zarzut oparty na tych unormowaniach nieuzasadnionym.
Po trzecie – Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że nie zostało naruszone prawo skarżącej do odwołania, o którym mowa w art. 44 ust. 1 i 4 UKC, bo nie tylko je spółce zapewniono, ale i ta z niego skorzystała. Skoro zaskarżona decyzja nie należała do niekorzystnych w rozumieniu art. 22 ust. 6 zdanie pierwsze UKC, to obowiązki organu z wydaniem takiej decyzji związane są w tej sprawie bezprzedmiotowe. Czyni to zarzut naruszenia art. 22 ust. 7 UKC nietrafnym. W tej sprawie nie było podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p., bo wydana przez organ pierwszej instancji decyzja rozstrzygała wniosek strony prawidłowo. Wynik powtórnego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy nie nasuwa zastrzeżeń. Dlatego zasadnie Sąd pierwszej instancji nie przypisał organowi naruszenia tego przepisu.
Trafnie także Sąd pierwszej instancji ocenił zakres postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy celne. W tej sprawie nie było potrzeby korzystania z opinii biegłego. W toku postępowania jednoznacznie ustalono skład taryfikowanego towaru, jego właściwości i proces jego produkcji. Z akt sprawy wynika, że według danych podanych przez skarżącą w importowanym towarze zdecydowanie dominuje zawartość pasty pomidorowej (70%). Istotny jest także udział cukru (20,9 %). Pozostałe składniki mają udział w tym produkcie co najwyżej kilkuprocentowy: papryka chilli 3%, ocet 3%, sól 3% i cynamon 0,1%. Produkcja sosu polega na wymieszaniu składników i pasteryzacji.
W tych okolicznościach zasadnie Sąd pierwszej instancji ocenił, że nieuwzględnienie przez organ odwoławczy wniosku dowodowego o powołanie biegłego nie narusza prawa. Do dokonania klasyfikacji taryfowej wystarczające były materiały złożone przez skarżącą. Nie nasuwają one wątpliwości uzasadniających potrzebę wsparcia wiadomościami specjalnymi. Materiał dowodowy był zatem kompletny i jednoznaczny. Nie doszło tym samym do naruszenia art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 czy art. 197 § 1 o.p.
Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew tezom skargi kasacyjnej, motywy zaskarżonego wyroku zawierają wszystkie wymagane przez ten przepis elementy. Uzasadnienie jest czytelne; nie ma wątpliwości co do powodów podjętego orzeczenia. Nie występuje niepewność co do tego, ze skarga i jej zarzuty zostały poddane dostatecznej ocenie do podjęcia stanowczego i prawidłowego rozstrzygnięcia.
Jeżeli zaś chodzi o zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, to w skardze kasacyjnej brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie, co czyni zbędnym ustosunkowanie się do tego zarzutu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.