I GSK 352/05

I GSK 352/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-06-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Robotowska /przewodniczący/
Barbara Wasilewska
Hanna Szafrańska -Falkiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
SA/Sz 2211/02 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2004-11-03
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska, Sędziowie NSA Hanna Szafrańska-Falkiewicz (spr.), Barbara Wasilewska, Protokolant Magdalena Rosik, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 listopada 2004 r., sygn. akt SA/Sz 2211/02 w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 23 sierpnia 2002 r., Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie na rzecz "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie 120 zł (sto dwadzieścia zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 3 listopada 2004 r., sygn. akt SA/Sz 2211/02 po rozpoznaniu skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 23 sierpnia 2002r. Nr [...]w przedmiocie klasyfikacji taryfowej – uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Dyrektor Urzędu Celnego w Szczecinie decyzją z dnia 21 sierpnia 2001 r. uznał zgłoszenie celne nr [...] dokonane przez "[...]" Sp. z o.o. za nieprawidłowe w części dotyczącej kodu towaru (pole 33 SAD). Organ uznał, iż tłuszcz AKOPOL E spółka powinna zaklasyfikować pod kodem 151790990 a nie pod kodem 151620980 jak to uczyniła w zgłoszeniu celnym.
Orzekając w sprawie odwołania Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie decyzją z dnia 23 sierpnia 2002 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że Dyrektor Urzędu Celnego w Szczecinie dokonał klasyfikacji towaru zgodnie z zasadami klasyfikacji taryfowej w tym reguły nr 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej stanowiącej, iż tytuły sekcji, działów i poddziałów mają charakter orientacyjny i dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i postanowienia zawarte w uwagach do sekcji, działów oraz o ile nie są sprzeczne z treścią pozycji i uwag zgodnie z pozostałymi regułami. Organ odwoławczy odniósł się do Certyfikatu wystawionego przez firmę [...] ze Szwecji, z którego wynika, że tłuszcz będący przedmiotem importu stanowi mieszaninę oleju palmowego i sojowego, która poddana została procesom uwodornienia, frakcjonowania i rafinowania. Dyrektor Izby Celnej uznał iż powyższe informacje dają podstawę do przyjęcia, że towar winien być klasyfikowany do pozycji 1517 Taryfy celnej zawierającej jadalne mieszaniny lub wyroby z tłuszczów lub olejów zwierzęcych lub roślinnych lub frakcje różnych tłuszczów lub olejów niniejszego działu, innych niż jadalne tłuszcze lub oleje lub ich frakcje z pozycji 1516. Dodatkowo organ stwierdził, że zakwalifikowanie tłuszczu AKOPOL E do kodu 1517 znajduje potwierdzenie w komentarzu do w/w pozycji zawartym w wyjaśnieniach do Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz.U. Nr 74 poz. 830), zgodnie z którym pozycja 1517 obejmuje margarynę i inne jadalne mieszaniny oraz produkty z tłuszczów lub olejów zwierzęcych lub roślinnych albo frakcji różnych tłuszczów i olejów objętych niniejszym działem, oprócz objętych pozycją 1516. Wyjaśniając dalej organ odwoławczy stwierdził, że pojęcie mieszaniny zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej odnosi się do wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów. Dlatego nie ma znaczenia, czy reakcja chemiczna polegająca na chemicznej modyfikacji mieszaniny, której składnikami wyjściowymi były dwa rodzaje olejów roślinnych, w konsekwencji której powstaje określony produkt końcowy jest reakcją odwracalną czy nie. Zatem, jeśli chodzi o mieszanki tłuszczów obróbka nie ma znaczenia, ponieważ wszystkie są wykluczone z pozycji 1516, skoro pozycja 1517 wyłącza tylko jadalne tłuszcze, oleje lub ich frakcje jako zawarte w pozycji 1516, a nie wyłącza jakichkolwiek mieszanin. Pozycja 1516 obejmuje więc tłuszcze i oleje, które zostały poddane specjalnej, ściśle określonej przez treść pozycji, transformacji chemicznej takiej jak uwodornienie, estryfikacja wewnętrzna lub elaidynizacja, ale dalej nie przetworzone. Organ wyjaśnił także, że pojęcie tłuszcze jadalne w taryfie celnej odnosi