I GSK 391/19

I GSK 391/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-02-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc
Bogdan Fischer /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Dudar
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
III SA/Gd 670/18 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2018-11-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 233 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 114 ust. 2, art. 22 ust. 6
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha- Holc Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. S.A. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 670/18 w sprawie ze skargi T. S.A. w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. S.A. w L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 670/18 oddalił skargę T. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru i długu celnego.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni, działając na podstawie m.in. art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 z 1987 r. ze zm.), rozporządzenia Komisji (UE) nr 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. nr L 294 z 2016 r. ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wszczętego na wniosek T. Spółka Akcyjna w L. z dnia [...] grudnia 2017 r., dotyczący towaru objętego zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r.:
1) orzekł o klasyfikacji taryfowej towaru w pozycji 2 – pomidorowy sos chili - do kodu Taric 2103 20 00 00;
2) określił stawkę celną erga omnes dla ww. towaru w wysokości 10,2 %;
3) orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty należności celnych (A00) w wysokości 277 zł;
4) orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 114 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. L 269/1 z 10.10.2013 ze zm.) dalej "UKC".
Zdaniem organu zastosowanie przez spółkę niewłaściwego kodu taryfy celnej spowodowało zaniżenie należności celnych, zostały zatem spełnione przesłanki dotyczące pobrania odsetek wynikające z art. 114 ust. 2 UKC.
Skarżąca odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "o.p.") i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 167 ze zm., dalej "p.c") utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno -Skarbowego w Gdyni z dnia [...] lutego 2018 r. w sprawie klasyfikacji taryfowej towaru – pomidorowy sos chili oraz określenia stawki celnej i należności celnych.
Organ odwoławczy stwierdził, że dla klasyfikacji celnej towaru obok rozporządzenia w sprawie zmiany załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 znaczenie mają Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (zbieżne z Ogólnymi Regułami Interpretacji Systemu Zharmonizowanego) oraz Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, które posługują się oznaczeniem kodu CN i w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN. Dopełnienie tych ostatnich stanowią Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich, wydawane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 § 1(a) oraz art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87. Do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.
Z akt sprawy wynika, że przedmiotem importu był towar opisany w zgłoszeniu jako sos chili z pomidorem, natomiast w załączonej do zgłoszenia fakturze towar ten opisano jako "Tomato Sauce With Chilli", co oznacza pomidorowy sos z chili. Towar objęty niniejszym zgłoszeniem jest określany w różnych dokumentach jako "sos pomidorowy z chili" albo "sos chili z pomidorem", mimo że jest to ten sam produkt. Na stronie internetowej spółki towar jest opisany jako "pomidorowy sos z chili Tao Tao 200g - kombinacja pikanterii papryczek chili oraz dojrzałych pomidorów. Ten przysmak stanowi idealny dodatek do mięs, makaronów, warzyw i ryb. Wspaniale podkreśla smak dań przyrządzanych na grillu, polecany również jako składnik dipów".
Organ odwoławczy w oparciu o skład towaru uznał, że przedmiotem zgłoszenia celnego jest gotowy produkt - "Sos pomidorowy z chili TaoTao 200g" - w butelkach o pojemności 200g. Organ pierwszej instancji orzekł, zgodnie z wnioskiem strony, o klasyfikacji taryfowej opisanego towaru do kodu Taric 2103 20 00 00, w oparciu o reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). Organ wskazując na zakres pozycji 2103 Zintegrowanej Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich i stwierdził, że obejmuje ona sosy i preparaty do nich; zmieszane przyprawy i zmieszane przyprawy korzenne; mąka i mączka, z gorczycy oraz gotowa musztarda. Organ odwoławczy wskazał, że w zebranym materiale dowodowym znajdują się dokumenty potwierdzające skład sosu chili z pomidorem, opisujące proces jego produkcji jak również jego cechy organoleptyczne. Zawarte w nich informacje o produkcie w sposób wyczerpujący wyjaśniają kwestie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, że towar ma inne właściwości niż przedstawione powyżej. W tych okolicznościach zasadnie odmówiono powołania biegłego, którego zadaniem jest dostarczenie organowi prowadzącemu postępowanie wiadomości specjalnych, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 670/18 oddalił skargę skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru i długu celnego.
