I GSK 36/12

I GSK 36/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /przewodniczący/
Czesława Socha /sprawozdawca/
Marzenna Kosewska
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I SA/Wr 660/11 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2011-08-30
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art 14c
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. (WSA) Marzenna Kosewska Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 660/11 w sprawie ze skargi D. Spółki z o.o. we W. na pisemną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; 2. zasądza od D. Spółki z o.o. we W. na rzecz Ministra Finansów kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2011 r. o sygnaturze I SA/Wr 660/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] grudnia 2010 r. o nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w sprawie ze skargi [...]. Orzekł też, że akt ten nie podlega wykonaniu, jak też o zwrocie kosztów postępowania.
Sąd I instancji przyjął, że stanowisko zaprezentowane przez Ministra Finansów w wydanej zaskarżonej interpretacji indywidualnej, co do objęcia oleju smarowego o kodzie CN 2710 19 83 a wykorzystywanego do celów innych niż opałowe lub napędowe opodatkowaniem zharmonizowanym podatkiem akcyzowym, nie jest prawidłowe.
Z okoliczności stanu faktycznego wynika, że [...] prowadzi działalność w zakresie produkcji oraz dystrybucji sprzętu rolniczego. W celu ochrony niektórych jego elementów konstrukcyjnych oraz w celu zapewnienia ich prawidłowej pracy i konserwacji, wymagane jest stosowanie oleju smarowego klasyfikowanego do kodu CN 2710 19 83. Olej ten jako smarowy nie jest wykorzystywany do celów napędowych lub opałowych. Co do zasady, w strukturze sprzedażowej Spółki oprócz niej samej występują jeszcze dwa rodzaje podmiotów, tj. dealerzy (zajmujący się również serwisem sprzętu rolniczego) oraz tzw. rolnicy, czyli faktyczni nabywcy - użytkownicy sprzętu rolniczego. Spółka nabywa olej smarowy od dostawcy niemieckiego, w związku z czym jest on przemieszczany z terytorium N. na terytorium Polski. Następnie Spółka sprzedaje go dealerom, bądź w sporadycznych przypadkach bezpośrednio rolnikom. Olej smarowy transportowany jest bezpośrednio od dostawcy z N. do dealerów lub odpowiednio rolników. W żadnym momencie nie znajduje się w fizycznym posiadaniu Spółki, co oznacza, że nie przechodzi przez magazyn Spółki. Warunki handlowe zobowiązują sprzedawcę do dostarczenia oleju we wskazane miejsce docelowe na terytorium Polski wraz z poniesieniem wszelkich kosztów i ryzyk z tym związanych. Z informacji uzyskanych od przewoźnika wynika, że na terytorium Polski olej smarowy jest przeładowywany z większych na mniejsze samochody transportowe. Spółka, dealerzy ani też rolnicy nie prowadzą składów podatkowych, ani też nie uzyskali statusu zarejestrowanych handlowców, a wnioskodawca nie nabywa ani też nie dokonuje sprzedaży powyższego oleju smarowego w procedurze zawieszenia akcyzy. Z informacjami otrzymanych od dostawcy z Niemiec wynika, że olej ten nie podlega w Niemczech opodatkowaniu tamtejszym podatkiem akcyzowym oraz nie jest sprzedawany Spółce w procedurze z zapłaconą akcyzą. Dostawca nie występuje do swoich organów podatkowych o zwrot uiszczonej w N. akcyzy, skoro nie jest ona tam uiszczana. Dostawca nie wystawia uproszczonego dokumentu towarzyszącego (UDT) i nie wymaga od Spółki wykonywania czynności wymienionych w art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, czyli potwierdzania odbioru wyrobów akcyzowych oraz wystawienia i dołączenia potwierdzenia złożenia zabezpieczenia akcyzowego lub zapłaty akcyzy na terytorium Polski. Spółka jest zarejestrowana na potrzeby akcyzy. W związku z powyższym zadano następujące pytania: 1) czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego Spółka dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych; 2) w jakim momencie powstaje po stronie Spółki obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych; 3) jakie obowiązki (czynności) formalne Spółka obowiązana jest wypełnić w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem wyrobów akcyzowych; 4) czy fakt powstania po stronie Spółki obowiązku podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych oraz zadeklarowanie i uiszczenie przez nią od tej czynności akcyzy według właściwej stawki, wyklucza powstanie obowiązku podatkowego z tytułu jakiejkolwiek innej czynności dotyczącej tych samych wyrobów po stronie Spółki, dealerów lub rolników; 5) czy przedmiotowy olej smarowy wykorzystywany do celów innych niż opałowe lub napędowe, jest wyrobem podlegającym opodatkowaniu zharmonizowanym podatkiem akcyzowym. Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie zagadnień od 1 do 4, tj. obrotu olejem smarowym z zapłaconą akcyzą, a za nieprawidłowe w zakresie zagadnienia 5. Przyjęto, że olej ten nie powinien podlegać opodatkowaniu tym podatkiem, gdyż jest to niezgodne z prawem wspólnotowym, a nie jest olej wykorzystywany do celów napędowych lub opałowych.