się zarówno do artykułów przeznaczonych bezpośrednio do spożycia jak i do produktów, które mają zastosowanie w przemyśle spożywczym jako składnik gotowych wyrobów. Organ podkreślił też, że zaklasyfikowanie tłuszczu AKOPOL E do pozycji 1517 wynika także z opinii zawartej w piśmie nr 01NL0533-GI/FI z dnia 6 czerwca 2001 r. Światowej Organizacji Celnej (WCO), w której uznano, że pozycja ta dotyczy wszystkich jadalnych mieszanek lub preparatów ze zwierzęcych i roślinnych tłuszczów lub olejów oraz, że określenie mieszaniny jest równoznaczne z mieszanką tj. dotyczy zmieszania dwu lub większej ilości określonych składników. Organ odwoławczy podaje, że ta opinia ma charakter wiążący co wynika z Międzynarodowej Konwencji w sprawie Znormalizowania Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r., która weszła w życie w stosunku do Polski dnia 1 stycznia 1996 r. Opinia WCO w niniejszej sprawie jest wiążąca i należy ją stosować we wszystkich sprawach gdzie przedmiotem importu jest towar w niej zdefiniowany. Natomiast informacja taryfowa BTI wydana przez administrację celną Wielkiej Brytanii Nr GB 107800496 z dnia 17 stycznia 2002 r. załączona przez stronę jako dowód w sprawie nie jest wiążąca dla polskich organów celnych, ponieważ podobnie jak WIT w Polsce jest decyzją wiążącą organy celne, które ją wydały oraz osobę, której została udzielona. Dyrektor Izby Celnej uznał także, że organ I instancji nie naruszył art. 120, 121 i 189 Ordynacji podatkowej.
Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, iż skarga była uzasadniona. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organy celne naruszyły zasadę oficjalności wynikającą z art. 122 i art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez poprzestanie na własnej interpretacji przepisów i na własnych wnioskach z opinii klasyfikacyjnej Sekretariatu WCO z dnia 6 czerwca 2001 r. Organ pominął okoliczność, że opinia ta nie dotyczy wprost preparatu o nazwie "AKOPOL E". Zdaniem Sądu na podstawie opinii WCO nie można wyprowadzić generalnej zasady, że wszystkie jadalne mieszanki lub preparaty ze zwierzęcych lub roślinnych tłuszczów oraz olejów powinny być zaklasyfikowane na podstawie ich zasadniczego charakteru w pozycji 1517, a nie w pozycji 1516. Opinia ta potwierdza jedynie, że obok tłuszczów mamy do czynienia również z mieszaniną tłuszczów ale nie daje jednak odpowiedzi na pytanie co należy rozumieć pod tym pojęciem. Opinii poddane były tylko mieszanki tłuszczów pod nazwą "[...]" oraz mieszanka "[...]". Opinia ta nie daje wreszcie odpowiedzi jak klasyfikować tłuszcz AKOPOL E.
Sąd uznał także, że powołane pozycje klasyfikacji kładą wyraźny nacisk na stopień przetworzenia tłuszczu oraz odwołują się do pojęcia ich jadalności. Z pisma [...] AB wynika, że [...] jest tłuszczem roślinnym, w którym olej palmowy i sojowy poddany został frakcjonowaniu, uwodornieniu, rafinowaniu i dezodorowaniu. Jest półproduktem a nie produktem finalnym, co oznacza, że w postaci, w której występuje nie jest produktem nadającym się do bezpośredniej konsumpcji, lecz jest półproduktem używanym do produkcji polew czekoladopodobnych.
Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie występuje sporna kwestia klasyfikacji towaru albowiem strony odmiennie określiły cechy sprowadzonego towaru. Określenie cech sprowadzonego towaru wymagało zdaniem Sądu wiedzy specjalistycznej, a takiej ani Sąd, ani organy celne nie posiadały. W takim przypadku zgodnie z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego organ może powołać biegłego lub biegłych w celu wydania opinii. W przedmiotowej sprawie z przedstawionej przez skarżącą decyzji Urzędu Celnego w Krakowie z dnia 1 czerwca 2001 r. jak i ze stanowiska organów celnych Unii Europejskiej oraz firmy [...] ze Szwecji i z opinii prof. dr hab. Krzysztofa Krygier z Wydziału Technologii Żywności Zakładu Technologii Tłuszczów i Koncentratów Spożywczych SGGW w Warszawie z dnia 1 marca 2002 r. oraz z dnia 17 grudnia 2003 r. wynika, że prawidłowa jest klasyfikacja przyjęta przez skarżącą. Organy celne nie przeprowadzając dowodu w postaci opinii biegłego na wskazane wyżej okoliczności naruszyły art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.