Sąd pierwszej instancji uznał, że nie było sporne między stronami, że przedmiotowy towar określony jako pomidorowy sos chili, powinien być zakwalifikowany do pozycji 2103 - Sosy i preparaty do nich; zmieszane przyprawy i zmieszane przyprawy korzenne; mąka i mączka, z gorczycy oraz gotowa musztarda. Spór dotyczył natomiast klasyfikacji towaru na poziomie dwóch podpozycji: 2103 20 - Ketchup pomidorowy i pozostałe sosy pomidorowe oraz 2103 90 - Pozostałe. Sąd pierwszej instancji wskazał na zakres poszczególnych pozycji klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru, przepisy obowiązujące w sprawie i stwierdził, że jak wynika z prawidłowych ustaleń dokonanych przez organy na podstawie informacji zawartych na stronie internetowej spółki, opisu towaru w zgłoszeniu celnym i fakturze, a przede wszystkim na podstawie dokumentów uzyskanych od skarżącej spółki – oświadczeń skarżącej z dnia 8 czerwca 2017 r. – oświadczenia o składnikach produktu i oświadczenia zawierającego opis procesu technologicznego towaru oraz specyfikacji produktu nr KSHZ07, przedmiotem zgłoszenia celnego był towar opisywany jako dodatek do mięs, makaronów, warzyw, ryb, składnik dipów, którego składnikami jest pasta pomidorowa – 70 %, cukier - 20,9 %, ocet – 3 %, czerwone chili – 3 %, sól – 3 %, przyprawy (cynamon) - 0,1%, a proces produkcji polega przede wszystkim na ważeniu, mieszaniu w kotle z płaszczem parowym i pasteryzacji. W tej sytuacji niewątpliwe było, że przedmiotem zgłoszenia celnego był gotowy produkt - sos pomidorowy z chili TaoTao (w butelkach o pojemności 200g). Zgodnie z Notami Wyjaśniającymi, pozycja 2103 obejmuje przetwory otrzymane z różnego rodzaju składników – przykładowo warzyw, cukru, przypraw, octu, a takie składniki wchodzą w skład przedmiotowego produktu. Choć Taryfa Celna nie definiuje pojęcia "przetworu", którym posłużono się w Notach Wyjaśniających, jednak za "przetwór", na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, uważa się "produkt uzyskany z jakiegoś surowca (najczęściej spożywczego) uzyskany przez jego przeróbkę lub dodatkową obróbkę w przebiegu procesu technologicznego". W tej sytuacji w Notach Wyjaśniających mowa jest o przetworach jako produktach, w których surowiec zatracił swą pierwotną indywidualność. W ocenie Sądu wzięta pod uwagę przez organ odwoławczy treść Not Wyjaśniających potwierdza prawidłowość klasyfikacji przedmiotowego towaru dokonanej w zaskarżonych decyzjach.
Sąd pierwszej instancji uznał, że organ słusznie stwierdził, że przedmiotowy produkt jest sosem pomidorowym (nie będącym ketchupem), uprawniało organy do klasyfikacji przedmiotowego towaru jedynie do wskazanego przez nie kodu taryfy celnej. "Pozostałe sosy pomidorowe" są bowiem wprost wymienione z nazwy w brzmieniu podpozycji 2103 20 co sprawia, że nie mogą być one klasyfikowane do kodu później wymienionego w taryfie - 2103 90 "Pozostałe". Do tej podpozycji klasyfikowane być mogą bowiem jedynie produkty, które nie zostały wcześniej wymienione w taryfie, a w omawianym przypadku sytuacja taka nie zachodziła.