W ocenie Sądu I instancji z momentem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej i związania się postanowieniami traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot Europejskich od 1 maja 2004 r. na obowiązujący w Polsce porządek prawny składają się nie tylko przepisy prawa krajowego ale także cały system prawa wspólnotowego. W przypadku konfliktu tych norm należy zastosować normę wspólnotową, odmawiając zastosowania obowiązującej normy krajowej. W myśl art. 2 ust. 4 lit. b/ tiret pierwsze i art. 20 ust. 1 Dyrektywy Energetycznej (Dz.Urz.UE.L.03.283.51) oraz art. 3 Dyrektywy Horyzontalnej (Dz.Urz.UE.L.09.9.12), oleje smarowe wykorzystywane do celów innych niż paliwo silnikowe lub grzewcze są wyłączone ze wspólnotowego systemu podatku akcyzowego. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 3 Dyrektywy Horyzontalnej Państwa Członkowskie zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania podatków na wyroby inne niż wymienione w art. 3 ust. 1 pod warunkiem, że podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy w handlu między Państwami Członkowskimi. Oznacza to, że oleje smarowe należą do grupy innych wyrobów niż wymienione w art. 3 ust. 1 Dyrektywy Horyzontalnej. Celem zatem prawodawcy wspólnotowego było wskazanie zamkniętego katalogu wyrobów, które mają być objęte podatkiem akcyzowym zharmonizowanym na poziomie wspólnotowym. Wynikające zatem z art. 3 ust. 3 Dyrektywy Horyzontalnej uprawnienie Państw Członkowskich do wprowadzenia lub utrzymania podatków na wyroby nieobjęte system ujednoliconego podatku akcyzowego nie powinno być rozumiane jako możliwość nałożenia na te wyroby podatku odpowiadającego w istocie podatkowi akcyzowemu zharmonizowanemu. W sytuacji gdy prawodawca wspólnotowy wyłączył określoną grupę wyrobów z systemu ujednoliconego podatku akcyzowego, to przepisy prawa krajowego nie mogą uznawać tych wyrobów za wyroby akcyzowe zharmonizowane i stosować wobec nich zasad właściwych dla akcyzy zharmonizowanej. Tymczasem oleje smarowe wykorzystywane do celów innych niż paliwo silnikowe lub grzewcze zostały w ustawie o podatku akcyzowym uznane za wyroby akcyzowe zharmonizowane i opodatkowane akcyzą zharmonizowaną, tak jak wyroby wymienione w art. 3 ust. 1 Dyrektywy Horyzontalnej.
Sąd I instancji uznał zatem, że wymagało rozważenia, czy stosowanie do olejów smarowych takich samych zasad jak do wyrobów akcyzowych zharmonizowanych nie jest sprzeczne z art. 2 ust. 4 i art. 20 ust. 1 Dyrektywy Energetycznej oraz art. 3 ust. 3 Dyrektywy Horyzontalnej.
Sąd I instancji stwierdził, że organ podatkowy po zacytowaniu treści wniosku o interpretację w istocie ograniczył się do wyrażenia poglądu utrzymującego opodatkowanie spornych produktów w zakresie niezwiększania formalności przy przekraczaniu granic pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz przytoczenia przepisów regulujących procedurę zawieszenia poboru akcyzy i korzystania ze zwolnienia z tego podatku. Lakoniczny wywód prawny, polegający w istocie na zacytowaniu przepisów mających znaczenie dla sprawy i przedstawieniu tezy odmiennej, nie wyjaśnił w dostateczny sposób zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu interpretacji prawa podatkowego. Obowiązkiem organu było zbadanie, czy przyjęte w prawie polskim rozwiązania nie spowodowały zwiększenia formalności związanych z przekroczeniem granic w handlu między Państwami Członkowskimi i czy nie naruszyły wynikającego z art. 90 TWE (Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską) zakazu dyskryminowania wyrobów pochodzących z innych Państw Członkowskich. W stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie należało rozważyć, czy przejawem dyskryminacyjnego traktowania wyrobów nabywanych wewnątrzwspólnotowo nie było odmienne określenie katalogu produktów objętych, pod pewnymi warunkami, zwolnieniem od podatku akcyzowego. Należało także rozważyć, czy zaliczenie tych smarów do tych wyrobów świadczy o dyskryminacyjnym charakterze przepisów prawa krajowego.