Sąd w konkluzji stwierdził, że ponownego rozpatrzenia wymaga przede wszystkim kwestia cech i właściwości sprowadzanego produktu pod nazwą AKOPOL E, w kontekście pojęć i sformułowań omawianych pozycji Taryfy celnej, tj. 1516 i 1517, w tym ewentualne podjęcie działań zgodnie z art. 7 Międzynarodowej Konwencji w sprawie zharmonizowania systemu oznaczania i kodowania towarów sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1993 r. (Dz. U. Nr 11, poz. 63).
Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie albo o uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz w obu przypadkach o zasądzenie kosztów procesu według norm prawem przypisanych.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty:
1. Naruszenie przez WSA prawa materialnego art. 13 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. poz. 802 ze zm.) – dalej: Kodeks celny - przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, iż organ celny stosując taryfę celną poprzestał na własnej interpretacji przepisów i na własnych wnioskach z opinii klasyfikacyjnej Sekretariatu WCO dokonał własnej interpretacji klasyfikacji przedmiotowego towaru w sytuacji gdy, zgodnie z treścią wskazanej normy prawnej Taryfa celna wraz z Wyjaśnieniami do taryfy celnej mają charakter normatywny i stanowią w prawie celnym rodzaj legalnej definicji pojęć zawartych w przepisach prawa.
2. Naruszenie art. 13 § 4 Kodeksu celnego w zw. z treścią § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz.U. Nr 119, poz. 1253 ze zm.), przez błędne przyjęcie przez Sąd, że o zakwalifikowaniu przez organ celny towaru do pozycji 1517 taryfy celnej decyduje rozróżnienie czy z mieszaniną, o której mowa w pozycji 1517 mamy do czynienia gdy mieszanina tych olejów została przetworzona i powstał nowy typ tłuszczu, o innych niż pierwotne właściwościach fizyko-chemicznych, czy też poprzez mieszaninę należy rozumieć zmieszanie różnych tłuszczy bez poddawania przetworzeniu, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie stopień przetworzenia nie ma znaczenia, a istotnym jest fakt zmieszania trzech rodzajów olejów roślinnych.
3. Naruszenie art. 85 § 1 Kodeksu celnego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, iż organ nie posiadał dostatecznych dowodów pozwalających na określenie stanu towaru, w sytuacji gdy na podstawie posiadanych dokumentów, taryfy celnej oraz Wyjaśnień do taryfy celnej możliwe było dokonanie prawidłowej jego klasyfikacji przez organ celny.
4. Naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. – przez wadliwe przyjęcie, że na podstawie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego organ celny był zobowiązany powołać biegłego lub biegłych w celu wydania opinii albowiem określenie cech sprowadzonego przez stronę towaru wymaga wiedzy specjalistycznej, a takiej zdaniem Sądu, ani organ celny, ani Sąd nie posiada. Powyższe stwierdzenie Sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowiło podstawę uchylenia decyzji organu celnego w sytuacji gdy, stan towaru był znany, zaś klasyfikacja towarowa należy wyłącznie do organów celnych.
5. Naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu orzeczenia jaki stan faktyczny sprawy Sąd uznał za bezsporny oraz nie zawarciu oceny prawnej zastosowanej klasyfikacji towaru, a odniesienie się jedynie do stwierdzenia, że skoro dwa różne organy celne stosują odmienną klasyfikację towaru to niezbędne jest w sprawie powołanie biegłego, jednocześnie Sąd uchylając decyzję nie wskazał w jakim zakresie ów biegły miałby się wypowiadać.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że stosownie do art. 183 § 1 p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres sądowego rozpoznania sprawy , poza nieważnością postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów kasatora. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia ściśle sformalizowanym i prócz wymagań przypisanych dla pisma procesowego w postępowaniu sądowym winna zawierać, poza oznaczeniem zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części i wnioskiem o uchylenie lub zmianę orzeczenia - przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.s.a.). Stosownie do art.174 p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Uwzględniając, że skarżący - Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie kwestionuje zaskarżony wyrok z powołaniem się na obie podstawy skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wymagają rozważenia zarzuty natury procesowej, bowiem zarzuty dotyczące prawa materialnego mogą być rozważone i ocenione dopiero na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.