Sąd pierwszej instancji uznał również za bezpodstawne zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem przepisy tej ustawy nie mają w ogóle zastosowania w sprawach celnych. Ponadto podkreślono, że w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie skorygowania zgłoszenia celnego zostało wszczęte na wniosek skarżącej z dnia [...] grudnia 2017 r., natomiast wydana przez Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Gdyni decyzja w tej sprawie w pełni uwzględniała żądanie zawarte w tym wniosku. W tej sytuacji organy (a w szczególności organ pierwszej instancji) nie mogły naruszyć art. 22 ust. 6 i 7 UKC, skoro rozstrzygnięcie wydanej decyzji w całości było zgodne z żądaniem zgłoszonej przez skarżącą korekty zgłoszenia celnego (co do zastosowania tam wskazanej klasyfikacji celnej towaru i należnej stawki celnej), a w konsekwencji określenia należności celnych. W ocenie Sądu zarówno stanowisko organu odwoławczego co do zupełności zgromadzonego materiału dowodowego, jak też dokonana przez organy ocena tego materiału nie budzą wątpliwości. Organy miały wystarczającą podstawę do ustalenia cech charakterystycznych przedmiotowego towaru w oparciu o posiadany i dostarczony przez skarżącą materiał dowodowy i na podstawie tych właśnie ustaleń były w pełni uprawnione do określenia klasyfikacji taryfowej tego produktu. W tej sytuacji nie było potrzeby prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, w szczególności powoływania biegłego, gdyż nie istniała konieczność pozyskania wiadomości specjalnych czy dodatkowych informacji dotyczących importowanego towaru ponad te, które znajdowały się w aktach sprawy i nie budziły wątpliwości organów. Ponadto podnieść w tym zakresie także należy, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że skarżąca nie wskazała nawet, jakiej specjalności miałby to być biegły i jakimi wiadomościami specjalnymi miałby dysponować.
Skarżąca w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Zarzuciła mu na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej "p.p.s.a.") naruszenie:
1) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez skonstruowanie przez Sąd pierwszej instancji niepełnego uzasadnienia wyroku, na podstawie którego nie jest możliwym ustalenie podstaw rozstrzygnięcia, a więc sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożlwiający odczytanie i zrozumienie przesłanek i motywów, jakie stoją u podstawy przyjętego rozstrzygnięcia w sytuacji gdy Sąd pierwszej instancji był zobligowany do precyzyjnego wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do przywoływanych argumentów skargi odczytywanych łącznie i we wzajemnym powiązaniu;
- art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 22 ust. 6 UKC oraz w związku z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez zaniechanie skierowania pytania prawnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dalej "Trybunał") w sytuacji, gdy pojęcie "decyzji niekorzystnej" budzi wątpliwości;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a: w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1) oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo istnienia przesłanek do jej uwzględnienia, co oznacza akceptację dla wydania wadliwej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika orzekającą między innymi o klasyfikacji taryfowej towaru w postaci sosu chili z pomidorem do kodu Taric 2103 90 90 10;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 22 ust. 6 oraz art. 22 ust. 7 w związku z art. 44 ust. 1 i 4 UKC w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. poprzez ich niezastosowanie (akceptację /niestosowania tych przepisów przez organy), w rezultacie czego skarżąca została pozbawiona czynnego udziału w sprawie oraz pozbawiona - w toku postępowania przed organem I instancji - informacji o podstawach, na jakich ma organ I instancji zamierzał oprzeć niekorzystną dla skarżącej decyzję, a także błędne sformułowanie uzasadnienia decyzji, pozbawiające skarżącą wiedzy co do podstaw, na których oparto decyzję naczelnika, co oznacza również naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 22 ust. 6 oraz art. 22 ust. 7 UKC, w związku z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 197 o.p. w związku z art. 44 ust. 4 UKC poprzez brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, w rezultacie czego nie wyjaśniono w sposób pełny i niebudzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy, tym właściwości spornego towaru, w zakresie, w którym niezbędne było odwołanie się do wiedzy biegłych, co doprowadziło do sytuacji braku pełnego i wszechstronnego wyjaśnienia skarżącej przesłanek, na podstawie których organy celne zweryfikowały klasyfikację taryfową towaru o nazwie sos chili z pomidorem, a Sąd pierwszej instancji tę klasyfikację zaakceptował.
2) przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 56 ust. 2 lit. a) w zw. z art. 57 ust. 1 UKC oraz art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/1754 z dnia 6 października 2015 roku zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, a także regułę 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej poprzez błędną wykładnię i wskutek tego zastosowanie do importowanego przez skarżącą towaru w postaci sosu chili z pomidorem wadliwego kodu Taric 2103 20 00 00, w miejsce stosowanego prawidłowo przez skarżącą Kodu Taric 2103 90 9010;
- które to naruszenia skutkują przeprowadzeniem nieprawidłowej kontroli działalności administracji publicznej, wykonywanej przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 1 § 1 i § 2 oraz art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w następstwie czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono, pomimo występowania przesłanek do jej uwzględnienia i uchylenia obu decyzji wydanych w toku instancji w tej sprawie.
Skarżąca wyrok zaskarżyła w całości i mając na uwadze wskazane wyżej naruszenia prawa, wniosła o jego uchylenie w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika, a następnie umorzenie postępowania w sprawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, jak również zgodził się z rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji. Wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na skutek zarządzenia Przewodniczącej I Wydziału Izby Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zmianami).
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie zresztą przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd pierwszej wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (wyrok NSA z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1047/12 oraz wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1560/11).
W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego stwierdzić należy, że po pierwsze przepis art. 22 ust. 6 zdanie pierwsze UKC ustanawia obowiązek organu celnego powiadomienia wnioskodawcy – w przypadku gdy wydawana decyzja miałaby być dla niego niekorzystna – o podstawach, na których taka decyzja ma być oparta, wskazując zarazem termin przedstawienia przez stronę własnego stanowiska w sprawie. Pojęcie decyzji niekorzystnej należy do niedookreślonych i jego treść ustalić należy w toku wykładni na kanwie konkretnej sprawy. Jej antonimem jest decyzja korzystna, za którą co do zasady uznać należy decyzję uwzględniającą żądanie strony. Wspomniany przepis nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i w związku z tym nie było podstaw do tego, by kierować w tym zakresie pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W tej sprawie nie ma mowy o wydawaniu decyzji niekorzystnej, bo – jak zasadnie podniósł Sąd pierwszej instancji – zaskarżona decyzja została wydana na żądanie skarżącego. Skarżąca wystąpiła bowiem do organu z wnioskiem o korektę m.in. przedmiotowego zgłoszenia celnego w zakresie klasyfikacji taryfowej sosu chili, tj. zmiany zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu Taric towaru z 2103 90 90 10 na kod Taric 2103 20 00 00, wysokości stawki celnej (z 7,7% na 10,20%) oraz wysokości ciążących na niej z tego tytułu należności celno-podatkowych. W zaskarżonej decyzji uwzględniono ten wniosek w całości. Treść decyzji nie mogła stanowić także dla skarżącej żadnego zaskoczenia, skoro o taką się ubiegała. Tym samym twierdzenie, że doszło do wydania decyzji niekorzystnej jest nieuprawnione. Nie może o tym przemawiać samoistnie fakt, że jej skutkiem jest poniesienie określonych ciężarów publicznoprawnych, bo ocena skutków ekonomicznych wykonania decyzji administracyjnej jest względna i wymagałaby oceny całości sytuacji gospodarczej skarżącej. To zaś przekracza zakres czynności organu w tej sprawie. Niezależnie od tego skarżącej zapewniono prawo, z którego przecież korzystała do wniesienia odwołania od wydanej w pierwszej instancji decyzji. Uruchomiła także sądową kontrolę w tym zakresie. Nie można zatem podzielić tezy o pozbawieniu skarżącej prawa do drugiej instancji w postępowaniu celnym ani prawa do wysłuchania (przedstawienia swoich racji). Były one w pełni zagwarantowane.