Sąd I instancji uznał także, że pogłębionej analizy wymaga ocena wprowadzonego w prawie krajowym systemu zwolnień od podatku akcyzowego w kontekście warunków określonych w art. 3 ust. 3 Dyrektywy Horyzontalnej. Niezbędne też stało się przeanalizowanie, czy i na jakich zasadach korzystają ze zwolnienia podobne wyroby w obrocie krajowym. Brak rozważań w tym przedmiocie powoduje, że organ w sposób nienależyty uzasadnił swoją tezę i odniósł się do stanowiska wnioskodawcy. Uzasadnienie nie odpowiada wymogom art. 14c § 2 oraz art. 14h w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Braki te nie mogą być sanowane przez argumentację podnoszoną dopiero na etapie odpowiedzi na skargę. Brak zaś uzasadnienia w zakresie podstawowej tezy, że opodatkowanie w prawie krajowym spornych wyrobów podatkiem akcyzowym nie pozostaje w sprzeczności z prawem wspólnotowym, czyni przedwczesnym rozważanie prawidłowości odpowiedzi co do trybu i sposobu tego opodatkowania. Pominięto przy tym analizę orzecznictwa sądowego. Naruszony został zatem także w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Chodzi o zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Szczegółowe odniesienie się jest niezbędne, gdyż odwołanie się przez organ do oceny ogólnikowej nie odpowiada wymogom prawa.
Sąd I instancji nakazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy w sposób kompleksowy i pełny uzasadnić stanowisko, odnosząc się do argumentów przytoczonych przez stronę oraz poglądów orzecznictwa. Należy wskazać, czy objęcie spornych produktów podatkiem nie nakłada na nabywcę dodatkowych obowiązków poprzez zwiększenie formalności przy przekraczaniu granic w stosunku do obrotu krajowego. W tym celu należy dokonać analizy zakresu i warunków możliwych do zastosowania zwolnień podatkowych. Naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a więc przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniały uwzględnienie złożonej skargi.
W skardze kasacyjnej Minister Finansów zaskarżył wyrok w całości. Zarzucił naruszenie prawa procesowego. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji z uwzględnieniem zasądzenia kosztów postępowania na rzecz organu podatkowego według norm przepisanych. Powołując się na naruszenie przepisów postępowania w zakresie istotnym i mającym wpływ na wynik sprawy wskazano art. 14c § 2 oraz 14h w związku z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).
W uzasadnieniu podał, że stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku nie jest zgodne z prawem i nie może zostać zaakceptowane. Uzasadnienie interpretacji odpowiada przepisom prawa. Dyrektywa Horyzontalna ustanawia ogólną zasadę w art. 1 ust. 1 dotyczącą podatku akcyzowego nakładanego bezpośrednio lub pośrednio na konsumpcję wyrobów akcyzowych. Państwa Członkowskie mogą nakładać podatki na produkty inne niż wyroby akcyzowe. Nałożenie takich podatków nie może powodować zwiększenia formalności przy przekraczaniu granic w handlu pomiędzy Państwami Członkowskimi. Oleje smarowe nie są objęte zakresem stosowania Dyrektywy Energetycznej i Państwa Członkowskie są uprawnione do opodatkowania olejów smarowych wykorzystywanych do innych celów niż paliwo silnikowe lub do ogrzewania z poszanowaniem prawa wspólnotowego. Zatem Państwa Członkowskie mogą nakładać podatki. Polska utrzymała opodatkowanie tym podatkiem olejów smarowych. Jednocześnie dochowała warunku niezwiększania formalności przy przekraczaniu granic. Nie naruszono zatem przepisów prawa wspólnotowego. Brak ujęcia tych olejów w katalogu wyrobów energetycznych nie stanowi podstawy do nieopodatkowania w kraju tych wyrobów. Olej ten w kraju jest wyrobem akcyzowym i podlega opodatkowaniu. Zwolnienie od podatku akcyzowego objęte jest rygorami określonymi w rozporządzeniu. Polska implementowała postanowienia Dyrektywy. Rozwiązania przyjęte w ustawie nie są sprzeczne z Konstytucją RP i rozwiązaniami obowiązującymi w prawie europejskim. Skarżącej prawidłowo przedstawiono interpretację. Nie został naruszony art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Konstytucja RP zawiera zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych. Moc obowiązujących wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostają wydane. Wynika to z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że organ podatkowy zobowiązany jest traktować każdą sprawę indywidualnie. Nie jest zobowiązany do polemiki z zapadłymi w konkretnych stanach faktycznych orzeczeniami. Powołane orzeczenia Trybunału dotyczą innych stanów faktycznych i nie są związane ze sprawą będącą przedmiotem wniosku. Skarga kasacyjna jest uzasadniona i stała się konieczna do złożenia.