Pierwszy z zarzutów procesowych skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut ten jest niezasadny. Sąd I instancji trafnie stwierdził, że w niniejszej sprawie zebrany przez organy celne obu instancji materiał dowodowy nie jest wystarczający do ustalenia czy towar objęty zgłoszeniem celnym należało zaklasyfikować do kodu 1516 czy 1517. W niniejszej sprawie ocena ustaleń faktycznych była uniemożliwiona sprzecznymi ze sobą informacjami zawartymi w opiniach przedstawianych przez obie strony postępowania sądowoadministracyjnego m.in. opinia Instytutu Przemysłu Mięsnego i Tłuszczowego z dnia 2 maja 2002 r. o nr DT/49/02/MJ/PS mówiąca o zaklasyfikowaniu przedmiotowego towaru do kodu 1516 i opinia Światowej Organizacji Celnej z dnia 17 sierpnia 2001 r. wskazująca na zaklasyfikowaniu przedmiotowego tłuszczu do kodu 1517. Pozycja 1516 obejmuje tłuszcze i oleje, które zostały poddane specjalnej, ściśle określonej przez treść pozycji transformacji chemicznej takiej jak uwodornienie, estryfikacja wewnętrzna lub elaidynizacja, ale dalej nie przetworzone. Pozycja 1517 obejmuje margarynę i inne jadalne mieszaniny oraz produkty z tłuszczów lub olejów zwierzęcych lub roślinnych albo frakcji różnych tłuszczów i olejów objętych niniejszym działem, oprócz objętych pozycją 1516. Powołane pozycje klasyfikacji kładą wyraźny nacisk na stopień przetworzenia tłuszczu oraz odwołują się do jadalności co ma znaczenie przy klasyfikacji przedmiotowego tłuszczu do odpowiedniego kodu. W sprawie wystąpiła sporna kwestia klasyfikacji towaru albowiem strony odmiennie określiły cechy sprowadzonego towaru. W takim stanie rzeczy organ zobowiązany był powołać biegłego na podstawie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, ponieważ zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Uznać należy, jak zasadnie stwierdził WSA, że organy celne nie przeprowadzając dowodu z opinii biegłego na wskazane wyżej okoliczności, nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy czym naruszyły art. 197 § 1 ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela trafności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W pojęciu przedstawienie stanu sprawy mieści się zarówno zwięzły opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, jak i przedstawienie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd. Skarżąca zarzut w tej mierze odnosi do niewskazania przez Sąd jaki stan faktyczny sprawy uznał za bezsporny. Zarzut ten nie jest zasadny z tego względu, że Sąd rozstrzygając w sprawie opierał się na ustaleniach faktycznych dokonanych przez organy celne, w związku z czym przyjął stan prawny i faktyczny ustalony w chwili orzekania przez te organy. To zdanie znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w którym Sąd szczegółowo odnosi się do interpretacji pozycji 1516 i 1517 dokonanych przez strony w postępowaniu przed organami celnymi oraz mówi o przedstawionych w sprawie przed organami celnymi opiniach dotyczących zarówno samego produktu jak i klasyfikacji przedmiotowego towaru.
Kolejny podniesiony w ramach art. 141 § 4 p.p.s.a. zarzut dotyczy niezawarcia oceny prawnej zastosowanej klasyfikacji towaru, a odniesienie się jedynie do stwierdzenia, że skoro dwa różne organy celne stosuję odmienną klasyfikację celną towaru to niezbędne jest w sprawie powołanie biegłego, jednocześnie nie wskazując w jakim zakresie ów biegły miałby się wypowiedzieć. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wyraźnie stwierdził, że ponownego rozpatrzenia wymaga przede wszystkim kwestia cech i właściwości sprowadzanego produktu, i nie ulega wątpliwości, że to w tej kwestii biegły miałby się wypowiedzieć. Sprawa dotycząca zaś zaklasyfikowania towaru do odpowiedniego kodu nie może być przedmiotem opinii biegłego, ponieważ to organ dokonuje takiej klasyfikacji na podstawie składu i cech towaru.
Z treści zarzutów wymienionych w punktach 1-3 skargi kasacyjnej jak i z jej uzasadnienia wynika, że skarżący zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego odnosi je w istocie do stanu faktycznego, prezentowanego przez siebie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a nie do stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji. Zgodnie z obowiązującą zasadą dla oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, przy braku zasadnych zarzutów w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Skarżący chcąc skutecznie wskazać, że konkretny przepis prawa materialnego został przez Sąd I instancji niewłaściwie zastosowany lub dokonano jego błędnej wykładni, musi to uczynić w ramach stanu faktycznego przyjętego przez Sąd w zaskarżonym orzeczeniu. Stan faktyczny przyjęty przez WSA nie dawał podstawy do przyjęcia, że materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający do wydania decyzji. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi potrzeby ustosunkowania się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, skoro przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, a co za tym idzie nie uległ zmianie stan faktyczny sprawy ustalony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184, 204 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.