Analiza treści powołanej decyzji jednoznacznie wskazuje na podstawy prawne i faktyczne zajętego przez organ stanowiska. Jednoznacznie określa ona kod Taric 2103 20 00 00 dla sosu chili, określa stawkę celną w wysokości 10,20 %. Wyjaśnia także powody takiej klasyfikacji celnej importowanego towaru.
Po drugie – przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samoistnej podstawy skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, bo określają jedynie formułę rozstrzygnięcia, nie zaś jej merytoryczną podstawę. Ta pozostaje zawarta w przepisach regulujących postępowanie przed organami administracji. Niewskazanie takich unormowań w treści zarzutu czyni go nietrafnym. Z kolei przepisy art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. normują kompetencję sądu administracyjnego. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się jej naruszenia, co czyni zarzut oparty na tych unormowaniach nieuzasadnionym.
Po trzecie – Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że nie zostało naruszone prawo skarżącej do odwołania, o którym mowa w art. 44 ust. 1 i 4 UKC, bo nie tylko je skarżącej zapewniono, ale i ta z niego skorzystała. Skoro zaskarżona decyzja nie należała do niekorzystnych w rozumieniu art. 22 ust. 6 zdanie pierwsze UKC, to obowiązki organu z wydaniem takiej decyzji związane są w tej sprawie bezprzedmiotowe. Czyni to zarzut naruszenia art. 22 ust. 7 UKC nietrafnym. W tej sprawie nie było podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p., bo wydana przez organ pierwszej instancji decyzja rozstrzygała wniosek skarżącej prawidłowo. Wynik powtórnego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy nie nasuwa zastrzeżeń. Dlatego zasadnie Sąd pierwszej instancji nie przypisał organowi naruszenia tego przepisu.
Trafnie także Sąd pierwszej instancji ocenił zakres postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy celne. W tej sprawie nie było potrzeby korzystania z opinii biegłego. W toku postępowania jednoznacznie ustalono skład taryfikowanego towaru, jego właściwości i proces jego produkcji. Z akt sprawy wynika, że według danych podanych przez skarżącą w importowanym towarze zdecydowanie dominuje zawartość pasty pomidorowej (70%). Istotny jest także udział cukru (20,9 %). Pozostałe składniki mają udział w tym produkcie co najwyżej kilkuprocentowy: papryka chili 3%, ocet 3%, sól 3% i cynamon 0,1%. Produkcja sosu polega na wymieszaniu składników i pasteryzacji.
W tych okolicznościach zasadnie Sąd pierwszej instancji ocenił, że nieuwzględnienie przez organ odwoławczy wniosku dowodowego o powołanie biegłego nie narusza prawa. Do dokonania klasyfikacji taryfowej wystarczające były materiały złożone przez skarżącą. Nie nasuwają one wątpliwości uzasadniających potrzebę wsparcia wiadomościami specjalnymi. Materiał dowodowy był zatem kompletny i jednoznaczny. Nie doszło tym samym do naruszenia art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 czy art. 197 § 1 o.p.
Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew tezom skargi kasacyjnej, motywy zaskarżonego wyroku zawierają wszystkie wymagane przez ten przepis elementy. Uzasadnienie jest czytelne; nie ma wątpliwości co do powodów podjętego orzeczenia. Nie występuje niepewność co do tego, ze skarga i jej zarzuty zostały poddane dostatecznej ocenie do podjęcia stanowczego i prawidłowego rozstrzygnięcia.
Jeżeli zaś chodzi o zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, to w skardze kasacyjnej brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie, co czyni zbędnym ustosunkowanie się do tego zarzutu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 207 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 2 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).