[...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Podała, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione a wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Wynika ona z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi (art.183 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty w obrębie podstawy kasacyjnej określonej art. 174 pkt 2 p.p.s.a., stawiając zarzut naruszenia art.14c § 2 oraz 14h w zw. z art.121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749) – dalej O.p.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w stawianym zarzucie naruszenia przepisów postępowania przez błędne uznanie, że organ w wydanej interpretacji nie odniósł się do przywołanego przez stronę we wniosku orzecznictwa, czym naruszył także zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa wynikającą z art. 121 § 1 O.p., autor skargi kasacyjnej nie podjął próby wykazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. W art.174 pkt 2 p.p.s.a. nałożono na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy. W orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie przyjmuje się, że skuteczne podniesienie takiego zarzutu wymaga wykazania istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. W rezultacie użyte w treści tego przepisu pojęcie "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy" należy wiązać tylko z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania, co oznacza, że skarżący powinien uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, str. 368; wyrok SN z 21 marca 2007 r., I CSK 459/06, wyrok NSA z 30 listopada 2004 r., FSK 440/04). Z tego powodu i w tym zakresie oceniany zarzut jest chybiony.
Na marginesie jedynie należy zauważyć, że obowiązujący od 1 lipca 2007 roku przepis art.14e § 1 Ordynacji wychodzi poza zasadę związania wyrokiem tylko w sprawie, w której on zapadł i nadaje orzecznictwu sądów administracyjnych walor normatywny także w stosunku do innych indywidualnych spraw załatwianych w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego. Od tej daty orzecznictwo stało się zatem istotnym miernikiem legalności interpretacji indywidualnych.
Na uwzględnienie zasługiwał natomiast zarzut naruszenia przepisu art. 14c § 2 O.p. polegający na przyjęciu w zaskarżonym wyroku, że organ podatkowy nie uzasadnił w sposób prawidłowy swojego stanowiska w wydanej interpretacji indywidualnej.
W art. 14c Ordynacji podatkowej ustawodawca określił elementy składowe interpretacji indywidualnej. Powinna ona zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (art.14c § 1 O.p.). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna powinna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). Ustawodawca wymaga, aby zawierała pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego(art. 14c § 3 O.p.).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażony w zaskarżonym wyroku pogląd, że uzasadnienie interpretacji jest szczególnie istotne w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy i w takiej sytuacji nie może ograniczać się jedynie do zacytowania przepisów. Uzasadnienie prawne, o którym mowa w art. 14c § 2 O.p. musi stanowić bowiem rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie wymienione przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena czy uzasadnienie prawne stanowiska interpretatora spełnia wymóg wskazania podstawy prawnej stanowiska organu i jego wyjaśnienie, należy oceniać w odniesieniu do przedstawionego przez wnioskodawcę we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, treści zadanego pytania i przedstawionego przez wnioskodawcę stanowiska. W zaskarżonym wyroku błędnie przyjęto, że uzasadnienie zaskarżonej interpretacji nie spełnia tych kryteriów, co narusza przepis art. 14c § 2 O.p. i nie pozwala na dokonanie legalnej kontroli zaskarżonej interpretacji. Wbrew temu co wywodzi Sąd I instancji, w zaskarżonej interpretacji organ wyczerpująco uzasadnił własną ocenę prawną, w szczególności odniósł ją do postawionego we wniosku pytania. Przedstawił przepisy prawa, które jego zdaniem mają zastosowanie i dokonał ich wykładni.
W toku ponownego rozpatrzenia sprawy i oceny interpretacji Wojewódzki Sąd Administracyjny weźmie pod uwagę przedstawione powyżej rozważania, a także stanowisko wyrażone w uchwale NSA z dnia 29 października 2012 r. sygn. akt I GPS 1/12.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.
O kosztach postępowania w pkt 2 wyroku na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.
Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej i kwota 180 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego - zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z zm.).